Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Απρίλιος 2017

Άγιος Γεώργιος 23/4/017

 

            Εδώ και λίγο καιρό η μαμά μου πηγαίνει στο βουνό με τους ορειβάτες. Όταν ήταν χειμώνας και δεν ήμουν ακόμη 4 ετών με είχε πάρει μαζί της στα χιόνια και ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα έλκηθρο και έκανα σκι. Ήταν υπέροχα τότε και η μαμά μου υποσχέθηκε να με πάρει μαζί σε μια ανοιξιάτικη πεζοπορία, που θα ήταν για παιδάκια και δε θα είχε πολύ κρύο. Μετά το Πάσχα μου είπε ότι ήρθε η στιγμή να δοκιμάσω κι εγώ το βουνό! Μόνο φωτογραφίες είχα δει ως τότε και είχα μεγάλη ανυπομονησία! Το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκα νωρίς για να ξεκουραστώ, αλλά το πρωι από την αγωνία και τη χαρά μου ξύπνησα «αχάραγα» όπως λέει η μαμά. Όταν φτάσαμε στον Ορειβατικό Σύλλογο δεν είδα άλλα μικρά παιδάκια και ρώτησα αν ήταν σίγουρα για μένα η εκδρομή. Όλοι ήταν πολύ καλοί κ’ ευγενικοί μαζί μου και ρωτούσαν αν θα πάω μαζί. Μα καλά, αν δεν πήγαινα γιατί ήμουν εκεί; Δεν τους καταλαβαίνω πάντα τους μεγάλους και το είπα στη μαμά. Μπήκαμε στα βανάκια και φτάσαμε στην εκκλησία. Αγία Παρασκευή τη λέγανε. Εκεί άρχισε η περιπέτεια!!

            Στην αρχή περπατούσα ολομόναχη κ’ ήταν τόσο όμορφα, μετά όμως χωριστήκαμε από τους άλλους  επειδή ο ένας δρόμος ήταν μεγάλος για παιδάκια. Όταν άρχισα να ανεβαίνω το βουνό είδα πολλά πράγματα που δεν είχα ξαναδεί κ’ είπα στη μαμά μου ότι το δάσος δεν έμοιαζε όπως στα παραμύθια! Ο Κώστας μου εξήγησε ότι το δάσος είχε καεί κι εγώ στενοχωρήθηκα που πέθαναν όλα αυτά τα δεντράκια. Όταν όμως ανεβήκαμε προς την εκκλησία φοβήθηκα σε κάποια σημεία αλλά οι κύριοι του ορειβατικού ήταν πολύ καλοί μαζί μου και μου εξηγούσαν που πρέπει να πατάω για να μη πέσω . Εγώ τους άκουγα και πρόσεχα και δεν έπεσα, ενώ η μαμά μου έπεσε.

            Όταν φτάσαμε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είδα δύο πανέμορφα γαϊδουράκια και έφαγα νόστιμο άρτο. Ήταν υπέροχο μέρος γεμάτο δέντρα και κρυψώνες για να παίξουμε κρυφτό!!! Εκεί ξεκουραστήκαμε στο προαύλιο της εκκλησίας και η μαμά μου είπε να μείνω εκεί για λίγο για να πάει στη κορυφή. Όμως εγώ δεν ήθελα να πάει μόνη της, επειδή μπορούσα να ανέβω. Τότε ξεκίνησα μαζί με τους άλλους μεγάλους να ανεβαίνω και είδα πολλά χώματα περίεργα από τα αγριογούρουνα. Φοβήθηκα λίγο μήπως συναντούσαμε κανένα, αλλά τελικά δεν ήταν εκεί!

            Μόλις φτάσαμε στη κορυφή νόμιζα ότι θα αγγίξω τον ουρανό. Ήμουν πάρα πολύ ψηλά, είδα την Καλαμάτα, χωριά, άλλα βουνά και μάλιστα έπαιξα κρυφτό με τη Νατάσα!! Ήμουν πολύ χαρούμενη! Όταν κατεβήκαμε, μύριζε ωραία έξω από την εκκλησία και όλοι έτρωγαν. Ήμουν κουρασμένη και η μαμά μου ετοίμασε ένα πιάτο. Εγώ νόμιζα ότι ήταν κοτόπουλο και έφαγα πολύ, μετά μου είπε η μαμά ότι ήταν αρνί και χάρηκα που τρώω αρνί! Έφαγα και μια σοκολάτα και τότε άρχισε αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα! Μουσική και χορός!! Ένας κύριος είχε πάρει ένα κλαδί από δέντρο και χτύπαγε ένα κουβά …. πολύ αστείο! Αλλά η μαμά είπε ότι τα «αυτοσχέδια» όργανα είναι τα καλύτερα! Χορέψαμε κι εμείς μαζί με τους μεγάλους και προσπαθούσα να μάθω τα λόγια που έλεγαν όλοι, δεν τραγουδούσε μόνο ένας! Ήταν πολύ ωραία εκεί, αλλά μετά έπρεπε να φύγουμε. Τάισα και τα γαϊδουράκια πριν φύγω, που είχαν κουραστεί να κουβαλάνε πράγματα τόσο ψηλά και γίναμε φίλοι.

            Όταν κατεβήκαμε φοβήθηκα πιο πολύ αλλά με πήραν λίγο αγκαλίτσα και η μαμά είπε θα πάρω ορειβατικά παπούτσια να είναι πιο εύκολο. Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο ήθελα να κοιμηθώ, αλλά τελικά παίξαμε UNOστην Αρτεμησία και γέλασα πολύ και ξεκουράστηκα. Μετά ξύπνησα απότομα και η μαμά είπε ότι αποκοιμήθηκα στο δρόμο.

             Μου άρεσε πάρα πολύ το βουνό και οι φίλοι μου δε με πίστεψαν ότι ανέβηκα τόσο ψηλά, αλλά εγώ ξέρω ότι τα κατάφερα! Είμαι μια μικρή ορειβάτισσα και θα περιμένω τα ειδικά ορειβατικά παπούτσια για να κάνω και άλλες εξορμήσεις!!

            Το βουνό είναι υπέροχο!! Και η μαμά λέει να μη φοβάμαι τίποτα γιατί: «με κρατάει, την κρατώ κ’ ανεβαίνω το βουνό»

 

Χριστίνα Τ.

 

            Όλα τα παραπάνω μεταφέρθηκαν όπως η ίδια η μικρή Χριστίνα τα διηγήθηκε μετά την πρώτη της εξόρμηση σε τρίτους.

Σχήματα, χρώματα κι αρώματα

Πρώτη Κυριακή του Απρίλη. Καλή διάθεση και καλός καιρός, με τις πιο ευνοϊκές συνθήκες πραγματοποιήθηκε η πεζοπορία με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, αυτήν την φορά, με αφετηρία και κατάληξη το χωριό Άνω Καρβέλι και ενδιάμεση στάση στην κορυφή του Προφήτη Ελισσαίου.

Μετά την άφιξη και τις πρώτες συστάσεις και συμβουλές, αρχίσαμε σιγά-σιγά να ανηφορίζουμε μέσα στην καταπράσινη φύση, αφήνοντας πίσω τα σπίτια του χωριού. Το μονοπάτι, χωμάτινο ή και πετρώδες, άλλοτε ευθύ, άλλοτε ανώμαλο, μαρτυρούσε προηγούμενο πέρασμα ζώων και μας άφηνε άφωνους με την πλούσια βλάστησή του. Όταν πια είχαμε πάρει σημαντική απόσταση από το σημείο εκκίνησης, γύρισα πίσω να κοιτάξω. Το βουνό αντικρυστά είχε πλέον ορθωθεί, αφήνοντας τις κόκκινες στέγες των σπιτιών του χωριού Λαδά να διακρίνονται ολοκάθαρα, λουσμένες στο φως. Μέχρι και το τέλος της ανάβασης, οπότε μάθαμε και το όνομά του, Άγιος Γεώργιος, δεν σταμάτησα να κοντοστέκομαι και να θαυμάζω την ομορφιά και την υπεροχή του.

Στρέφοντας, καμιά φορά, το βλέμμα προς την κορυφή, όπου φαινόταν αμυδρά το εκκλησάκι του Προφήτη Ελισσαίου, αναρωτιόμουν πώς θα ήταν δυνατό να βρεθούμε εκεί ψηλά διασχίζοντας μία …πλαγιά! Όμως, πράγματι, τα καταφέραμε και, προς ανταμοιβή μας, η κορυφή επεφύλασσε τις πιο όμορφες εκπλήξεις. Το τελευταίο κομμάτι του μονοπατιού, ακριβώς πριν αντικρύσουμε το εκκλησάκι, συνδύαζε λευκά βράχια και ξερά κλαδιά ανάμεσα σε κίτρινα θαμνώδη φυτά και μωβ λουλούδια, το ίδιο το εκκλησάκι, πέτρινο με κόκκινη στέγη και μικρό καμπαναριό, ήταν περιτριγυρισμένο από μαργαρίτες, ενώ η θέα από εκεί ψηλά ήταν αληθινά μαγευτική! Στα αριστερά μας απλωνόταν ο γαλήνιος μεσσηνιακός κόλπος και η πόλη της Καλαμάτας, απέναντί μας φαινόταν η Μονή της Βελανιδιάς και το ομώνυμο μονοπάτι που συνέδεε τα χωριά Νέδουσα, Αλαγονία, Λαδά και Καρβέλι, δεξιά στεκόταν πάντα ο Άη-Γιώργης, ενώ αν στρέφαμε ολοκληρωτικά το κεφάλι, θα βλέπαμε ένα μικρό κομμάτι της χιονισμένης κορυφής του Χαλασμένου.

Ύστερα από τις στιγμές ανάπαυλας και ενατένισης της πανέμορφης θέας, ξεκίνησε η καθοδική πορεία από διαφορετικό καλντερίμι, που θα μας έβγαζε και πάλι στο χωριό. Ιδιαίτερα εποικοδομητική υπήρξε η διαδρομή αυτή, καθώς είχαμε την ευκαιρία «να μάθουμε με βιωματικό τρόπο το αλώνισμα», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Θύμιος. Το μονοπάτι, βέβαια, προσέφερε κι άλλες συγκινήσεις, όπως το συναπάντημά μας με τρεις χελώνες, το πέρασμά μας από τμήματα σχεδόν πλακόστρωτα, αλλά και από «σάρες» του βουνού, και τα αποτυπώματα της οργιώδους χαμηλής βλάστησης στα πόδια (!) μας. Ωστόσο, θα ήταν φοβερή παράλειψη η μη αναφορά στην αξιαγάπητη συντροφιά της τετράποδης Νεφέλης, που με το νάζι και την χάρη της ενίσχυε, συνεχώς, το ηθικό μας.

Το τέλος μιας διαδρομής σε αφήνει πάντα με ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να στενοχωρηθείς που τελείωσε ή να χαρείς που την έζησες και να είσαι ευγνώμων για όσα σου έδωσε. Κάτω από τον μεγάλο πλάτανο στην πλατεία του χωριού, όπου συγκεντρωθήκαμε για τελευταία φορά, προτού πάρουμε το δρόμο της επιστροφής, συλλογιζόμουν πώς η αγάπη για τα βουνά και τη φύση μπορεί να ενώσει διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους, που όμως ντύνονται την καλύτερή τους διάθεση και την μεγαλύτερή τους προθυμία, για να μοιραστούν από κοινού μια πεζοπορία˙ πώς το ίδιο το βουνό ικανοποιεί όλες τις αισθήσεις κι ακόμα παραπάνω, γεννώντας τόσο δυνατά συναισθήματα. Τα σχήματα, τα χρώματα, τα αρώματα, οι ήχοι και η αύρα του βουνού, όλα μαζί ένας απλός συνδυασμός για την έναρξη των πιο όμορφων ταξιδιών. Καλή αρχή, λοιπόν!

Για τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας,
Ευτυχία Μιχαλοπούλου