Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν και ακόμη περισσότερα να ειπωθούν για αυτήν την άγνωστη στους πολλούς κορυφή του Ταϋγέτου. Όμως εδώ δεν είναι τίποτε άλλο πάρα ένας χώρος ανάρτησης κάποιων εικόνων από την πρόσφατη εμπειρία μας….

            Το Τραγοβούνι παρ’ ότι αποτελεί μια κορφή του Ταϋγέτου και μάλιστα όχι από τις ψηλότερες, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ξεχωριστό βουνό. Ένα βουνό κρυμμένο, αθέατο από μακριά… Και αυτό διότι από τη μια πλευρά περιβάλλεται από το τείχος της κεντρικής κορυφογραμμής, τον γνωστό «Πενταδάχτυλο», ενώ από την άλλη μια σειρά χαμηλότερων ορεινών όγκων κρύβουν την όψη του. Τεράστια κάθετα φαράγγια το περιβάλλουν στις τρεις μεριές του αφήνοντας στην τέταρτη ένα διάσελο να δημιουργεί μια υποψία σύνδεσης με τις υπόλοιπες κορυφές. Αυτή η απομόνωση και η θέση του στη καρδιά ακριβώς του Μεσσηνιακού Ταϋγέτου σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη, απόκρημνη όψη του δημιουργούν μια ιδιαίτερη γοητεία και έλξη για αυτούς που έχουν την τύχη να το αντικρύσουν από κοντά και να περπατήσουν σε αυτό…      

            Και ας έρθουμε στις εικόνες και στην πορεία της 21/5/2017 από το σύλλογό μας σε μια ιδιαίτερη κυκλική διάσχιση που ξεκίνησε από την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα για να καταλήξει μετά από 10+ ώρες πάλι σε αυτόν. Μια διαδρομή που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και έκανε ακριβώς το κύκλο τον βουνού διασχίζοντας τα φαράγγια που το περιβάλλουν και τους δυο εγκαταλειμμένους εποχιακούς οικισμούς του Κάτω και Άνω Βελιτσίου. Μια πρόσκαιρη βροχή μας απέτρεψε από το να ανέβουμε και στα 1909 μέτρα της κορυφής… Δεν απέτρεψε όμως την χαρά και την ομορφιά που μας γέμισε η μοναδική αυτή πορεία…  

Άγιος Γεώργιος 23/4/017

 

            Εδώ και λίγο καιρό η μαμά μου πηγαίνει στο βουνό με τους ορειβάτες. Όταν ήταν χειμώνας και δεν ήμουν ακόμη 4 ετών με είχε πάρει μαζί της στα χιόνια και ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα έλκηθρο και έκανα σκι. Ήταν υπέροχα τότε και η μαμά μου υποσχέθηκε να με πάρει μαζί σε μια ανοιξιάτικη πεζοπορία, που θα ήταν για παιδάκια και δε θα είχε πολύ κρύο. Μετά το Πάσχα μου είπε ότι ήρθε η στιγμή να δοκιμάσω κι εγώ το βουνό! Μόνο φωτογραφίες είχα δει ως τότε και είχα μεγάλη ανυπομονησία! Το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκα νωρίς για να ξεκουραστώ, αλλά το πρωι από την αγωνία και τη χαρά μου ξύπνησα «αχάραγα» όπως λέει η μαμά. Όταν φτάσαμε στον Ορειβατικό Σύλλογο δεν είδα άλλα μικρά παιδάκια και ρώτησα αν ήταν σίγουρα για μένα η εκδρομή. Όλοι ήταν πολύ καλοί κ’ ευγενικοί μαζί μου και ρωτούσαν αν θα πάω μαζί. Μα καλά, αν δεν πήγαινα γιατί ήμουν εκεί; Δεν τους καταλαβαίνω πάντα τους μεγάλους και το είπα στη μαμά. Μπήκαμε στα βανάκια και φτάσαμε στην εκκλησία. Αγία Παρασκευή τη λέγανε. Εκεί άρχισε η περιπέτεια!!

            Στην αρχή περπατούσα ολομόναχη κ’ ήταν τόσο όμορφα, μετά όμως χωριστήκαμε από τους άλλους  επειδή ο ένας δρόμος ήταν μεγάλος για παιδάκια. Όταν άρχισα να ανεβαίνω το βουνό είδα πολλά πράγματα που δεν είχα ξαναδεί κ’ είπα στη μαμά μου ότι το δάσος δεν έμοιαζε όπως στα παραμύθια! Ο Κώστας μου εξήγησε ότι το δάσος είχε καεί κι εγώ στενοχωρήθηκα που πέθαναν όλα αυτά τα δεντράκια. Όταν όμως ανεβήκαμε προς την εκκλησία φοβήθηκα σε κάποια σημεία αλλά οι κύριοι του ορειβατικού ήταν πολύ καλοί μαζί μου και μου εξηγούσαν που πρέπει να πατάω για να μη πέσω . Εγώ τους άκουγα και πρόσεχα και δεν έπεσα, ενώ η μαμά μου έπεσε.

            Όταν φτάσαμε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είδα δύο πανέμορφα γαϊδουράκια και έφαγα νόστιμο άρτο. Ήταν υπέροχο μέρος γεμάτο δέντρα και κρυψώνες για να παίξουμε κρυφτό!!! Εκεί ξεκουραστήκαμε στο προαύλιο της εκκλησίας και η μαμά μου είπε να μείνω εκεί για λίγο για να πάει στη κορυφή. Όμως εγώ δεν ήθελα να πάει μόνη της, επειδή μπορούσα να ανέβω. Τότε ξεκίνησα μαζί με τους άλλους μεγάλους να ανεβαίνω και είδα πολλά χώματα περίεργα από τα αγριογούρουνα. Φοβήθηκα λίγο μήπως συναντούσαμε κανένα, αλλά τελικά δεν ήταν εκεί!

            Μόλις φτάσαμε στη κορυφή νόμιζα ότι θα αγγίξω τον ουρανό. Ήμουν πάρα πολύ ψηλά, είδα την Καλαμάτα, χωριά, άλλα βουνά και μάλιστα έπαιξα κρυφτό με τη Νατάσα!! Ήμουν πολύ χαρούμενη! Όταν κατεβήκαμε, μύριζε ωραία έξω από την εκκλησία και όλοι έτρωγαν. Ήμουν κουρασμένη και η μαμά μου ετοίμασε ένα πιάτο. Εγώ νόμιζα ότι ήταν κοτόπουλο και έφαγα πολύ, μετά μου είπε η μαμά ότι ήταν αρνί και χάρηκα που τρώω αρνί! Έφαγα και μια σοκολάτα και τότε άρχισε αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα! Μουσική και χορός!! Ένας κύριος είχε πάρει ένα κλαδί από δέντρο και χτύπαγε ένα κουβά …. πολύ αστείο! Αλλά η μαμά είπε ότι τα «αυτοσχέδια» όργανα είναι τα καλύτερα! Χορέψαμε κι εμείς μαζί με τους μεγάλους και προσπαθούσα να μάθω τα λόγια που έλεγαν όλοι, δεν τραγουδούσε μόνο ένας! Ήταν πολύ ωραία εκεί, αλλά μετά έπρεπε να φύγουμε. Τάισα και τα γαϊδουράκια πριν φύγω, που είχαν κουραστεί να κουβαλάνε πράγματα τόσο ψηλά και γίναμε φίλοι.

            Όταν κατεβήκαμε φοβήθηκα πιο πολύ αλλά με πήραν λίγο αγκαλίτσα και η μαμά είπε θα πάρω ορειβατικά παπούτσια να είναι πιο εύκολο. Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο ήθελα να κοιμηθώ, αλλά τελικά παίξαμε UNOστην Αρτεμησία και γέλασα πολύ και ξεκουράστηκα. Μετά ξύπνησα απότομα και η μαμά είπε ότι αποκοιμήθηκα στο δρόμο.

             Μου άρεσε πάρα πολύ το βουνό και οι φίλοι μου δε με πίστεψαν ότι ανέβηκα τόσο ψηλά, αλλά εγώ ξέρω ότι τα κατάφερα! Είμαι μια μικρή ορειβάτισσα και θα περιμένω τα ειδικά ορειβατικά παπούτσια για να κάνω και άλλες εξορμήσεις!!

            Το βουνό είναι υπέροχο!! Και η μαμά λέει να μη φοβάμαι τίποτα γιατί: «με κρατάει, την κρατώ κ’ ανεβαίνω το βουνό»

 

Χριστίνα Τ.

 

            Όλα τα παραπάνω μεταφέρθηκαν όπως η ίδια η μικρή Χριστίνα τα διηγήθηκε μετά την πρώτη της εξόρμηση σε τρίτους.

Σχήματα, χρώματα κι αρώματα

Πρώτη Κυριακή του Απρίλη. Καλή διάθεση και καλός καιρός, με τις πιο ευνοϊκές συνθήκες πραγματοποιήθηκε η πεζοπορία με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, αυτήν την φορά, με αφετηρία και κατάληξη το χωριό Άνω Καρβέλι και ενδιάμεση στάση στην κορυφή του Προφήτη Ελισσαίου.

Μετά την άφιξη και τις πρώτες συστάσεις και συμβουλές, αρχίσαμε σιγά-σιγά να ανηφορίζουμε μέσα στην καταπράσινη φύση, αφήνοντας πίσω τα σπίτια του χωριού. Το μονοπάτι, χωμάτινο ή και πετρώδες, άλλοτε ευθύ, άλλοτε ανώμαλο, μαρτυρούσε προηγούμενο πέρασμα ζώων και μας άφηνε άφωνους με την πλούσια βλάστησή του. Όταν πια είχαμε πάρει σημαντική απόσταση από το σημείο εκκίνησης, γύρισα πίσω να κοιτάξω. Το βουνό αντικρυστά είχε πλέον ορθωθεί, αφήνοντας τις κόκκινες στέγες των σπιτιών του χωριού Λαδά να διακρίνονται ολοκάθαρα, λουσμένες στο φως. Μέχρι και το τέλος της ανάβασης, οπότε μάθαμε και το όνομά του, Άγιος Γεώργιος, δεν σταμάτησα να κοντοστέκομαι και να θαυμάζω την ομορφιά και την υπεροχή του.

Στρέφοντας, καμιά φορά, το βλέμμα προς την κορυφή, όπου φαινόταν αμυδρά το εκκλησάκι του Προφήτη Ελισσαίου, αναρωτιόμουν πώς θα ήταν δυνατό να βρεθούμε εκεί ψηλά διασχίζοντας μία …πλαγιά! Όμως, πράγματι, τα καταφέραμε και, προς ανταμοιβή μας, η κορυφή επεφύλασσε τις πιο όμορφες εκπλήξεις. Το τελευταίο κομμάτι του μονοπατιού, ακριβώς πριν αντικρύσουμε το εκκλησάκι, συνδύαζε λευκά βράχια και ξερά κλαδιά ανάμεσα σε κίτρινα θαμνώδη φυτά και μωβ λουλούδια, το ίδιο το εκκλησάκι, πέτρινο με κόκκινη στέγη και μικρό καμπαναριό, ήταν περιτριγυρισμένο από μαργαρίτες, ενώ η θέα από εκεί ψηλά ήταν αληθινά μαγευτική! Στα αριστερά μας απλωνόταν ο γαλήνιος μεσσηνιακός κόλπος και η πόλη της Καλαμάτας, απέναντί μας φαινόταν η Μονή της Βελανιδιάς και το ομώνυμο μονοπάτι που συνέδεε τα χωριά Νέδουσα, Αλαγονία, Λαδά και Καρβέλι, δεξιά στεκόταν πάντα ο Άη-Γιώργης, ενώ αν στρέφαμε ολοκληρωτικά το κεφάλι, θα βλέπαμε ένα μικρό κομμάτι της χιονισμένης κορυφής του Χαλασμένου.

Ύστερα από τις στιγμές ανάπαυλας και ενατένισης της πανέμορφης θέας, ξεκίνησε η καθοδική πορεία από διαφορετικό καλντερίμι, που θα μας έβγαζε και πάλι στο χωριό. Ιδιαίτερα εποικοδομητική υπήρξε η διαδρομή αυτή, καθώς είχαμε την ευκαιρία «να μάθουμε με βιωματικό τρόπο το αλώνισμα», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Θύμιος. Το μονοπάτι, βέβαια, προσέφερε κι άλλες συγκινήσεις, όπως το συναπάντημά μας με τρεις χελώνες, το πέρασμά μας από τμήματα σχεδόν πλακόστρωτα, αλλά και από «σάρες» του βουνού, και τα αποτυπώματα της οργιώδους χαμηλής βλάστησης στα πόδια (!) μας. Ωστόσο, θα ήταν φοβερή παράλειψη η μη αναφορά στην αξιαγάπητη συντροφιά της τετράποδης Νεφέλης, που με το νάζι και την χάρη της ενίσχυε, συνεχώς, το ηθικό μας.

Το τέλος μιας διαδρομής σε αφήνει πάντα με ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να στενοχωρηθείς που τελείωσε ή να χαρείς που την έζησες και να είσαι ευγνώμων για όσα σου έδωσε. Κάτω από τον μεγάλο πλάτανο στην πλατεία του χωριού, όπου συγκεντρωθήκαμε για τελευταία φορά, προτού πάρουμε το δρόμο της επιστροφής, συλλογιζόμουν πώς η αγάπη για τα βουνά και τη φύση μπορεί να ενώσει διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους, που όμως ντύνονται την καλύτερή τους διάθεση και την μεγαλύτερή τους προθυμία, για να μοιραστούν από κοινού μια πεζοπορία˙ πώς το ίδιο το βουνό ικανοποιεί όλες τις αισθήσεις κι ακόμα παραπάνω, γεννώντας τόσο δυνατά συναισθήματα. Τα σχήματα, τα χρώματα, τα αρώματα, οι ήχοι και η αύρα του βουνού, όλα μαζί ένας απλός συνδυασμός για την έναρξη των πιο όμορφων ταξιδιών. Καλή αρχή, λοιπόν!

Για τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας,
Ευτυχία Μιχαλοπούλου

Κυριακή 19 Μάρτη 2017.

            Ώρα 7 το πρωΐ κι ένα μεγάλο δίλημμα με βασανίζει :

«Να συνεχίσω τον ύπνο μου ή να επισπεύσω το ξύπνημά μου και να ακολουθήσω τον ορειβατικό σύλλογο στη σημερινή του εξόρμηση;

Δεν πάω πουθενά!OΚυριακάτικος ύπνος είναι ιερό πράγμα. Έχω καιρό μπροστά μου, θα οργανωθούν κι άλλες εξορμήσεις, θα βρω άλλη ευκαιρία να πάω.

Αλλάζω πλευρό...

Ναι όμως σήμερα, νομίζω πως η πορεία καταλήγει σε μια Μονή, Μονή Μαρδακίου αν δεν κάνω λάθος. Κι εκεί γίνεται μια αναπαράσταση που σχετίζεται με την Επανάσταση του 1821».

            Φόρμα, παπούτσια, ένα μπουκάλι νερό  και μηχανικά, πριν καλά, καλά το καταλάβω, έχω κλείσει την πόρτα πίσω μου. Σε λίγα λεπτά έχω φτάσει στην περιοχή της Τέντας, σημείο συνάντησης του συλλόγου.

            Ώρα 8:50 η πορεία μας ξεκινάει. Τα βαν, μας έχουν μεταφέρει στην τοποθεσία ¨του Λαγού το Χάνι¨, όπου σταθμεύουν και όσοι ήρθαν με δικό τους όχημα. Ο καιρός είναι με το μέρος μας, ο ουρανός φαίνεται καθαρός κι η μέρα είναι ιδιαίτερα φωτεινή, γεγονός  που ανεβάζει τη διάθεση όλων. Αρχικά το μονοπάτι που ακολουθούμε είναι ομαλό, στρωμένο με πράσινο χορτάρι και από τα πρώτα κιόλας βήματα, μπλέκονται στα πόδια μας κατακόκκινες παπαρούνες. Σύντομα, όμως, το έδαφος γίνεται επικλινές και πιο πετρώδες, πράγμα που σαν αρχάρια, με κάνει λίγο να ανησυχώ.

            Με μεγάλη μου χαρά, όμως, διαπιστώνω πως στη διαδρομή απλώνονται χέρια με πρόθεση να με βοηθήσουν, ακούγονται σχόλια που θέλουν να με εμψυχώσουν για να προχωρήσω κι άλλο, μου δίνουν συμβουλές πώς να πατήσω, πότε να βγάλω το πανωφόρι μου να μην ιδρώσω, να προσέξω τα κορδόνια μου ...

            Σε μιάμιση ώρα περίπου έχουμε ολοκληρώσει τα 3/4 της ανάβασης, περπατώντας ανάμεσα σε κορμούς από αργιές, καστανιές και ρείκια. Μας αξίζει ένα μικρό διάλειμμα και ο σύλλογος επιλέγει να κάνουμε στάση σε μια πετρόχτιστη πηγή με λαξευμένο στις πέτρες της, ένα μήνυμα :¨ΣΥΓΧΩΡΩ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΩ¨. Προχωράμε κι εμείς λοιπόν...

            Ώρα 10:50. Ακριβώς δύο ώρες από την έναρξη της πορείας μας κι έχουμε φτάσει στη Μονή Μαρδακίου.

            Το Μοναστήρι είναι χτισμένο σε λόφο με πλεονεκτική θέση, καθώς από κει, μπορεί κανείς να ατενίσει τον ευρύτερο ορίζοντα ανεμπόδιστα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που αποτέλεσε ορμητήριο και αποθήκη για πυρομαχικά την περίοδο της Επανάστασης. Σήμερα οι τοπικοί σύλλογοι, θα αποτίσουν φόρο τιμής στους Αγωνιστές εκείνης της εποχής.

 

            Μια βαθιά ανάσα, μια φευγαλέα σάρωση του τοπίου και το βλέμμα χάνεται μέσα στα πυκνά δάση του Ταΰγετου. Το ταξίδι πίσω στο χρόνο ξεκινά...

            Άνθρωποι ντυμένοι με φουστανέλες και ράσα, ζωσμένοι με καριοφίλια, ανηφορίζουν προς το Μοναστήρι, φορτωμένοι κιβώτια και βαρέλια. Η καμπάνα χτυπάει, ακούγονται μπαρουτιές. Πλήθος κόσμου παρακολουθεί την κατάθεση στεφάνων που ακολουθεί τη δοξολογία. Μια σαΐτα γεμισμένη με μπαρούτι, παραδίδεται συμβολικά από τους δρομείς της ομάδας Υγείας, στον ιερέα της Μονής. Η σαΐτα αυτή, συμβολίζει το μπαρούτι, που τότε, στην περιοχή του Αλμυρού, ξεφορτώθηκε μέσα σε βαρέλια και περίπου 200 άτομα από τις γύρω περιοχές το ανέβασαν κρυφά με μουλάρια και το  αποθήκευσαν στο Μαρδάκι. Εκεί έγινε και το δέσιμο των φυσιγγιών που θα χρησιμοποιούνταν μετά για τον Αγώνα. Λένε, πως για να τυλιχτεί το μπαρούτι με χαρτί, θυσιάστηκε ολόκληρη η βιβλιοθήκη του Μοναστηριού. Η εκδήλωση ολοκληρώνεται με  ένα κλέφτικο τραγούδι: ¨Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λέει ο Γούμενος ,....πατούν απ΄το Μαρδάκι....¨

            Η κατάβαση ξεκινά πια, με διάθεση ανεβασμένη, γεμάτα πνευμόνια αλλά και καρδιά.

            Η όλη εμπειρία άξιζε πραγματικά τον κόπο και για το λόγο αυτό, καταλήγω στο εξής:

            Θυσιάστε τον Κυριακάτικο ύπνο σας, η ανταμοιβή μπορεί να είναι μεγάλη!

 

 

Γκίνη Ελένη

Εν τέλη, τα όρη …. θαυμάζονται, δεν προσφέρονται για εφήμερη κατάκτηση, …. Θέλουν σχέση σοβαρή!

 

Ωρίμασε ο πόθος ο παλιός, ανάμνηση χαμένη στα νεανικά χρόνια η επιθυμία. Να δω από κοντά τον Ταλετό, θρονιασμένο γερά στον δωρικό Ταΰγετο, άρρενα παρά την ονοματοδότρια Πλειάδα κόρη.

Σαν από ένστικτο, αγνόησα ή απέφυγα πολλές φορές να προσεγγίσω την ορθή αυτή άκρη της Πελοποννήσου, μια διαχρονική διάθεση να έχω τον χρόνο όλο δικό μου να αποφασίσω, μία πλανεύτρα ψευδαίσθηση.

Ταίριαξε ο πόθος με την απόφαση και το κάλεσμα του χιονισμένου όρους, εν μέσω μηνός Ελευσινίου.

Τύχη και τελικώς αναγκαιότητα να διαπιστώσω την φιλοξενία του μεσσηνίου ορειβατικού συλλόγου, παρότι σύνηθες να θάλπουν τον ημέτερο ξένο οι δίκαιοι, ενώ προσήλθα αυτοδικαίως στην τράπεζά των.

Εν τέλη, τα όρη αποφασίζουν, δεν συμβαίνει λογικά, αλλά περιέργως εκδηλώνουν ψυχή και αντίληψη αδικαιολόγητη στον ανθρώπινο νου. Τα όρη θαυμάζονται, δεν προσφέρονται για εφήμερη κατάκτηση, δεν συμπαθούν τη γρήγορη κι αδιάφορη γνωριμία. Θέλουν σχέση σοβαρή! Να χαρείς τον βράχο, τη σπαργή της ανοιξιάτικης χλόης, τ΄ ανθισμένο μελισσοπόθο, την αντηλιά του θέρους.

Ώ Ταΰγετε!

Έχεις κι εσύ την ίδια θεϊκή πνοή!

Κωνσταντίνος Τσιακμάκης

Ενημερώνουμε τα μέλη και τους φίλους μας ότι το νέο ημερολόγιο του συλλόγου για το 2017 έχει κυκλοφορήσει. Το ημερολόγιό μας κάθε χρόνο αποσπά θετικά σχόλια και κριτικές κυρίως λόγω των όμορφων εικόνων που απεικονίζονται σε αυτό αλλά και της καλαίσθητης σύνθεσής του. Εικόνες από στιγμές που έχουμε ζήσει, εικόνες από κορυφές, μονοπάτια, φαράγγια, εικόνες από τα μέρη που έχουμε περπατήσει, σκαρφαλώσει, κολυμπήσει σε όλες τις εποχές του χρόνου και καιρικές συνθήκες. Πρόκειται για εικόνες που μας ταξιδεύουν και που μας παρακινούν να σηκωθούμε από την καρέκλα μας και για μια ακόμη φορά να τρέξουμε και να βρεθούμε εκεί στη μαγική θεραπευτική αγκαλιά των βουνών, εκεί όπου η «πραγματική» ζωή βρίσκεται….

Πέρα των παραπάνω το ημερολόγιο αποτελεί και ένα χρήσιμο εργαλείο διότι επάνω σε αυτό περιγράφονται οι εξορμήσεις του συλλόγου για όλο το χρόνο.

Ο σχεδιασμός και σύνθεση του ημερολογίου έχει γίνει από τον Ντάνυ Κάργα (dk design) ενώ οι εικόνες καθώς και η επιλογή αυτών προέρχονται από των Κώστα Φύκιρη.

χορηγός: Γιάννης Λιακάκης

 

Μαλεβός 2016

Η χρονιά κλείνει με ανάβαση στον Βόρειο Ταΰγετο στη κορυφή Μαλεβός (μια κορυφή που το όνομά της σημαίνει ... κορυφή) και τις καλύτερες ευχές μας για το 2017. Απολαυστε στο βίντεο που ακολουθεί στιγμές της τελευταίας εξόρμησης του συλλόγου για το 2016. 

 H 27η Νοεμβρίου 2016 αποτελεί την αρχή της περιπλάνησής μου με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας στα μαγευτικά βουνά της χώρας μας.

Νωρίς το πρωί συναντηθήκαμε με τα μέλη του συλλόγου και ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας από την Καλαμάτα με προορισμό το Καστόρι και το Γεωργίτσι Λακωνίας. Στο Καστόρι ενωθήκαμε με τα υπόλοιπα μέλη του ορειβατικού συλλόγου, τα οποία είχαν φτάσει εκεί από την προηγούμενη ημέρα και είχαν την ευκαιρία να γιορτάσουν μαζί με τους κατοίκους του Καστορείου τη γιορτή της Μπουκουβάλας.

Από το Καστόρι ξεκίνησε η μαγευτική πεζοπορία μας σε ένα από τα όμορφα φαράγγια του Ταϋγέτου, με προορισμό το γραφικό χωριό Γεωργίτσι. Ψηλά δένδρα, τρεχούμενα νερά, ποταμάκια και ξύλινα γεφυράκια ήταν αυτά που συνέθεταν το τοπίο γύρω μας. Το θέαμα των καφεκίτρινων φύλλων που έπεφταν δίπλα μας, μας ανάγκαζε όλους να σταματήσουμε για να θαυμάσουμε το φθινοπωρινό αυτό θέαμα, ενώ η αίσθηση της βροχής που έπεφτε έκανε τη φύση να μοιάζει μαγική! Η συνεχής, όμως, βροχή μας ανάγκασε να γυρίσουμε πίσω στο Καστόρι, όπου μας περίμενε ζεστό τσάι και φαγητό, ενώ στη συνέχεια είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε και μια στάση για καφέ στο Γεωργίτσι και να θαυμάσουμε την πανοραμική του θέα.

Γυρνώντας στην Καλαμάτα το απόγευμα σκεφτόμουν ότι η πρώτη μου πεζοπορία με τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας θα με παρότρυνε να συνεχίσω να ανακαλύπτω τις ομορφιές των βουνών της χώρας μας, παρέα με τους ευγενικούς και πάντα πρόθυμους να με συμβουλέψουν και να με στηρίξουν ανθρώπους του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας.

 

Ρόη Θωμάκου

            Ξανά στα μονοπάτια, αυτή τη φορά της Μεσσηνιακής Μάνης βρεθηκε ο ΕΟΣ Καλαμάτας την Κυριακή 20-11-2016. Μετά την ολοκλήρωση του καθαρισμού και της σηματοδότησης των μονοπατιών που οδηγούν στις κορυφές του Ταϋγέτου, στρεφόμαστε χαμηλότερα στο μονοπάτι που ενώνει τον Πύργο Λεύκτρου, το Ελαιοχώρι, τη Μηλέα και τηνΓιάτρι Ι.Μ. Παναγίας σσας. Πρόκειται για οικισμούς πανέμορφους που έχουν διατηρήσει στο έπακρο το χαρακτήρα τους, με τα πέτρινα πυργόσπιτα, τις εκκλησίες και τα καλντερίμια τους, ενώ λόγω της θέσης τους προσφέρουν μια πανοραμική θέα της περιοχής. Το καλντερίμι που τους ενώνει περνά μέσα από μανιάτικους ελαιώνες, ρεματιές και λόφους, αλλά η πυκνή βλάστηση καθιστά επιτακτικό τον καθαρισμό του για την άνετη διέλευση των πεζοπόρων. Συνεπώς η κυριακάτικη εξόρμηση έιχε σαν στόχο πέραν της πεζοπορίας και τον καθαρισμό του μονοπατιού, όπου αυτός απαιτείται. Αξίζει να σημειωθεί πως στην Ι.Μ. Γιάτρισσας ‘’σμίγει’’ με το διεθνές μονοπάτι Ε4, παρέχοντας έτσι άλλη μια πρόσβαση στα ..ψηλά του Ταϋγέτου και στο δάσος της Βασιλικής, ενισχύοντας έτσι το δίκτυο μονοπατιών που καθαρίζει, συντηρεί και σηματοδοτεί ο ΕΟΣ Καλαμάτας.

            Διαβάστε στη συνέχεια την εμπειρία ενός νέου μέλους του συλλόγου μας από την Ολλανδία.

            Last Sunday I went for the second time with the hiking group form Kalamata for a hike in the mountains. And just like the previous time it was very nice. The landscape here in Greece is so different for the Netherlands. I love it. Also the people in the group are very friendly and welcoming. So this time we went hiking in Mani. A lot of greek people already told me to go there because it is so beautiful. When we arrived in a little village the view was perfect, but then I saw everybody getting bolt cutters out of our van. I was thinking this will be a difficult hike with a lot of plants and stuff on the way. So I was worried a bit.. but it was an easy route and the bolt cutters where only for maintenance of the path. So I was happy again. After this route we had a coffee in a little village with a cool church. In the distance I already saw a building on the top of a mountain. When I heard we would go there I knew the easy hike was over. Coming from one of the flattest countries of the planet it looked like a hard hike. But once I was walking it was quite easy. On the top the view was very beautiful! We went to a monastery (the building I saw) and had a look around. Got some nice cookies and a drink. Then the monk, who lives there, came tell us something. Don't know what he said because it was in greek. After that we came, just before sunset, back in the village. There we had a soup and a wine. It was very cosy. Next Sunday I will go again!

 

 

Eelco Tjallema

Netherlands