Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Μάρτιος 2018

Την Κυριακή 18 Μαρτίου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω εξαιρετικές στιγμές μαζί με τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου της Καλαμάτας. Πρόκειται για τη διαδρομή που διασχίσαμε: το μονοπάτι της Επανάστασης νότια της Νέδουσας, στην περιοχή της Αλαγονίας. Ένα τμήμα που ακολούθησαν οι αγωνιστές του 1821 για να απελευθερώσουν την πόλη της Καλαμάτας. Το όμορφο αυτό μονοπάτι συνδέει την περιοχή Λαγού Χάνι με την Μονή Μαρδακίου.

            Η πεζοπορία μας ήταν μαγευτική, το τοπίο συνεχώς άλλαζε. Αυτή την εποχή το περιβάλλον σε ευχαριστεί ιδιαίτερα, η άνοιξη ξυπνά την φύση με τον πιο όμορφο τρόπο. Πραγματικά διασχίζοντας το μονοπάτι με τα καταπράσινα δέντρα του, τους ανθισμένους θάμνους και της χαρούμενες παπαρούνες εδώ και εκεί, ένιωσα μία ευφορία. Είναι εξαιρετικά ευχάριστο να ξεφεύγεις από το κλίμα της πόλης σε ένα ανοιξιάτικο παραμύθι με όμορφα μονοπάτια. Η πεζοπορία μας δεν ήταν καθόλου κουραστική, ούτε η βροχή μας χάλασε τη διάθεση, αφού ήμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Ανάμεσά μας υπήρχαν άτομα όλων των ηλικιών, αλλά η στάσεις που κάναμε για ξεκούραση, το δροσερό περιβάλλον και μάλλον το πιο σημαντικότερο: η ζέστη ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας μας, έκανε το καθένα μας να αισθάνεται άνετα και ασφαλής.

            Η μονή που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι γνωστή ως Μονή Μαρδακίου βρίσκεται στην κορυφή ενός μικρού λόφου και χτίστηκε το 1504 πάνω σε ερείπια αρχαίου ναού. Ο επισκέπτης απολαμβάνει μία εξαιρετική θέα μέχρι το Μεσσηνιακό κόλπο.

            Στο εσωτερικό της μονής σώζονται οι τοιχογραφίες του 1635 του Δημητρίου Κακαβά, του πιο σπουδαίου αγιογράφου της εποχής στην Πελοπόννησο. Η Ιερά Μονή Μαρδακίου πρόσφερε πολλά στην Επανάσταση του 1821 ως καταφύγιο και τόπο συνάντησης των οπλαρχηγών.

            Μετά από δυο ώρες πεζοπορίας, προλάβαμε την θεία την λειτουργία και άμεσος μετά, την εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο για να τιμηθεί η συμβολή των Αλαγόνιων Αγωνιστών στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και γενικότερα στην Επανάσταση του '21. Οι διοργανωτές, μεγάλοι και παιδιά ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, τα τραγούδια για την απελευθέρωση, ο χορός... όλα αυτά μας ταξίδεψαν στα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος που ξέραμε από τα βιβλία, τα χρόνια της επανάστασης ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μας. Η εκδήλωση ήταν πολύ συγκινητική και αγκαλιάστηκε από το πλήθος με αγάπη. Λίγο αργότερα οι διοργανωτές μας κέρασαν κρασί και αχνιστό κριθαράκι.

            Συνολικά το «ταξίδι» μας κράτησε πέντε ώρες αλλά ήταν τόσο ευχάριστο που ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα. Έζησα μία φοβερή εμπειρία, περπάτησα το Μονοπάτι της Επανάστασης έτσι όπως έκαναν οι ήρωες μας στο παρελθόν. Το βουνό μας αγκάλιασε και μας ταξίδεψε στο ηρωικό πνεύμα των προγόνων μας, άνθισε στην καρδιά μου τις πιο ζεστές αναμνήσεις και τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα… ερωτεύτηκα την ορεινή φύση!

            Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για τη θερμότητα με την οποία με αγκάλιασε και μου χάρισε αυτή την όμορφη μέρα!

Προτείνω σε όλους, μικρούς και μεγάλους, τις διαδρομές που οργανώνει ο Ορειβατικός Σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

Ζήστε την δική σας αξέχαστη περιπέτεια!

Κατερίνα Καραγιάννη

11 Μαρτίου 2018

Στις 11 Μαρτίου, ένα ωραίο ανοιξιάτικο πρωί ξεκινήσαμε από τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας μία μεγάλη παρέα 65 ατόμων και 3 σκυλιών. Η περιπέτεια μας άρχισε με την μεταφορά μας από τον σύλλογο στην Μεσαία Βέργα με τα βαν. Από εκεί ξεκίναγε το υπέροχο μονοπάτι, που το χρησιμοποιούσαν από πολύ παλιά οι άνθρωποι  για να μεταφέρονται από χωριό σε χωριό. Όπως διασχίζαμε αυτή την ξεχωριστή διαδρομή με την ευωδιαστή μυρωδιά των φυτών, συγχρόνως συντηρούσαμε το μονοπάτι. Δεν ξέραμε γιατί, αλλα μετά καταλάβαμε πως αν δεν το συντηρούμε αρκετά συχνά, το μονοπάτι θα εξαφανιστεί, πράγμα πολύ δυσάρεστο. Στην διαδρομή συνεχώς συναντούσαμε πηγές, που μας βοηθούσαν να συνεχίσουμε στον προορισμό μας. Η διαδρομή μετά από ένα σημείο συνεχώς μας έπαιζε παιχνίδια. Μία ήταν με βράχια παντού, μία με λουλούδια, μία με έλατα, μα το πιο ωραίο ήταν το δάσος. Το κλίμα και οι μυρωδιές συνεχώς αλλάζανε και αυτά. Από τη μία υπήρχε η μυρωδιά των βοτάνων, της ρίγανης και του φασκόμηλου. Από την άλλη το ψυχρό κλίμα του δάσους και η μυρωδιά της υγρασίας στα δέντρα. Επίσης, συναντήσαμε ένα παλιό αλώνι, που το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν σιτάρι και λίγο πιο δίπλα υπήρχε ο κρατήρας ενός παλιού ηφαιστείου. Μετά από όλα αυτά φτάσαμε στον τελικό προορισμό μας, την κορυφή του βουνού Καλάθι, που ήταν η πιο υπέροχη στιγμή της διαδρομής. Από εκεί πάνω έβλεπες τα πάντα, από αριστερά το χιονισμένο βουνό του Ταϋγέτου με τον Προφήτη Ηλία και από δεξιά τον γιγάντιο Μεσσηνιακό κόλπο. Τέλος κατεβήκαμε μέχρι την είσοδο του μονοπατιού όπου εκεί τελείωσε η περιπέτεια μας. Η διαδρομή αυτή μου άρεσε τόσο πολύ, που ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα σύντομα. Κουραστήκαμε αλλά απολαύσαμε την υπέροχη φύση της Μεσσηνίας.                                                                                                                                   

                                                                                          Φράνκυ Γεωργόπουλος, 13 χρονών

 

Είναι αναπάντεχη η χαρά που νιώθεις, όταν αναλαμβάνεις τη διοργάνωση μίας εξόρμησης και βλέπεις να συμμετέχουν σε αυτή 65 άτομα. Διακρίνεις την επιθυμία των ανθρώπων να έρθουν σε επαφή με τη φύση, να γνωρίσουν τη γη που πατάμε, τον τόπο μας, πέρα από τα όρια της πόλης. Να πάρουν τους πιστούς τους φίλους, τα σκυλιά τους και να περάσουν μία διαφορετική Κυριακή μακριά από τις σύγχρονες ανέσεις. Να προσφέρουν στο σώμα την πιο φυσική άθληση, το περπάτημα «νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ»… Ακόμα πιο αξιοσημείωτο όμως, είναι οι γονείς που ήρθαν παρέα με τα μικρά παιδάκια τους, πιτσιρίκια να σε προσπερνάνε, να τρέχουν αμέριμνα, να γελάνε όλο ζωντάνια και να ρωτούν για όλα αυτά που βλέπουν γύρω τους. Και αυτό σου δίνει αισιοδοξία, μικροί ορειβάτες, άλλωστε το μέλλον ανήκει στα παιδιά…

Κότση Δέσποινα

      Ερχόμενος ο επισκέπτης για πρώτη φορά στην Καλαμάτα κρατά στον μυαλό του εύκολα μία εικόνα, αυτή του Μεσσηνιακού Κόλπου με το γαλάζιο του να σκεπάζει σαν πλατύ σεντόνι της ακτογραμμή της Καλαμάτας. Το επίπεδο όμως αυτής της εικόνας έρχεται να διακόψει ο επιβλητικός Ταΰγετος, που υψώνει το ανάστημά του στον επισκέπτη, χαράζοντας την εικόνα αυτή βαθιά στη μνήμη του. Ο συνδυασμός αυτός βουνού με θάλασσα ανακαλείται ευχάριστα στο μυαλό όλων μας κάθε φορά που σκεπτόμαστε την όμορφη Καλαμάτα.

     Πόσοι όμως γνωρίζουν την ακριβή ονομασία του όρους που υψώνεται μπροστά μας; Kαι το όνομα αυτού: Καλάθι ή αλλιώς «μπαλκόνι του Ταϋγέτου» με υψόμετρο 1.316μ. Ξεκινώντας λοιπόν την πορεία μας στις 8:30 το πρωί και με εκπληκτικό καιρό στη συντροφιά μας, η διάθεση για μια όμορφη Κυριακή ήταν στο ζενίθ. Η παρέα μας ήταν πολυπληθής και μετρούσε πολλά χαμογελαστά πρόσωπα συν 3 πιστούς φίλους να μας ακολουθούν σε κάθε μας βήμα, τρία υπέροχα σκυλάκια. Αφετηρία μας αποτέλεσε η Κάτω Βέργα μέσα από ένα πυκνόφυτο μονοπάτι που μας οδήγησε μέσα από το καλντερίμι στον οικισμό της Άνω Βέργας. Στο ενδιάμεσο προσκυνήσαμε το εκκλησάκι του Άη-Λια. Παλαιότερα το μονοπάτι αυτό ήταν ο μοναδικός τρόπος σύνδεσης των δύο οικισμών.

     Καθώς η ώρα περνούσε ο ήλιος μας έδινε όλο και περισσότερη ζεστασιά και ηλιοφάνεια που τόσο μας έχει λείψει τελευταία, αλλά συνιστώ προσοχή στη χρήση αντιηλιακού για όποιον δε θέλει να πέσει στην παγίδα του δίπτυχου Μάρτης-γδάρτης. Ανηφορίζοντας συναντήσαμε τα πρώτα σημάδια της άνοιξης κοιτάζοντας τις ανθισμένες και μοσχοβολιστές αμυγδαλιές και τα εργατικά μελισσάκια που βούιζαν χαρούμενα στα αυτιά μας. Πριν το καταλάβουμε έχουμε ήδη φθάσει στην κορυφή και αντικρίζουμε πίσω από το παλαιό πηγάδι το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Εκεί στεκόμαστε να πάρουμε καθάριες ανάσες, να προσκυνήσουμε στο εκκλησάκι και να γευτούμε το κολατσιό μας. Γυρνώντας κανείς το βλέμμα του τριγύρω είναι βέβαιο πως θα εντυπωσιαστεί από τις κορυφές του Ταϋγέτου που δεσπόζουν απέναντι. Είναι ακόμη χιονισμένες και μας προσελκύουν να τις επισκεφθούμε το συντομότερο δυνατόν.

     Η μεγάλη αντίθεση όμως έρχεται κοιτώντας χαμηλά όπου παρά το υψόμετρο το γυμνό μάτι βλέπει τα διάφανα νερά του Μεσσηνιακού κόλπου. Η θάλασσα απλώνεται αχανής μπροστά στα μάτια μας και το μεγάλο «ατού» της Καλαμάτας γίνεται ολοφάνερο. Είναι από τις λίγες πόλεις στην Ελλάδα που συνδυάζει τόσο επιτυχημένα την ηρεμία του βουνού και τη γαλήνη της θάλασσας. Γεμίζοντας τα πνευμόνια με καθαρό αέρα και την ψυχή μας με φωτεινές εικόνες πήραμε στη συνέχεια το δρόμο της επιστροφής.

     Η διαδρομή μας λοιπόν μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά βατή για κάποιον που θέλει να δοκιμάσει για πρώτη φορά τις δυνάμεις του στην πεζοπορία και ο καιρός είναι ο πλέον κατάλληλος για τέτοιου είδους εξορμήσεις. Οπότε μην το φοβηθείτε. Γιατί στα βουνά της αλήθειας ποτέ δεν σκαρφαλώνεις μάταια. Είτε θα φθάσεις σε ένα σημείο πιο ψηλά σήμερα, είτε θα μαζέψεις τις δυνάμεις σου για να το κατακτήσεις αύριο.              FriedrichNietzsche

 

 

                                                                                                   Θεοδωροπούλου Μαρία