ΝΕΔΟΝΤΑΣ 6ος 2017

Βίντεο και εικόνες από την καθηερωμένη τα τελευταία χρόνια ετήσια εξόρμηση στον Νέδοντα. (11/6/2017)

Κυριακή 19 Μάρτη 2017.

            Ώρα 7 το πρωΐ κι ένα μεγάλο δίλημμα με βασανίζει :

«Να συνεχίσω τον ύπνο μου ή να επισπεύσω το ξύπνημά μου και να ακολουθήσω τον ορειβατικό σύλλογο στη σημερινή του εξόρμηση;

Δεν πάω πουθενά!OΚυριακάτικος ύπνος είναι ιερό πράγμα. Έχω καιρό μπροστά μου, θα οργανωθούν κι άλλες εξορμήσεις, θα βρω άλλη ευκαιρία να πάω.

Αλλάζω πλευρό...

Ναι όμως σήμερα, νομίζω πως η πορεία καταλήγει σε μια Μονή, Μονή Μαρδακίου αν δεν κάνω λάθος. Κι εκεί γίνεται μια αναπαράσταση που σχετίζεται με την Επανάσταση του 1821».

            Φόρμα, παπούτσια, ένα μπουκάλι νερό  και μηχανικά, πριν καλά, καλά το καταλάβω, έχω κλείσει την πόρτα πίσω μου. Σε λίγα λεπτά έχω φτάσει στην περιοχή της Τέντας, σημείο συνάντησης του συλλόγου.

            Ώρα 8:50 η πορεία μας ξεκινάει. Τα βαν, μας έχουν μεταφέρει στην τοποθεσία ¨του Λαγού το Χάνι¨, όπου σταθμεύουν και όσοι ήρθαν με δικό τους όχημα. Ο καιρός είναι με το μέρος μας, ο ουρανός φαίνεται καθαρός κι η μέρα είναι ιδιαίτερα φωτεινή, γεγονός  που ανεβάζει τη διάθεση όλων. Αρχικά το μονοπάτι που ακολουθούμε είναι ομαλό, στρωμένο με πράσινο χορτάρι και από τα πρώτα κιόλας βήματα, μπλέκονται στα πόδια μας κατακόκκινες παπαρούνες. Σύντομα, όμως, το έδαφος γίνεται επικλινές και πιο πετρώδες, πράγμα που σαν αρχάρια, με κάνει λίγο να ανησυχώ.

            Με μεγάλη μου χαρά, όμως, διαπιστώνω πως στη διαδρομή απλώνονται χέρια με πρόθεση να με βοηθήσουν, ακούγονται σχόλια που θέλουν να με εμψυχώσουν για να προχωρήσω κι άλλο, μου δίνουν συμβουλές πώς να πατήσω, πότε να βγάλω το πανωφόρι μου να μην ιδρώσω, να προσέξω τα κορδόνια μου ...

            Σε μιάμιση ώρα περίπου έχουμε ολοκληρώσει τα 3/4 της ανάβασης, περπατώντας ανάμεσα σε κορμούς από αργιές, καστανιές και ρείκια. Μας αξίζει ένα μικρό διάλειμμα και ο σύλλογος επιλέγει να κάνουμε στάση σε μια πετρόχτιστη πηγή με λαξευμένο στις πέτρες της, ένα μήνυμα :¨ΣΥΓΧΩΡΩ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΩ¨. Προχωράμε κι εμείς λοιπόν...

            Ώρα 10:50. Ακριβώς δύο ώρες από την έναρξη της πορείας μας κι έχουμε φτάσει στη Μονή Μαρδακίου.

            Το Μοναστήρι είναι χτισμένο σε λόφο με πλεονεκτική θέση, καθώς από κει, μπορεί κανείς να ατενίσει τον ευρύτερο ορίζοντα ανεμπόδιστα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που αποτέλεσε ορμητήριο και αποθήκη για πυρομαχικά την περίοδο της Επανάστασης. Σήμερα οι τοπικοί σύλλογοι, θα αποτίσουν φόρο τιμής στους Αγωνιστές εκείνης της εποχής.

 

            Μια βαθιά ανάσα, μια φευγαλέα σάρωση του τοπίου και το βλέμμα χάνεται μέσα στα πυκνά δάση του Ταΰγετου. Το ταξίδι πίσω στο χρόνο ξεκινά...

            Άνθρωποι ντυμένοι με φουστανέλες και ράσα, ζωσμένοι με καριοφίλια, ανηφορίζουν προς το Μοναστήρι, φορτωμένοι κιβώτια και βαρέλια. Η καμπάνα χτυπάει, ακούγονται μπαρουτιές. Πλήθος κόσμου παρακολουθεί την κατάθεση στεφάνων που ακολουθεί τη δοξολογία. Μια σαΐτα γεμισμένη με μπαρούτι, παραδίδεται συμβολικά από τους δρομείς της ομάδας Υγείας, στον ιερέα της Μονής. Η σαΐτα αυτή, συμβολίζει το μπαρούτι, που τότε, στην περιοχή του Αλμυρού, ξεφορτώθηκε μέσα σε βαρέλια και περίπου 200 άτομα από τις γύρω περιοχές το ανέβασαν κρυφά με μουλάρια και το  αποθήκευσαν στο Μαρδάκι. Εκεί έγινε και το δέσιμο των φυσιγγιών που θα χρησιμοποιούνταν μετά για τον Αγώνα. Λένε, πως για να τυλιχτεί το μπαρούτι με χαρτί, θυσιάστηκε ολόκληρη η βιβλιοθήκη του Μοναστηριού. Η εκδήλωση ολοκληρώνεται με  ένα κλέφτικο τραγούδι: ¨Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λέει ο Γούμενος ,....πατούν απ΄το Μαρδάκι....¨

            Η κατάβαση ξεκινά πια, με διάθεση ανεβασμένη, γεμάτα πνευμόνια αλλά και καρδιά.

            Η όλη εμπειρία άξιζε πραγματικά τον κόπο και για το λόγο αυτό, καταλήγω στο εξής:

            Θυσιάστε τον Κυριακάτικο ύπνο σας, η ανταμοιβή μπορεί να είναι μεγάλη!

 

 

Γκίνη Ελένη

Όταν ξεκινάς μια μέρα γνωρίζοντας καινούριους ανθρώπους, θεωρείται μια όμορφη μέρα. Και όταν αυτοί οι άνθρωποι σε οδηγούν σε καινούρια μέρη και σου μαθαίνουν καινούρια πράγματα, η μέρα γίνεται εκπληκτική. Έτσι είναι οι μέρες μας με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας.

Την προηγούμενη Κυριακή (5-3-17), ξεκινήσαμε από την Κάτω Βέργα, για ανεβούμε μέσα από λιθόστρωτα μονοπάτια στο όρος Καλάθι. Το όρος Καλάθι έχει υψόμετρο 1,316μ. και εμείς ξεκινήσαμε περίπου από τα 350μ. Σαραντατέσσερεις άνθρωποι και ένας σκύλος, ξεκινήσαμε να περπατάμε στα χωμάτινα μονοπάτια για να φτάσουμε στην κορυφή. Τα γέλια, οι κουβέντες και οι ήχοι από τα μπατόν που χτυπούσαν τις πέτρες συνέθεσαν το σκηνικό μας.

Το να περπατάς σε ένα μονοπάτι, ανάμεσα σε φυλλωσιές, πάνω σε χαλίκια, είναι κουραστικό και σε κάποια σημεία είναι δύσκολο. Όταν όμως σηκώσεις το βλέμμα σου και δεις μια ολάνθιστη αμυγδαλιά και πίσω της ολόκληρο τον μεσσηνιακό κόλπο, σταματάν να σε νοιάζουν όλα τα υπόλοιπα.

Φτάνοντας στην Άνω Βέργα κάναμε την πρώτη μας στάση σε ένα μπαλκόνι με θέα την Καλαμάτα και τον Μεσσηνιακό Κόλπο. Το πετρόχτιστο, γραφικό αυτό χωριό, σε κάνει να μην θες να πας πουθενά. Σε κάνει να θες να μείνεις σε αυτό το μπαλκόνι, με ένα αχνιστό ρόφημα και να ατενίζεις την υπέροχη θέα, με τον ήλιο να σου ζεσταίνει ευχάριστα το σώμα. Με τον Ορειβατικό Σύλλογο όμως, αυτό δεν υπάρχει σαν επιλογή. Και πιστέψτε με, ευτυχώς που δεν υπάρχει σαν επιλογή, γιατί το τι ακολούθησε ήταν μοναδικό.

Προσπεράσαμε λοιπόν την Άνω Βέργα, περνώντας μέσα απ’ τα σοκάκια της για να βγούμε στο μονοπάτι που έχει σηματοδοτήσει ο σύλλογός μας. Δύσβατα πέτρινα σκαλιά, χαλίκια, γρασίδι, χώμα και πάλι απ την αρχή. Σιγά σιγά οι ανάσες άρχισαν να βαραίνουν και οι κουβέντες να λιγοστευόυν. Η διάθεση όμως και η όρεξη για περπάτημα παρέμενε η ίδια. Μετά από αρκετό περπάτημα με σκυμμένο το κεφάλι, ακούσαμε σφυρίχτρες και τους έμπειρους της διαδρομής να μας φωνάζουν να σταματήσουμε για να μαζευτούμε. Όταν σταματήσαμε λοιπόν και κοιτάξαμε πίσω μας, αυτό που αντικρίσαμε ήταν μαγικό. Ένα ηλιόλουστο σκηνικό. Μια καταγάλανη θάλασσα και ένας πεντακάθαρος ουρανός αγκαλιάζονταν και στο βάθος γίνονταν ένα. Δυο-τρία κατάλευκα σύννεφα, και δυο εμποροπλοιάρια, έκαναν το τοπίο να μοιάζει με ζωγραφιά. Πήραμε την ανάσα μας, τις φωτογραφίες μας, μια σπουδαία ανάμνηση και συνεχίσαμε τον ανηφορικό μας δρόμο μέσα από ένα πυκνό δάσος.

Στο δάσος τα πράγματα δυσκόλεψαν αρκετά. Το μόνοπάτι στένευε, τα δέντρα είχαν απλώσει τις ρίζες τους ανάμεσα στα βήματα μας και ο ήλιος χανόταν κάπου μέσα στα πυκνά κλαδιά. Κάθε βήμα μας κούραζε όλο και περισσότερο, μας έφερνε όμως και πιο κόντα στην κορυφή και τον στόχο μας. Και τη στιγμή που οι καινούριοι της διαδρομής είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι είχαμε χαθεί μέσα σε αυτό το ατέλειωτο δάσος, το μονοπάτι ίσιωσε, ο ήλιος φάνηκε και πάλι πεντακάθαρα και ένας μεγάλος χωμάτινος δρόμος με διάσπαρτα κλαδιά ανοίχτηκε μπροστά μας.

Τα γέλια και οι κουβέντες ξαναζωντάνεψαν και το βήμα έγινε πιο γρήγορο μέχρι που αντικρύσαμε ένα μικρό δασάκι με μια εκκλησία του προφήτη Ηλία ακριβώς στη μέση του. Προσπερνώντας το εκκλησάκι και αφήνωντας το δάσος λίγα μόλις μέτρα πίσω μας, ήμασταν στην κορυφή. Με μια πρώτη ματιά, ο εγκέφαλος δυσκολευόταν να συνειδητοποιήσει τι έβλεπε. Θάλασσα; Ουρανό;

Και αν σας πω ότι βλέπαμε όλο τον Μεσσηνιακό κόλπο, από τη Μεθώνη ως την Μικρή Μαντίνεια, το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας και  στο βάθος της παραλίες της Μάνης, θα με πιστεύατε;; Και όμως! Ένα από τα πιο όμορφα και γαλήνια σκηνικά που έχω αντικρύσει ποτέ. Καθαρή μαγεία! Για τους παλιούς ήταν κυρίως μια στάση για να απολαύσουν το φαγητό τους με ωραία θέα, για τους καινούριους ήταν ένα τοπίο που μας άφησε άφωνους. Γεμίσαμε για ακόμα μια φορά αναμνήσεις και μπαταρίες και με ανάμεικτα τα συναισθήματα ενθουσιασμού, κούρασης και χαρμολύπης ξεκινήσαμε για τον δρόμο της επιστροφής.

Η επιστροφή έγινε από διαφορετικό μονοπάτι, πράγμα που ενθουσίασε όλη την όμαδα και ανέβασε και άλλο την όρεξη μας για περπάτημα. Μετά από αρκετή ώρα πεζοπορίας ξανααντικρύζαμε ένα-ένα τα προηγούμενα σκηνικά. Τα δασάκια που ανεβήκαμε, το χωριό της Άνω Βέργας, τα πέτρινα σκαλοπάτια, τα τοπία και όλα αυτά συνοδευμένα μόνο από γέλια και χαρούμενες φωνές, μέχρι που επιστρέψαμε στα αυτοκίνητα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Ήταν μια εκπληκτική μέρα. Μια μέρα με νέες εμπειρίες, νέες γνωριμίες και υπέροχες αναμνήσεις. Η φύση χαράζει τα μονοπάτια, ο Ορειβατικός Σύλλογος τα σηματοδοτεί και εμείς απλά τα ακολουθούμε. Τέτοια μονοπάτια μόνο όμορφες εμπειρίες έχουν να μας χαρίσουν! Η φύση έχει τη μαγική ιδιότητα να σε βοηθά να ξεχνάς τα προβλήματα σου και ταυτόχρονα σου δίνει δύναμη να τα αντιμετωπίσεις! Γι’ αυτό λοιπόν, όταν όλα σου φαίνονται βουνό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι το ανέβεις και να απολαύσεις τη θέα! Ο  Ορειβατικός Σύλλογος μας δείχνει το δρόμο, εγώ θα τον ακολουθήσω, ελπίζω το ίδιο και εσείς

                                                                                                                     Βορίλα Βασιλική

Ενημερώνουμε τα μέλη και τους φίλους μας ότι το νέο ημερολόγιο του συλλόγου για το 2017 έχει κυκλοφορήσει. Το ημερολόγιό μας κάθε χρόνο αποσπά θετικά σχόλια και κριτικές κυρίως λόγω των όμορφων εικόνων που απεικονίζονται σε αυτό αλλά και της καλαίσθητης σύνθεσής του. Εικόνες από στιγμές που έχουμε ζήσει, εικόνες από κορυφές, μονοπάτια, φαράγγια, εικόνες από τα μέρη που έχουμε περπατήσει, σκαρφαλώσει, κολυμπήσει σε όλες τις εποχές του χρόνου και καιρικές συνθήκες. Πρόκειται για εικόνες που μας ταξιδεύουν και που μας παρακινούν να σηκωθούμε από την καρέκλα μας και για μια ακόμη φορά να τρέξουμε και να βρεθούμε εκεί στη μαγική θεραπευτική αγκαλιά των βουνών, εκεί όπου η «πραγματική» ζωή βρίσκεται….

Πέρα των παραπάνω το ημερολόγιο αποτελεί και ένα χρήσιμο εργαλείο διότι επάνω σε αυτό περιγράφονται οι εξορμήσεις του συλλόγου για όλο το χρόνο.

Ο σχεδιασμός και σύνθεση του ημερολογίου έχει γίνει από τον Ντάνυ Κάργα (dk design) ενώ οι εικόνες καθώς και η επιλογή αυτών προέρχονται από των Κώστα Φύκιρη.

χορηγός: Γιάννης Λιακάκης

 

δειτε το video της εξόρμησης

 

Η πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα αποτελεί μια διαδρομή που εντάσσεται σε ετήσια βάση στο πρόγραμμα εξορμήσεων του συλλόγου. Οι λόγοι είναι παραπάνω από προφανείς. Πέραν του αυτονόητου ενδιαφέροντος που παρουσιάζει ως ένα από τα ομορφότερα φαράγγια του Ταϋγέτου και της Μεσσηνίας έχει δύο ακόμη στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Νέδοντας είναι το ποτάμι που διασχίζει την Καλαμάτα τη μεγαλύτερη πόλη του νομού και μπορεί κάποιος να ξεκινήσει το περπάτημα από την άκρη της πόλης. Το δεύτερο είναι τα μεγάλα πέτρινα φράγματα που είναι χτισμένα μέσα στο φαράγγι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα με σκοπό να προστατέψουν την πόλη από τις πλημμύρες. Οι κατασκευές αυτές παρουσιάζουν από μόνες τους ιστορικό, τεχνικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον. Κι αν κάποιος επισκεφτεί τα φράγματα την κατάλληλη εποχή (Χειμώνας – Άνοιξη) θα αντικρύσει τους ποιο ωραίους καταρράκτες μέσα στα όρια του Δήμου Καλαμάτας.

Η  Κυριακή που πέρασε δεν ήταν όπως είναι συνήθως οι Κυριακές για μένα. Καθόλου συνηθισμένη μάλιστα.

2 κείμενα για την ανάβαση στα 2407μ

Ο Ταΰγετος λειτουργεί κάπως σα μαγνήτης. Η εμπειρία της ανάβασης και το βίωμα του να στέκεσαι εκεί στη κορυφή του στα 2407 μέτρα πάνω από τα σύννεφα είναι τόσο δυνατά που σε ακολουθούν για πάντα. Κι αν ανέβεις μια φορά, ποτέ αυτή δεν είναι αρκετή, …ούτε και η δεύτερη, ούτε και η τρίτη. Είναι αυτή η αίσθηση της κορυφής που σε μαγνητίζει που σε κάνει να θέλεις να επιστρέφεις…

Ας διαβάσουμε λοιπόν στη συνέχεια την εμπειρία της ανάβασης μέσα από δυο διαφορετικές οπτικές γωνίες. Πρόκειται για τη χειμερινή ανάβαση στον Πρ. Ηλία στις 6-7/2/2016

2016

Πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα την Κυριακή 28 Ιουνίου.

Η πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα αποτελεί μια διαδρομή που εντάσσεται σε ετήσια βάση στο πρόγραμμα εξορμήσεων του συλλόγου.

Οι λόγοι είναι παραπάνω από προφανείς.

Πέραν του αυτονόητου ενδιαφέροντος που παρουσιάζει ως ένα από τα ομορφότερα φαράγγια του Ταϋγέτου και της Μεσσηνίας έχει δύο ακόμη στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει.

Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Νέδοντας είναι το ποτάμι που διασχίζει την Καλαμάτα τη μεγαλύτερη πόλη του νομού και μπορεί κάποιος να ξεκινήσει το περπάτημα από την άκρη της πόλης.

Το δεύτερο είναι τα μεγάλα πέτρινα φράγματα που είναι χτισμένα μέσα στο φαράγγι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα με σκοπό να προστατέψουν την πόλη από τις πλημμύρες.

Οι κατασκευές αυτές παρουσιάζουν από μόνες τους ιστορικό, τεχνικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον.

Κι αν κάποιος επισκεφτεί τα φράγματα την κατάλληλη εποχή (Χειμώνας – Άνοιξη) θα αντικρύσει τους ποιο ωραίους καταρράκτες μέσα στα όρια του Δήμου Καλαμάτας.

Η συνάντηση για την πεζοπορία στο Νέδοντα θα γίνει το πρωί στα γραφεία του συλλόγου μας (Ανατολικό κέντρο, νότια την Τέντας).

Αναχώρηση στις 8:00.

Βαθμός δυσκολίας: 2 Ώρες πορείας 7

Έναρξη πορείας: βόρεια της αγοράς, τερματισμός: Λαγού Χάνι, πληροφορίες - δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία του Συλλόγου (κάθε βράδυ μετά τις 9:00, τηλ 2721097733) και στο τηλ.: 6976830694.

Πέρα από την όποια στεναχώρια μας προκαλούν οι εικόνες που αντικρύσαμε χτες 3 Μαΐου 2015 από την ανάβαση στην κορυφή του Ταϋγέτου, μας δημιουργούν πάνω από όλα ένα αίσθημα ντροπής και ευθύνης. Θα πρέπει να ντρεπόμαστε ως Μεσσήνιοι, να ντρεπόμαστε ως Λάκωνες, να ντρεπόμαστε ως Μανιάτες, ως Πελοποννήσιοι, πάνω απ’ όλα να ντρεπόμαστε ως ορειβάτες που θέλουμε να λέμε ότι το αγαπημένο μας βουνό είναι ο εμβληματικός Ταΰγετος.