Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Μάρτιος 2017

Κυριακή 19 Μάρτη 2017.

            Ώρα 7 το πρωΐ κι ένα μεγάλο δίλημμα με βασανίζει :

«Να συνεχίσω τον ύπνο μου ή να επισπεύσω το ξύπνημά μου και να ακολουθήσω τον ορειβατικό σύλλογο στη σημερινή του εξόρμηση;

Δεν πάω πουθενά!OΚυριακάτικος ύπνος είναι ιερό πράγμα. Έχω καιρό μπροστά μου, θα οργανωθούν κι άλλες εξορμήσεις, θα βρω άλλη ευκαιρία να πάω.

Αλλάζω πλευρό...

Ναι όμως σήμερα, νομίζω πως η πορεία καταλήγει σε μια Μονή, Μονή Μαρδακίου αν δεν κάνω λάθος. Κι εκεί γίνεται μια αναπαράσταση που σχετίζεται με την Επανάσταση του 1821».

            Φόρμα, παπούτσια, ένα μπουκάλι νερό  και μηχανικά, πριν καλά, καλά το καταλάβω, έχω κλείσει την πόρτα πίσω μου. Σε λίγα λεπτά έχω φτάσει στην περιοχή της Τέντας, σημείο συνάντησης του συλλόγου.

            Ώρα 8:50 η πορεία μας ξεκινάει. Τα βαν, μας έχουν μεταφέρει στην τοποθεσία ¨του Λαγού το Χάνι¨, όπου σταθμεύουν και όσοι ήρθαν με δικό τους όχημα. Ο καιρός είναι με το μέρος μας, ο ουρανός φαίνεται καθαρός κι η μέρα είναι ιδιαίτερα φωτεινή, γεγονός  που ανεβάζει τη διάθεση όλων. Αρχικά το μονοπάτι που ακολουθούμε είναι ομαλό, στρωμένο με πράσινο χορτάρι και από τα πρώτα κιόλας βήματα, μπλέκονται στα πόδια μας κατακόκκινες παπαρούνες. Σύντομα, όμως, το έδαφος γίνεται επικλινές και πιο πετρώδες, πράγμα που σαν αρχάρια, με κάνει λίγο να ανησυχώ.

            Με μεγάλη μου χαρά, όμως, διαπιστώνω πως στη διαδρομή απλώνονται χέρια με πρόθεση να με βοηθήσουν, ακούγονται σχόλια που θέλουν να με εμψυχώσουν για να προχωρήσω κι άλλο, μου δίνουν συμβουλές πώς να πατήσω, πότε να βγάλω το πανωφόρι μου να μην ιδρώσω, να προσέξω τα κορδόνια μου ...

            Σε μιάμιση ώρα περίπου έχουμε ολοκληρώσει τα 3/4 της ανάβασης, περπατώντας ανάμεσα σε κορμούς από αργιές, καστανιές και ρείκια. Μας αξίζει ένα μικρό διάλειμμα και ο σύλλογος επιλέγει να κάνουμε στάση σε μια πετρόχτιστη πηγή με λαξευμένο στις πέτρες της, ένα μήνυμα :¨ΣΥΓΧΩΡΩ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΩ¨. Προχωράμε κι εμείς λοιπόν...

            Ώρα 10:50. Ακριβώς δύο ώρες από την έναρξη της πορείας μας κι έχουμε φτάσει στη Μονή Μαρδακίου.

            Το Μοναστήρι είναι χτισμένο σε λόφο με πλεονεκτική θέση, καθώς από κει, μπορεί κανείς να ατενίσει τον ευρύτερο ορίζοντα ανεμπόδιστα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που αποτέλεσε ορμητήριο και αποθήκη για πυρομαχικά την περίοδο της Επανάστασης. Σήμερα οι τοπικοί σύλλογοι, θα αποτίσουν φόρο τιμής στους Αγωνιστές εκείνης της εποχής.

 

            Μια βαθιά ανάσα, μια φευγαλέα σάρωση του τοπίου και το βλέμμα χάνεται μέσα στα πυκνά δάση του Ταΰγετου. Το ταξίδι πίσω στο χρόνο ξεκινά...

            Άνθρωποι ντυμένοι με φουστανέλες και ράσα, ζωσμένοι με καριοφίλια, ανηφορίζουν προς το Μοναστήρι, φορτωμένοι κιβώτια και βαρέλια. Η καμπάνα χτυπάει, ακούγονται μπαρουτιές. Πλήθος κόσμου παρακολουθεί την κατάθεση στεφάνων που ακολουθεί τη δοξολογία. Μια σαΐτα γεμισμένη με μπαρούτι, παραδίδεται συμβολικά από τους δρομείς της ομάδας Υγείας, στον ιερέα της Μονής. Η σαΐτα αυτή, συμβολίζει το μπαρούτι, που τότε, στην περιοχή του Αλμυρού, ξεφορτώθηκε μέσα σε βαρέλια και περίπου 200 άτομα από τις γύρω περιοχές το ανέβασαν κρυφά με μουλάρια και το  αποθήκευσαν στο Μαρδάκι. Εκεί έγινε και το δέσιμο των φυσιγγιών που θα χρησιμοποιούνταν μετά για τον Αγώνα. Λένε, πως για να τυλιχτεί το μπαρούτι με χαρτί, θυσιάστηκε ολόκληρη η βιβλιοθήκη του Μοναστηριού. Η εκδήλωση ολοκληρώνεται με  ένα κλέφτικο τραγούδι: ¨Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λέει ο Γούμενος ,....πατούν απ΄το Μαρδάκι....¨

            Η κατάβαση ξεκινά πια, με διάθεση ανεβασμένη, γεμάτα πνευμόνια αλλά και καρδιά.

            Η όλη εμπειρία άξιζε πραγματικά τον κόπο και για το λόγο αυτό, καταλήγω στο εξής:

            Θυσιάστε τον Κυριακάτικο ύπνο σας, η ανταμοιβή μπορεί να είναι μεγάλη!

 

 

Γκίνη Ελένη

Όταν ξεκινάς μια μέρα γνωρίζοντας καινούριους ανθρώπους, θεωρείται μια όμορφη μέρα. Και όταν αυτοί οι άνθρωποι σε οδηγούν σε καινούρια μέρη και σου μαθαίνουν καινούρια πράγματα, η μέρα γίνεται εκπληκτική. Έτσι είναι οι μέρες μας με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας.

Την προηγούμενη Κυριακή (5-3-17), ξεκινήσαμε από την Κάτω Βέργα, για ανεβούμε μέσα από λιθόστρωτα μονοπάτια στο όρος Καλάθι. Το όρος Καλάθι έχει υψόμετρο 1,316μ. και εμείς ξεκινήσαμε περίπου από τα 350μ. Σαραντατέσσερεις άνθρωποι και ένας σκύλος, ξεκινήσαμε να περπατάμε στα χωμάτινα μονοπάτια για να φτάσουμε στην κορυφή. Τα γέλια, οι κουβέντες και οι ήχοι από τα μπατόν που χτυπούσαν τις πέτρες συνέθεσαν το σκηνικό μας.

Το να περπατάς σε ένα μονοπάτι, ανάμεσα σε φυλλωσιές, πάνω σε χαλίκια, είναι κουραστικό και σε κάποια σημεία είναι δύσκολο. Όταν όμως σηκώσεις το βλέμμα σου και δεις μια ολάνθιστη αμυγδαλιά και πίσω της ολόκληρο τον μεσσηνιακό κόλπο, σταματάν να σε νοιάζουν όλα τα υπόλοιπα.

Φτάνοντας στην Άνω Βέργα κάναμε την πρώτη μας στάση σε ένα μπαλκόνι με θέα την Καλαμάτα και τον Μεσσηνιακό Κόλπο. Το πετρόχτιστο, γραφικό αυτό χωριό, σε κάνει να μην θες να πας πουθενά. Σε κάνει να θες να μείνεις σε αυτό το μπαλκόνι, με ένα αχνιστό ρόφημα και να ατενίζεις την υπέροχη θέα, με τον ήλιο να σου ζεσταίνει ευχάριστα το σώμα. Με τον Ορειβατικό Σύλλογο όμως, αυτό δεν υπάρχει σαν επιλογή. Και πιστέψτε με, ευτυχώς που δεν υπάρχει σαν επιλογή, γιατί το τι ακολούθησε ήταν μοναδικό.

Προσπεράσαμε λοιπόν την Άνω Βέργα, περνώντας μέσα απ’ τα σοκάκια της για να βγούμε στο μονοπάτι που έχει σηματοδοτήσει ο σύλλογός μας. Δύσβατα πέτρινα σκαλιά, χαλίκια, γρασίδι, χώμα και πάλι απ την αρχή. Σιγά σιγά οι ανάσες άρχισαν να βαραίνουν και οι κουβέντες να λιγοστευόυν. Η διάθεση όμως και η όρεξη για περπάτημα παρέμενε η ίδια. Μετά από αρκετό περπάτημα με σκυμμένο το κεφάλι, ακούσαμε σφυρίχτρες και τους έμπειρους της διαδρομής να μας φωνάζουν να σταματήσουμε για να μαζευτούμε. Όταν σταματήσαμε λοιπόν και κοιτάξαμε πίσω μας, αυτό που αντικρίσαμε ήταν μαγικό. Ένα ηλιόλουστο σκηνικό. Μια καταγάλανη θάλασσα και ένας πεντακάθαρος ουρανός αγκαλιάζονταν και στο βάθος γίνονταν ένα. Δυο-τρία κατάλευκα σύννεφα, και δυο εμποροπλοιάρια, έκαναν το τοπίο να μοιάζει με ζωγραφιά. Πήραμε την ανάσα μας, τις φωτογραφίες μας, μια σπουδαία ανάμνηση και συνεχίσαμε τον ανηφορικό μας δρόμο μέσα από ένα πυκνό δάσος.

Στο δάσος τα πράγματα δυσκόλεψαν αρκετά. Το μόνοπάτι στένευε, τα δέντρα είχαν απλώσει τις ρίζες τους ανάμεσα στα βήματα μας και ο ήλιος χανόταν κάπου μέσα στα πυκνά κλαδιά. Κάθε βήμα μας κούραζε όλο και περισσότερο, μας έφερνε όμως και πιο κόντα στην κορυφή και τον στόχο μας. Και τη στιγμή που οι καινούριοι της διαδρομής είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι είχαμε χαθεί μέσα σε αυτό το ατέλειωτο δάσος, το μονοπάτι ίσιωσε, ο ήλιος φάνηκε και πάλι πεντακάθαρα και ένας μεγάλος χωμάτινος δρόμος με διάσπαρτα κλαδιά ανοίχτηκε μπροστά μας.

Τα γέλια και οι κουβέντες ξαναζωντάνεψαν και το βήμα έγινε πιο γρήγορο μέχρι που αντικρύσαμε ένα μικρό δασάκι με μια εκκλησία του προφήτη Ηλία ακριβώς στη μέση του. Προσπερνώντας το εκκλησάκι και αφήνωντας το δάσος λίγα μόλις μέτρα πίσω μας, ήμασταν στην κορυφή. Με μια πρώτη ματιά, ο εγκέφαλος δυσκολευόταν να συνειδητοποιήσει τι έβλεπε. Θάλασσα; Ουρανό;

Και αν σας πω ότι βλέπαμε όλο τον Μεσσηνιακό κόλπο, από τη Μεθώνη ως την Μικρή Μαντίνεια, το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας και  στο βάθος της παραλίες της Μάνης, θα με πιστεύατε;; Και όμως! Ένα από τα πιο όμορφα και γαλήνια σκηνικά που έχω αντικρύσει ποτέ. Καθαρή μαγεία! Για τους παλιούς ήταν κυρίως μια στάση για να απολαύσουν το φαγητό τους με ωραία θέα, για τους καινούριους ήταν ένα τοπίο που μας άφησε άφωνους. Γεμίσαμε για ακόμα μια φορά αναμνήσεις και μπαταρίες και με ανάμεικτα τα συναισθήματα ενθουσιασμού, κούρασης και χαρμολύπης ξεκινήσαμε για τον δρόμο της επιστροφής.

Η επιστροφή έγινε από διαφορετικό μονοπάτι, πράγμα που ενθουσίασε όλη την όμαδα και ανέβασε και άλλο την όρεξη μας για περπάτημα. Μετά από αρκετή ώρα πεζοπορίας ξανααντικρύζαμε ένα-ένα τα προηγούμενα σκηνικά. Τα δασάκια που ανεβήκαμε, το χωριό της Άνω Βέργας, τα πέτρινα σκαλοπάτια, τα τοπία και όλα αυτά συνοδευμένα μόνο από γέλια και χαρούμενες φωνές, μέχρι που επιστρέψαμε στα αυτοκίνητα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Ήταν μια εκπληκτική μέρα. Μια μέρα με νέες εμπειρίες, νέες γνωριμίες και υπέροχες αναμνήσεις. Η φύση χαράζει τα μονοπάτια, ο Ορειβατικός Σύλλογος τα σηματοδοτεί και εμείς απλά τα ακολουθούμε. Τέτοια μονοπάτια μόνο όμορφες εμπειρίες έχουν να μας χαρίσουν! Η φύση έχει τη μαγική ιδιότητα να σε βοηθά να ξεχνάς τα προβλήματα σου και ταυτόχρονα σου δίνει δύναμη να τα αντιμετωπίσεις! Γι’ αυτό λοιπόν, όταν όλα σου φαίνονται βουνό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι το ανέβεις και να απολαύσεις τη θέα! Ο  Ορειβατικός Σύλλογος μας δείχνει το δρόμο, εγώ θα τον ακολουθήσω, ελπίζω το ίδιο και εσείς

                                                                                                                     Βορίλα Βασιλική

            Σάββατο 11 Μαρτίου 2017, 15 μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας συγκεντρώθηκαν στα γραφεία με προορισμό τον Πάρνωνα. Επιβιβαστήκαμε στα δυο βανάκια και κατά τις τρεις το απόγευμα ξεκινήσαμε για το καταφύγιο του Πάρνωνα πάνω από το χωριό Βαμβακού Λακωνίας σε υψόμετρο 1.420 μ., όπου εκεί θα διανυκτερεύαμε. Ανεβαίνοντας την Τσάκωνα άρχισε το ψιλόβροχο, που στην συνέχεια μετατράπηκε σε βροχή μέχρι το χωριό Άγιος Πέτρος. Στη συνέχεια  εμφανίστηκαν τα πρώτα χιόνια  που μαζί με τον αέρα και την ομίχλη είχαν σκεπάσει το Πάρνωνα. Κατά τις έξι και μισή φτάσαμε στο καταφύγιο, ένα πέτρινο διώροφο κτίριο, δωρεά του ελληνοαμερικάνου GeorgePierce(Γιώργος Παπαθεοδώρου), το οποίο διαχειρίζεσαι ο ορειβατικός σύλλογος Σπάρτης. Η ομάδα ήταν ευδιάθετη  και με συντρόφια το τζάκι και ζεστό τσάι πέρασε ένα όμορφο απόγευμα.  Το υπέροχο βραδινό δημιουργία της Γεωργίας και της Εύης μας έδωσε δυνάμεις για την δύσκολη πορεία που θα κάναμε την επομένη.

            Το επόμενο πρωί το χιόνι και η ομίχλη δέσποζε παντού, αλλά στην συνέχεα μας έκανε την χάρη και διαλύθηκε μερικώς η ομίχλη επιτρέποντας μας να ξεκινήσουμε την πορεία στις 7:30. Τα έλατα έγερναν από φρέσκο χιόνι και στο έδαφος είχε φτάσει τους 10 πόντους. Το υπέροχο τοπίο που έμοιαζε με κάρτα Χριστουγέννων μας έδωσε μια μοναδική εμπειρία πεζοπορίας για τις επόμενες 4 ώρες. Περπατώντας κάτω από ολόλευκα έλατα, δίπλα σε ρυάκια, που και που σε ηλιόλουστα ξέφωτα, ακολουθήσαμε το μονοπάτι που μας οδήγησε στους πρόποδες της κορυφής. Εκεί κάναμε μια μικρή στάση για να πάρουμε δυνάμεις, γιατί από αυτό το σημείο και πάνω η ανάβαση θα γινόταν αρκετά δύσκολη. Το χιόνι εδώ ήταν πολύ περισσότερο, έφτανε τους 80 πόντους και σε ορισμένα σημεία μπορεί να ξεπερνούσε το ένα μέτρο. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής κράτησε μια ώρα περίπου και η ανάβαση ήταν αρκετά δύσκολη σε 40 μοίρες κλίση εδάφους (σε κάποια σημεία μπορεί και περισσότερο) παρουσίας 80 πόντων χιόνι (αξίζει να δείτε το βίντεο). Η ομίχλη κυρίαρχη σε αυτό το κομμάτι της διαδρομής μας στέρησε την υπέροχη θέα από τα 1935 μέτρα που δεσπόζει η κορυφή μεγάλη Τούρλα ή Κρόνιο. Η κατάβαση είχε διάρκεια περίπου τρεις ώρες και κατά τις 15:00 επιστρέψαμε στο καταφύγιο. Από εκεί επιβιβαστήκαμε στα βανάκια με προορισμό την Καλαμάτα με ενδιάμεση στάση για ένα τσάι στο πετρόκτιστο χωριό Άγιος Πέτρος.    

 

Γιώργος Νικολόπουλος

Ο Ορειβατικός στα Μετέωρα…

Το τριήμερο της Κ. Δευτέρας

 

Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου

Η ώρα είναι 7.30 π.μ. και στα σπίτια δεκατεσσάρων ορειβατών χτυπά το ξυπνητήρι και μαζί και η διάθεση για περιπέτεια για ένα διαφορετικό τετραήμερο. Γνώριμα αλλά και άγνωστα πρόσωπα συναντιόμαστε στα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας στις 9.00 π.μ. και ξεκινάμε για έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς παγκοσμίως, τα Μετέωρα. Με πολύ κέφι και αστείρευτη διάθεση για αστεία φτάνουμε στη φιλόξενη Αμφιλοχία και κάνουμε μια ολιγόλεπτη στάση. Το ταξίδι συνεχίζεται και χωρίς να το καταλάβουμε βρισκόμαστε στο Καστράκι Τρικάλων και τακτοποιούμαστε στο κάμπινγκ από όπου βλέπουμε τους θεόρατους βράχους των Μετεώρων. Στο σημείο αυτό ένα νέο μέλος από την Αμερική προστίθεται στην παρέα μας. Ακολουθεί νυχτερινή περιήγηση στην πόλη της Καλαμπάκας και απρόσμενη διαπολιτισμική συνάντηση συνοδευόμενη από παραδοσιακό γλέντι.

 

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου

7.12 π.μ..Ο αρχηγός αντικαθιστά τον αδιάφορο ήχο του ξυπνητηριού με ένα δικό του ξεχωριστό τρόπο. Ένα δυναμωτικό πρωινό ετοιμάζεται και αναχωρούμε για το χιονοδρομικό κέντρο Περτουλίου. Φτάνοντας εκεί, αντικρίζουμε ένα πανέμορφο όρος πυκνά δασωμένο και ντυμένο στα λευκά, τον Κόζιακα. Αποτελεί τμήμα της Ν. Πίνδου με υψόμετρο 1.901 μέτρα και είναι μεγάλος βιότοπος για την αρκούδα που σημάδια της συναντάς παντού στο βουνό. Η ομάδα παραταγμένη ο ένας πίσω από τον άλλο ακολουθεί τα βήματα που ανοίγει ο αρχηγός τα οποία είναι στέρεα ακόμα και για τα τρία μέλη που κάνουμε την πρώτη μας πορεία στο χιόνι. Ο καταγάλανος ουρανός σε συνδυασμό με το απέραντο λευκό και το βαθύ πράσινο συνθέτουν το ιδανικό σκηνικό. Σιγά-σιγά το τοπίο αρχίζει να αλλάζει, ο καιρός κλείνει, πέφτουν οι πρώτες σταγόνες και η ομάδα συνειδητοποιεί πως οι συνθήκες και η ώρα δεν ευνοούν τη συνέχιση της ανάβασης. Λίγα μέτρα πριν από την κορυφή για την ασφάλεια όλων αποφασίζουμε να κατέβουμε το βουνό. Ο δρόμος μάς οδηγεί στο αμφιθεατρικά χτισμένο μέσα σε δάσος από έλατα χωριό Ελάτη. Βράδυ πια, φτάνουμε στο κάμπινγκ και ετοιμάζουμε το δείπνο. Αυγά χωριάτικα από τη Στενωσιά, πατάτες Μεσσηνίας και κόκκινο κρασί από την Πλατανόβρυση. Η βραδιά κλείνει με ομαδικά παιχνίδια και πολλά γέλια.

 

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου

Ξημερώνει η τρίτη ημέρα στα Μετέωρα, η ημέρα επίσκεψης στις Μονές. Όσο μειώνεται η απόσταση τόσο αυξάνεται το δέος που μας πλημμυρίζει μπροστά στους τεράστιους σκοτεινόχρωμους βράχους. Αυτό το μεγαλούργημα της φύσης, που δεσπόζει επί αιώνες επιβλητικά στην Καλαμπάκα μεταξύ των βουνών Κόζιακα και Αντιχασίων, αποτελεί ένα μοναδικό σε ομορφιά γεωλογικό φαινόμενο και ένα σημαντικό μνημείο της ορθοδοξίας. Στη θέα του γιγαντιαίου αυτού πέτρινου συμπλέγματος που χρονολογείται πριν από 25-30 εκατομμύρια χρόνια ο επισκέπτης μένει έκθαμβος και δυσκολεύεται να εξηγήσει το φαινόμενο. Σε όλους γεννήθηκε η απορία για τη δημιουργία του φαινομένου και το χτίσιμο των Μονών. Στα Μετέωρα, που έχουν χαρακτηριστεί από τον ΟΗΕ Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, υπάρχουν 24 Μοναστήρια εκ των οποίων τα έξι είναι επισκέψιμα. Η Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου, η Ι. Μ. Βαρλαάμ, η Ι. Μ. Αγίου Στεφάνου, η Ι. Μ. Αγ. Τριάδος, η Ι. Μ. Ρουσάνη και η Ι. Μ. Αγ. Νικολάου Αναπαυσά. Τα Μοναστήρια ορθώνουν το ανάστημά τους στις κορυφές των βράχων δίνοντας την εντύπωση ότι αποτελούν το φυσικό τους τελείωμα. Στα Μετέωρα σώζονται θησαυροί, κειμήλια και πολλά έργα μικροτεχνίας. Εικόνες, χρυσοποίκιλτα ιερατικά άμφια, χειρόγραφα, Ευαγγέλια, σκεύη για λειτουργικούς σκοπούς, μολυβδόβουλλα, λειψανοθήκες είναι κάποια από τα μουσειακά εκθέματα που θαυμάσαμε. Επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον μάς προξένησαν οι χειρόγραφοι κώδικες που σώζονται και φυλάσσονται στα αρχειοφυλάκια των Μοναστηριών.

Επόμενη στάση το «Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μετεώρων & Μουσείο Μανιταριών» στο οποίο εκτίθενται ταριχευμένα και βαλσαμωμένα είδη ζώων που ζουν κυρίως στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αλλά και σε άλλες ηπείρους. Ορισμένα από αυτά είναι σπάνια, άλλα κινδυνεύουν με αφανισμό και προστατεύονται, ενώ κάποια έχουν ήδη εξαφανιστεί. Η περιήγησή μας στην πλούσια συλλογή μανιταριών ολοκλήρωσε την επίσκεψη στο μοναδικό αυτό μουσειακό χώρο. Επιστρέφουμε στο κάμπινγκ για ξεκούραση, ελληνικό καφέ και φαγητό. Είναι η τελευταία Κυριακή των Αποκριών και η παρέα περνά το βράδυ διασκεδάζοντας και χορεύοντας σε ρυθμούς αποκριάτικους, αλλά και παραδοσιακούς.

 

Καθαρά Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου

Η τελευταία μέρα περιλαμβάνει επίσκεψη στον παραδοσιακό οικισμό του Μετσόβου που βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων και φημίζεται για τα χειροποίητα, τοπικά εδέσματα. Επόμενος σταθμός το «Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου. Παν. Βρέλλη» που βρίσκεται στο Μπιζάνι Ιωαννίνων. Γύρω στις 9.00 μ.μ. πλησιάζουμε τα γνώριμα γραφεία του συλλόγου μα κανείς δε θέλει να πιστέψει πως αυτή η εκδρομή φτάνει στο τέλος της. Οι ξεχωριστές στιγμές που ζήσαμε μάς έφεραν όλους κοντά και αναμφίβολα αποτέλεσαν μια μοναδική εμπειρία.

 

 Από την Ιουλία, την Κατερίνα,

 τη Γωγώ και τη Δέσποινα…