Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Δεκέμβριος 2016

Παρακολουθούσα καιρό τις δράσεις του συλλόγου, όμως ένας δισταγμός με κράταγε στην παθητική παρακολούθηση. Παρασκευή βράδυ καλώ σε ένα από τα τηλέφωνα των υπευθύνων. Η αίσθηση που μου έμεινε από την ηρεμία και την ευγένεια του υπεύθυνου πυροδότησε την λαχτάρα μου για την επικείμενη εξόρμηση της Κυριακής.

Κυριακή 18 Νοεμβρίου (ή καλύτερα 109 Αυγούστου) 2016.
08.00 π.μ. είμαι στον χώρο συνάντησης φοβούμενη ότι έχασα το ραντεβού. Όμως είναι ακόμη (σχεδόν) όλοι εκεί. Το αρχικό άγχος για το τι μέλλει γενέσθαι υποχωρεί καθώς τα πρώτα χαμόγελα καλωσορίσματος στρέφονται προς το μέρος μου. Σε μια πρακτική απορία μου γνωρίζω την Αναστασία. Πρόσωπο κλειδί καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας. Η αφοπλιστική ευγένειά της δεν άφηνε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Ούτε για πρώτες. Επιβίβαση στα βανάκια του συλλόγου, ψιλή κουβεντούλα, κοινά στοιχεία και οι πρώτες ενδείξεις ικανοποίησης για την επιλογή να βρίσκομαι εκεί.

Η διαδρομή όμορφη, λίγος πάγος, λίγο πάχνη και τα (λίγα) αγόρια μας. Ώρα 09:53 βρισκόμαστε στο Νεοχώρι έτοιμοι για αναχώρηση. Η πρώτη στάση για φωτογραφίες λίγο πριν το 1’ λεπτό πεζοπορίας. Στη συνέχεια της ημέρας θα καταλάβαινα πόσο πολύ αγαπάει ο σύλλογος την απαθανάτιση στιγμών. Πολλών στιγμών. Αλήθεια, πολλών!

Αφήνουμε πίσω το χωριό και διασχίζουμε το μονοπάτι της Ρεκίτσας, με όλη την παράλληλη σκηνοθετική διάθεση να λαμβάνει χώρα σε κάθε βήμα, ανηφόρα, άνοιγμα. Ευχές για τη νέα χρονιά, το αρχικό κρύο υποχωρεί και οι πρώτες συστάσεις σπάνε τον «πάγο» με τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου. Η Αναστασία σταθερά κάπου γύρω μου, δεν την έβλεπα πάντα, αλλά την ένιωθα. Λίγο πριν τη μέση της διαδρομής στρίβουμε για να φτάσουμε στο πρώτο σημείο όπου θα ξαποσταίναμε, στην Ανάληψη. Αυθόρμητα επιφωνήματα χαράς για το μέρος που επέλεξε ο αρχηγός να σταματήσουμε,  αφού το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ως εκείνη τη στιγμή ήταν ανήλιο, σε αντίθεση με την Ανάληψη όπου ο ήλιος άπλωνε γενναιόδωρα τις αχτίδες του. Ιδιαίτερο μέρος, μια υπαίθρια ξύλινη τραπεζαρία κατάλληλη για πικ νικ και εν προκειμένω για κολατσιό, και μια καλύβα με μινιμαλιστική προσέγγιση: ένας καθρέπτης πριν την είσοδο της καλύβας, στο εσωτερικό ένα κρεβάτι, μια Biofreeze, ένας νυχοκόπτης και ραπτικά. Αφήνω ελεύθερους τους συνειρμούς του καθενός για το βαθμό αναγκαιότητας τους. Μόλις βγήκα από την καλύβα, η πλειοψηφία των γυναικών είχε εξαφανιστεί. Η Δέσποινα έριξε φως στο μυστήριο και ήταν ανακουφιστικό από κάθε άποψη. Σακίδια στην πλάτη, σκηνοθετική παρέμβαση και πάλι, ευχές και οδηγίες από τον αρχηγό για τη συνέχεια της πορείας.

Σε κάποιο σημείο λίγο παρακάτω, χωρίστηκε η ομάδα και τότε έμαθα τι είναι η «Σκούπα». Ο άνθρωπος που είναι ο δεύτερος υπεύθυνος μετά τον αρχηγό για την εξασφάλιση της επιστροφής όλων των συμμετεχόντων. Όσο ακούγεται το «Εεεοοος» και ανταπάντηση «Εεεοοος» είμαστε καλά. Στο σημείο αυτό ο Κώστας μου πρότεινε έναν πρακτικό τρόπο να βολέψω το μπουφάν μου για να ελαφρύνω το βάρος στα χέρια μου και η Αντιγόνη μου έδειξε ένα πιο κατάλληλο κασκόλ για πεζοπορία στο βουνό από το δίμετρο με χοντρή κλωστή που μπαινόβγαινε στο λαιμό μου κάθε 5’.

Μαλεβός 1.500 μέτρα. Η θέα δεν άφηνε περιθώρια για λόγια, μόνο για βαθιές εισπνοές και χαμόγελα, χαμόγελα παντού. Ξανά μικρό διάλειμμα και μίνι σύσκεψη για το αν θα ακολουθούσαμε τη διαδρομή της μίας ώρας ή των δύο. Άκουγα με προσοχή τη μία φωνούλα μετά την άλλη να λέει «τη δίωρη φυσικά». Κι έτσι έγινε.

Επόμενη στάση το τριεθνές. Το σημείο όπου συναντώνται η Αρκαδία, η Μεσσηνία και η Λακωνία. Τα δέντρα πιο πυκνά τώρα πολλά έλατα, πεύκα, καστανιές. Μια ομορφιά, μια ανεκτίμητη παρθένα ομορφιά. Φτάνοντας στο τριεθνές δεν ξέρω αν ήταν η κούραση της τελευταίας ανηφόρας ή η συνειδητοποίηση του πού βρισκόμαστε, όμως όλοι βρήκαν μια πέτρα κι έμειναν εκεί αρκετή ώρα. Μαλεβός 1.600 μέτρα. Τις ελάχιστες στιγμές που δεν μιλούσε κανείς, ήταν μαγικό, «απόλυτο» το συναίσθημα που ξυπνούσε η φύση. Για μένα κάθαρση, συνειδητοποίηση πως μεγαλώνουμε για να φτάσουμε στο φως. Κι εκεί γίναμε Φως. Αν στο ενδιάμεσο υπήρξαν μικρά παραπονάκια, μετά από το  Τριεθνές τα πνεύματα καταλάγιασαν και πάλι. Πιο ανάλαφροι, και εμφανώς πιο γρήγοροι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ο αρχηγός είχε ήδη γεμίσει μια σακούλα μανιτάρια, τα οποία αξιοποιήθηκαν καταλλήλως λίγο αργότερα στην ταβέρνα του Μαυρίκη στην Άνω Μεριά της Αλαγονίας. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία που επιβεβαιώθηκε από όλους πριν τη λήξη της διαδρομής είναι η αντοχή του Μανώλη στα καυτερά φαγητά. Το αναφέρω εδώ, γιατί μάλλον θα το επιβεβαιώσω δια στόματος της υποφαινόμενης στο εγγύς μέλλον.

15:30 Επιβίβαση στα βανάκια και πρόσω ολοταχώς για φαγητό και επαναφόρτιση σωματικής ενέργειας γιατί η πνευματική είχε χτυπήσει κόκκινο ώρες πριν! Η θέα σε όλη τη διαδρομή προς το χωριό με καθήλωσε και συνεχίστηκε στο μπαλκόνι του Μαυρίκη. Φάγαμε, ήπιαμε κλείσαμε φυσικά με ένα βίντεο για την ολοκλήρωση της τελευταίας εξόρμησης του συλλόγου και δώσαμε ραντεβού για τη νέα χρονιά.

Η πληρότητα και η χαρά για τους ανθρώπους που γνώρισα, τους «κορφάκηδες», το ομαδικό πνεύμα που κυριαρχούσε δεν μου αφήνουν περιθώρια παρά για μία μόνο ευχή: Είθε η εξόρμηση αυτή να είναι το εναρκτήριο λάκτισμα ενός παραμυθένιου νέου κύκλου στα άδυτα της φύσης με ανθρώπους που το αγαπούν και είναι πρόθυμοι να μοιραστούν την εμπειρία τους με νέα μέλη!

Αγάπη και Φως,

Έλενα Ηλιάδου

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

 Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται. Ο ήλιος είχε ανατείλει και το κρύο ήταν τσουχτερό, είναι όμως το τελευταίο που σε νοιάζει όταν συναντάς καινούριους ανθρώπους έτοιμους για νέες περιπέτειες και αγάπη για τη ζωή και τη φύση.

 Ο ενθουσιαμός ήταν μεγάλος και ευτυχώς η διαδρομή εύκολη. Ξεκινήσαμε απ’ το γραφικό χωριό Μαυρομάτι, με θέα την Αρχαία Μεσσήνη για να ανέβουμε στην παλαιά Μονή του Βουλκάνου όπου στην αρχαίοτητα ήταν ο Ναός του Ιθωμάτα Δία.

 Το μονοπάτι έχει υποστεί ζημιές λόγω προσφατων κακοκαιριών, αλλά αυτό δεν σταμάτησε κανέναν μας. Ο δρόμος ήταν ακόμα ανοιχτός!!  Η διαδρομή άρχισε να μας κουράζει νωρίς (τουλάχιστον εμάς τους καινούριους), αλλά σε κάθε βήμα που κάνεις, η θέα της οροσειράς του Ταυγέτου σε αποζημειώνει, και σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις και να ανέβεις ακόμα πιο ψηλά!!

 Όσο περνούσε η ώρα το υψόμετρο ανέβαινε, το ίδιο και η θερμοκρασία μας απ το περπάτημα. Η φύση όμως είναι μαγεία!! Ένα μοναχικό λουλούδι, ένα ξερό δέντρο, μια χιονισμένη βουνοκορφή και τρία χαρούμενα σκυλια που έτρεχαν αναμεσά μας ήταν κάποια απ’ τα πράγματα που μας έκαναν να χαμογελάμε και να ξεχνάμε την κούραση, τον ιδρώτα και την ανηφόρα! Κάθε ίσιος δρόμος ήταν και μια ανάσα, και κάθε ανηφόρα μια πρόκληση!

 Και πάνω στο σημείο που κουράζεσαι και αναρωτιέσαι μήπως τελικά δεν αξίζει όλη η κούραση γι’ αυτό, βλέπεις το στόχο μπροστά σου. Στη δική μας περίπτωση το Ναό του Βουλκάνου! Μπήκαμε στην άδεια αυλή του Ναού και την είδαμε να γεμίζει σιγά σιγά με χαμόγελα και όμορφη διάθεση.

 Όταν ξεκουράζεσαι, παίρνεις μια ανάσα και απολαμβάνεις το τοπίο σε όλο του το μεγαλείο δεν σε νοιάζει το πώς, παρα μόνο το ότι έφτασες εκεί. Την στιγμή αυτή δεν υπάρχει χώρος για κούραση στο μυαλό, μόνο ικανοποίηση! Και κάθεσαι και αγναντεύεις ένα τοπίο που δεν πρόκειται να χορτάσεις ποτέ, όσες ώρες και αν μείνεις εκεί. Και ίσως εκεί να είναι η μαγεία του, στο ότι θα μείνει μια πολύ γλυκιά ανάμνηση!

 Η κατάβαση έγινε με διάθεση, άνεση και πολλά γέλια. Γνωρίσαμε πολλόυς ανθρώπους και μάθαμε καινούρια πράγματα.

 Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας μας πρόσφερε μια ευκαιρία και μας άνοιξε έναν δρόμο για καινούριες εμπειρίες, είμαστε εδώ για να αρπάξουμε όσες περισσότερες μπορούμε. Τα βουνά, τα τοπία και τα μονοπάτια θα είναι εκεί και θα μας περιμένουν, και εμείς θα τα ανέβουμε!! Αρπάξτε μαζί μας αυτές τις ευκαιρίες και σας υποσχόμαστε δεν θα το μετανιώσετε.

Βορίλα Βίκυ, Βασδέκη Τζίνα, Βουρλάκου Δήμητρα.