Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Ιούλιος 2018

    Να που ο τόπος μας κρύβει θαύματα. Ένα τέτοιο μικρό θαύμα ανακαλύψαμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Μεσσηνίας στη Στενωσιά Πυλίας.

       Ο Βαλάντης Καλογερόπουλος μίλησε για τον φυσικό παράδεισο του χωριού του στα μέλη του Συλλόγου μας , που με  τη σειρά τους αποδέχθηκαν την πρόσκληση του και όλοι μαζί με τους κατοίκους της Στενωσιάς δούλεψαν για τον καθαρισμό του μέρους.

       Έτσι  ο Σύλλογος μας ξεκίνησε με ενθουσιασμό στις 15/7/2018 και ώρα 8:00 π.μ. για την όμορφη Στενωσιά, μαζί μας αυτή τη φορά και μια χαρούμενη παρέα Καναδών.

        Το λεωφορείο μας άφησε κοντά στον καταρράχτη Καλαμάρη και από εκεί αρχίσαμε το πεζοπορικό μας ταξίδι.

         Περπατούσαμε κάτω από το ζεστό καλοκαιριάτικο ήλιο με "δροσερές ανάσες", μικρούς καταρράχτες και γαλάζιες λιμνούλες, καθώς και πυκνή βλάστηση. Περνούσαμε γάργαρα ποταμάκια και κελαρυστά ρυάκια με βοηθούς τον Κώστα Κ, Κώστα Δ, τον Γιάννη και όλα τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου.

        Άξιοι συνοδοιπόροι μας, βοηθοί μας σε κάθε δυσκολία , έτοιμοι να μας δείξουν τη φύση και την αγάπη της, με υπομονή και ευγένεια .

        Διασχίσαμε ένα καταπράσινο φαράγγι με γεφυράκια, ανηφόρες και κατηφόρες και φτάσαμε μπροστά σε ένα μαγευτικό θέαμα :

        Ένας πανέμορφος καταρράχτης δέσποζε, με τα νερά του να πέφτουν σαν νυφικό πέπλο. Υποκλιθήκαμε στην μαγεία της φύσης. Βγάλαμε φωτογραφίες, ξεκουραστήκαμε και γίναμε ένα με τη φύση .

        Ύστερα αφού κάναμε μια περιήγηση στη Στενωσιά και απολαύσαμε ένα δροσερό αναψυκτικό, φύγαμε για Γιάλοβα .

         Στην παραθαλάσσια αυτή "αρχόντισσα" κάναμε μπάνιο, φάγαμε  και συζητήσαμε τις εντυπώσεις μας. Ήτανε υπέροχες όπως και ο Σύλλογός μας .

         Εύχομαι να έχουμε όμορφους Περιπάτους και μοναδικά φυσικά ταξίδια.

             Άννα Καλδή

Ξημερώματα Τετάρτης 11 Ιουλίου, 40 μέλη του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ Καλαμάτας), με τη συνοδεία και την καθοδήγηση των πιο έμπειρων ορειβατών του ΕΟΣ Καλαμάτας πραγματοποίησαν ανάβαση στην υψηλότερη κορυφή της Πελοποννήσου, στον Προφήτη Ηλία του Ταϋγέτου, ο οποίος βρίσκεται στα 2407μ..

Η ανάβαση ξεκίνησε στις 3 τη νύχτα από το καταφύγιο «Βαρβάρα» του ΕΟΣ Σπάρτης, με έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Σχεδόν, πριν τις 6 το πρωί, όλοι οι συμμετέχοντες είχαν φτάσει στην κορυφή, για να θαυμάσουν το εντυπωσιακό «φαινόμενο της πυραμίδας», που σχηματίζεται στον Μεσσηνιακό κόλπο από τη σκιά του βουνού την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος.

Η διαδρομή, παρότι είχε δυσκολίες, καθώς το μονοπάτι είναι δύσβατο και τραχύ, δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει τον ενθουσιασμό των πεζοπόρων, που με επιμονή και προσπάθεια κατάφεραν όλοι να ανέβουν στην κορυφή. Η κορυφή προσφέρει ένα  αίσθημα γαλήνης και ικανοποίησης ότι ο στόχος επετεύχθη. Και με αυτή τη σκέψη παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις και να θέσεις νέους στόχους. Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά. Καλή αντάμωση στην επόμενη διαδρομή!

 

ΕΟΣ Καλαμάτας 

 

Κυριακή 8 Ιουλίου… Μια νέα μέρα ξημέρωσε, μια νέα περιπέτεια με τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας ξεκινάει… Μετά από τη πρώτη μου συναρπαστική εμπειρία με την πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα, τώρα έχει σειρά η πεζοπορία στο φαράγγι του θηλυκού ποταμού της Νέδας.

Η ώρα είναι 8 πμ.. Μέλη και φίλοι του ΕΟΣΚ έχουν συγκεντρωθεί στα γραφεία του συλλόγου και ετοιμάζονται να αναχωρήσουν για να ανακαλύψουν τις ομορφιές που κρύβει ο τόπος μας. Στη διαδρομή το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες για το τι θα αντικρύσει. Μετά από περίπου μια ώρα και φτάνοντας στο χωριό Πλατάνια, συνειδητοποιώ ότι οι σκέψεις απείχαν πάρα πολύ από την πραγματικότητα. Ένα μαγικό πράσινο τοπίο, και το νερό να ρέει διασχίζοντας το πανέμορφο φαράγγι.

Σημείο πρόσβασης μας είναι μια παλιά γέφυρα και αφού γίνεται η απαραίτητη ενημέρωση και καταμέτρηση των ατόμων, αναλαμβάνει την καθοδήγηση της ομάδας ο αρχηγός μας, ο Γιώργος και στο τέλος ακολουθεί η «σκούπα» μας ο Γιάννης. Μέλη διαφόρων ηλικιών ξεκινάμε τη διάσχιση του ποταμιού. Τα συναισθήματα μου ανάμεικτα για το τι θα αντιμετωπίσουμε. Βράχια, δροσερά ορμητικά –αλλά όχι επικίνδυνα- νερά και πλούσια βλάστηση μας συντροφεύουν. Μέσα στα πρώτα μέτρα κάνει την εμφάνιση του ένας όμορφος μικρός καταρράκτης… πυκνή πράσινη βλάστηση και ο ιστός μια αράχνης γίνετε έντονα ορατός καθώς πέφτουν πάνω του οι ακτίνες του ήλιου. Η στάθμη του νερού είναι ακόμα χαμηλή… αλλά όσο προχωρούμε στο φαράγγι η στάθμη μεγαλώνει. Η διαδρομή, μας αναγκάζει σε κάποια σημεία να φτιάξουμε ανθρώπινη αλυσίδα για να περάσουμε με ασφάλεια από τη μια όχθη στην άλλη και κάποιες μάλιστα φορές το πέρασμα γίνεται ακόμα και κολυμπώντας.

Ξαφνικά η πρώτη δύσκολη στιγμή έφτασε.. Μπροστά μας ένας βράχος, ένα στενό πέρασμα και τα αφρισμένα ορμητικά νερά αρχίζουν να σε φοβίζουν για το πώς θα περάσεις, όμως με τις σωστές οδηγίες του αρχηγού παίρνεις θάρρος και βουτάς… ο φόβος που μόλις πριν λίγο σε κυρίευε αρχίζει να μετατρέπεται σε παιχνίδι καθώς αφήνεσαι στο ρεύμα να σε παρασύρει για ελάχιστα μέτρα. Όταν σου φωνάζουν «μην φοβάσαι, πατάς» μια αίσθηση απογοήτευσης διακρίνεται στο πρόσωπο μου, καθώς το συναίσθημα του φόβου έχει μετατραπεί σε ευχαρίστηση. Ευτυχώς δεν ήταν το τελευταίο παιχνίδι με τα ορμητικά νερά του ποταμού. Ακολούθησαν κ άλλες τέτοιες στιγμές και όλοι έδειχναν να το απολαμβάνουν.

Παίζαμε όλοι σαν μικρά παιδιά. Συναντήσαμε αρκετά σημεία στα οποία μπορούσαμε να κάνουμε βουτιές στα κρύα νερά του ποταμού, αλλά και να ξεκουραζόμαστε, αν και η κούραση ήταν υποκειμενική γιατί η διαδρομή εξελίσσετε σε ένα ευχάριστο παιχνίδι για όλους.

Μετά από 3 ώρες περίπου στο βάθος αντικρίσαμε το Μανώλη και τον Κώστα, τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, που μας περίμεναν να συνεχίσουμε μαζί. Φτάνοντας στο παλιό πέτρινο γεφύρι σχηματίστηκαν δύο ομάδες. Η μια θα συνέχιζε προς το επιβλητικό στόμιο και θα ανέβαινε με σχοινιά στο μονοπάτι που οδηγεί στους καταρράκτες και η άλλη ομάδα θα ακολουθούσε τη διαδρομή προς το μεγάλο καταρράκτη. Τα νερά ήταν εξίσου κρύα, όπως σε όλη τη διαδρομή. Εκεί είχαμε τη δυνατότητα να κολυμπήσουμε και να δούμε έμπειρους ορειβάτες να κατεβαίνουν με σχοινιά τον καταρράκτη. Η ώρα πήγε 4 το απόγευμα και η ομάδα μαζεύεται σιγά σιγά να επιστρέψει στο χωριό, όπου θα καθόμαστε για φαγητό και μετά θα αναχωρούσαμε πάλι για Καλαμάτα.

Η περιπέτεια όμως δεν τελείωσε…. Μετά την καταμέτρηση η Μαντάλα λείπει..!!!δεν επέστρεψε μαζί μας και η ανησυχία όλων μας αρχίζει να φανερώνεται καθώς το αγροτικό αυτοκίνητο που μεταφέρει τους επισκέπτες από το φαράγγι στο χωριό δεν την έφερνε μαζί του. Μετά από δυόμιση περίπου ώρες αγωνίας ακούστηκε μια φωνή που έλεγε «η κοπέλα βρέθηκε και είναι καλά» . Με αίσθηση ανακούφισης μετά από λίγο βλέπουμε το βανάκι με οδηγό τον Μανώλη που την επέστρεψε με ασφάλεια κοντά μας. Η Μαντάλα είχε θελήσει να δοκιμάσει τις ικανότητες της στο Rappel (καταρρίχηση σε καταρράκτη) και χαμογελαστή ακούει τη διήγηση των σεναρίων, που είχαμε κάνει τις ώρες που έλειπε. Τέλος καλό, όλα καλά..

Ήταν μία όμορφη περιπετειώδες εμπειρία διασχίζοντας ένα από τα πιο όμορφα φαράγγια του τόπου μας, άκρως φιλικό και εντυπωσιακό που σε προδιαθέτει να ακολουθήσεις και στις επόμενες εξορμήσεις του συλλόγου. Η ώρα είναι 8μμ. και το λεωφορείο επιστέφει στην αφετηρία, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη Κυριακή.

 

Αγγελική Σωτήρα 

 

            Η εξόρμηση για τον Όλυμπο είχε προγραμματιστεί για τις 22 Ιουνίου. Οι συμμετοχές είχαν ξεπεράσει τις 30 και όλοι ανυπομονούσαν για την ανάβαση. Ποιός δε θέλει άλλωστε να ανέβει στο βουνό που κατοικούσαν οι Ολύμπιοι θεοί; Δυστυχώς όμως, ο Ιούνιος μπήκε φορώντας το κουστούμι του Σεπτέμβρη και οι συνεχόμενες βροχοπτώσεις ανάγκασαν όσους είχαν δηλώσει συμμετοχή να συναντηθούν στα γραφεία του συλλόγου για να αποφασίσουν αν θα πραγματοποιηθεί η εξόρμηση ή όχι. Παρά τις κάποιες αντιδράσεις, τελικά αποφασίστηκε να επιχειρηθεί η ανάβαση.

             Η Παρασκευή ξημέρωσε και παρά τις προβλέψεις για κακοκαιρία 15 μαζεύτηκαν στα γραφεία του συλλόγου για να ξεκινήσουν το ταξίδι για το βουνό των θεών. Έτσι, ξεκινήσαμε από την Καλαμάτα νωρίς το μεσημέρι οπλισμένοι με ανυπομονησία και αποφασιστικότητα για την ανάβαση στον Όλυμπο. Το ταξίδι κράτησε 8 ώρες και ύστερα από μία σύντομη στάση στο όμορφο Λιτόχωρο, φτάσαμε στη θέση Πριόνια, όπου και κατασκηνώσαμε για να περάσουμε τη νύκτα.

            Το επόμενο πρωί το εγερτήριο πραγματοποιήθηκε στις 5. Όλα τα μέλη της ομάδας, αφού μάζεψαν τις σκηνές τους και είχαν ένα πρωινό για να πάρουν δυνάμεις, ετοιμάστηκαν για την πολύωρη πεζοπορία που θα ακολουθούσε. Η ανάβαση ξεκίνησε λίγα λεπτά πριν τις 6, με μία πεζοπορία μέσα από το πανέμορφο και πυκνό δάσος του Ολύμπου, με τις βουνοκορφές στο βάθος να προκαλούν δέος αλλά και θέληση για περπατήσεις προς τα πάνω. Ύστερα από 2 ώρες περπάτημα μέσα στο δάσος, ήρθε η ώρα για την πρώτη μας στάση στο καταφύγιο του Ζολώτα. Εκεί συναντήσαμε και άλλους ορειβάτες, οι οποίοι κάνανε στάση για έναν καφέ η για λίγο φαγητό απολαμβάνοντας την πανέμορφη θέα.

            Εκείνη τη μέρα λάμβανε χώρα και ο αγώνας δρόμου του Ολύμπου. Όσο κάναμε την στάση μας στο καταφύγιο, οι συμμετέχοντες του αγώνα άρχισαν να καταφθάνουν στο καταφύγιο για να πάρουν νερό και σνακ για να γεμίσουν ενέργεια και να συνεχίσουν την πορεία τους για τον τερματισμό, έχοντας τονωθεί  το ηθικό τους  από το χειροκρότημα των ανθρώπων που βρισκόταν στο καταφύγιο.

            Αφού ανακτήσαμε τις δυνάμεις μας, ξεκινήσαμε τη διαδρομή για το καταφύγιο του Αποστολίδη οπού θα ήταν και η βάση μας. Στο μονοπάτι που περπατούσαμε συναντούσαμε πολλούς δρομείς και ανταλλάσαμε ευχές για καλή ανάβαση και καλό τερματισμό αντιστοίχως. Επειδή ανησυχούσαμε για  τυχών παρεμπόδιση των δρομέων από την παρουσία μας στο μονοπάτι,  αλλάξαμε διαδρομή ακολουθώντας το μονοπάτι με την ονομασία Κοφτό. Δε χρειάζονται παρά λίγα λεπτά σε αυτό το μονοπάτι, για να καταλάβει κάποιος τους λόγους για τους οποίους του δόθηκε αυτό το όνομα . Η μεγάλη κλίση έδινε έναν παραπάνω βαθμό δυσκολίας όμως το άγριο τοπίο της Αλπικής ζώνης αλλά και η προσμονή να δούμε το Μύτικα μας έδινε κίνητρο να συνεχίσουμε. Πράγματι, μετά από περίπου 2 ώρες πορεία, αντικρίσαμε το σπίτι των θεών. Η απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου  μας έκανε να ξεχάσουμε την όποια κούραση είχαμε και μας έδωσε επιπλέον κίνητρο για να φτάσουμε στην κορυφή. Λίγα λεπτά αργότερα φτάσαμε στο καταφύγιο οπού είχαμε το μεσημεριανό μας και μία ώρα ύπνου για να γεμίσουμε της μπαταρίες μας.

            Αφού ξύπνησε και το τελευταίο μέλος της ομάδας, ήρθε η ώρα της μεγάλης απόφασης: Θα επιχειρούσαμε την ανάβαση στην κορυφή ή όχι; Ο καιρός ήταν κλειστός και σύννεφα είχαν περικυκλώσει το Μύτικα. Ήμασταν όμως όλοι αποφασισμένοι και αφού προμηθευτήκαμε τα απαραίτητα  κράνη, ξεκινήσαμε. Σύντομα φτάσαμε στη βάση του Λουκιού, από όπου και θα άρχιζε η ανάβαση. Η απότομη κλίση αλλά και η ιδέα ότι ουσιαστικά θα έπρεπε να κάνουμε αναρρίχηση προκάλεσε ένα αίσθημα ανασφάλειας στους πρωτάρηδες της αποστολής, όμως το γεγονός ότι βρισκόμασταν αρκετά κοντά στην κορυφή καθώς και η παρουσία πιο έμπειρων μελών του συλλόγου έδιωξε τις όποιες αμφιβολίες. Η ανάβαση ξεκίνησε, και με αργά και προσεκτικά βήματα σε 40 λεπτά βρισκόμασταν κορυφή.

            Φτάνοντας στην κορυφή ένα αίσθημα ολοκλήρωσης αλλά και ανακούφισης που όλα πήγαν καλά, επικρατούσε. Η πυκνή ομίχλη μας έκρυβε τη φανταστική θέα αλλά δεν μας ένοιαζε. Ύστερα από τις απαραίτητες φωτογραφίες και τα τηλέφωνα στους οικείους, ότι όλα πήγαν καλά, και αφού υπογράψαμε το βιβλίο με τα ονόματα όσων τα έχουν καταφέρει μέχρι την κορυφή, ξεκινήσαμε για την κατάβαση από την Κακόσκαλα. Hδιαδρομή από την Κακόσκαλα ήταν λίγο πιο βατή αλλά εξίσου όμορφη με το Λούκι.

            Hομίχλη έδινε μια απόκοσμη αίσθηση βγαλμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Στέφεν Κίνγκ αλλά και έκανε και την διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα. Μετά από μία ώρα επιστρέψαμε στο καταφύγιο. Εκεί, μας περίμεναν ζεστά ροφήματα άλλα και το βραδινό μας. Δεν χρειάστηκε παρά λίγη ώρα για να γίνουμε μία παρέα με όλους τους ορειβάτες που διανυκτέρευαν στο καταφύγιο και να ξεκινήσουμε τα τραγούδια και το χορό. Έτσι ολοκληρώθηκε μια γεμάτη μέρα.

            Το επόμενο πρωί αφού φάγαμε το πρωινό μας, αποχαιρετήσαμε το Μύτικα και αρχίσαμε την κατάβαση. Στη διαδρομή κυριαρχούσε η συζήτηση για το λούκι του Μύτικα καθώς είχε προκαλέσει πολύ μεγάλη εντύπωση σε όλους μας και ειδικά στους πρωτάρηδες του Ολύμπου. Μετά από λίγες ώρες και αφού κάναμε και μια στάση στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας, φτάσαμε στα Πριόνια. Να σημειωθεί ότι τόσο στη διάρκεια της ανάβασης άλλα και της κατάβασης  είχαμε την συντροφιά μιας σκυλίτσας η οποία ήθελε να έχει το ρόλο του οδηγού μας.

            Αφού μαζευτήκαμε και φορτώσαμε τον εξοπλισμό μας στο βανάκι, ξεκινήσαμε το ταξίδι της επιστροφής. Πρώτη στάση το Λιτόχωρο για μεσημεριανό. Κάνοντας τη βόλτα μας  στην κεντρική πλατεία πετύχαμε και την τελετή απονομής μεταλλείων για τον αγώνα Ολύμπου την οποία και παρακολουθήσαμε. Συνεχίσαμε το ταξίδι μας και πραγματοποιήσαμε τη δεύτερή μας στάση στις θερμές πηγές των Θερμοπυλών. Το ζεστό νερό πρόσφερε ανακούφιση στα καταπονημένα μας πόδια, ενώ ο καταρράκτης που βρισκόταν εκεί ομόρφαινε το τοπίο και πρόσφερε ένα ζεστό φυσικό μασάζ σε όποιον καθόταν από κάτω.

            Το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε κατά τις 11 το βράδυ, όταν και φτάσαμε στα γραφεία του συλλόγου. Εκεί αφού πήρε ο καθένας τα πράγματα του, πριν χωριστούμε, δώσαμε μια καληνύχτα αλλά και την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σε μία εξόρμηση του συλλόγου καθώς και την πλέον διαδεδομένη ευχή των ορειβατών: «Και ψηλότερα !!!»

 

 

Μάριος Μασουρίδης