Την Κυριακή 18 Μαρτίου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω εξαιρετικές στιγμές μαζί με τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου της Καλαμάτας. Πρόκειται για τη διαδρομή που διασχίσαμε: το μονοπάτι της Επανάστασης νότια της Νέδουσας, στην περιοχή της Αλαγονίας. Ένα τμήμα που ακολούθησαν οι αγωνιστές του 1821 για να απελευθερώσουν την πόλη της Καλαμάτας. Το όμορφο αυτό μονοπάτι συνδέει την περιοχή Λαγού Χάνι με την Μονή Μαρδακίου.

            Η πεζοπορία μας ήταν μαγευτική, το τοπίο συνεχώς άλλαζε. Αυτή την εποχή το περιβάλλον σε ευχαριστεί ιδιαίτερα, η άνοιξη ξυπνά την φύση με τον πιο όμορφο τρόπο. Πραγματικά διασχίζοντας το μονοπάτι με τα καταπράσινα δέντρα του, τους ανθισμένους θάμνους και της χαρούμενες παπαρούνες εδώ και εκεί, ένιωσα μία ευφορία. Είναι εξαιρετικά ευχάριστο να ξεφεύγεις από το κλίμα της πόλης σε ένα ανοιξιάτικο παραμύθι με όμορφα μονοπάτια. Η πεζοπορία μας δεν ήταν καθόλου κουραστική, ούτε η βροχή μας χάλασε τη διάθεση, αφού ήμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Ανάμεσά μας υπήρχαν άτομα όλων των ηλικιών, αλλά η στάσεις που κάναμε για ξεκούραση, το δροσερό περιβάλλον και μάλλον το πιο σημαντικότερο: η ζέστη ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας μας, έκανε το καθένα μας να αισθάνεται άνετα και ασφαλής.

            Η μονή που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι γνωστή ως Μονή Μαρδακίου βρίσκεται στην κορυφή ενός μικρού λόφου και χτίστηκε το 1504 πάνω σε ερείπια αρχαίου ναού. Ο επισκέπτης απολαμβάνει μία εξαιρετική θέα μέχρι το Μεσσηνιακό κόλπο.

            Στο εσωτερικό της μονής σώζονται οι τοιχογραφίες του 1635 του Δημητρίου Κακαβά, του πιο σπουδαίου αγιογράφου της εποχής στην Πελοπόννησο. Η Ιερά Μονή Μαρδακίου πρόσφερε πολλά στην Επανάσταση του 1821 ως καταφύγιο και τόπο συνάντησης των οπλαρχηγών.

            Μετά από δυο ώρες πεζοπορίας, προλάβαμε την θεία την λειτουργία και άμεσος μετά, την εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο για να τιμηθεί η συμβολή των Αλαγόνιων Αγωνιστών στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και γενικότερα στην Επανάσταση του '21. Οι διοργανωτές, μεγάλοι και παιδιά ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, τα τραγούδια για την απελευθέρωση, ο χορός... όλα αυτά μας ταξίδεψαν στα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος που ξέραμε από τα βιβλία, τα χρόνια της επανάστασης ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μας. Η εκδήλωση ήταν πολύ συγκινητική και αγκαλιάστηκε από το πλήθος με αγάπη. Λίγο αργότερα οι διοργανωτές μας κέρασαν κρασί και αχνιστό κριθαράκι.

            Συνολικά το «ταξίδι» μας κράτησε πέντε ώρες αλλά ήταν τόσο ευχάριστο που ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα. Έζησα μία φοβερή εμπειρία, περπάτησα το Μονοπάτι της Επανάστασης έτσι όπως έκαναν οι ήρωες μας στο παρελθόν. Το βουνό μας αγκάλιασε και μας ταξίδεψε στο ηρωικό πνεύμα των προγόνων μας, άνθισε στην καρδιά μου τις πιο ζεστές αναμνήσεις και τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα… ερωτεύτηκα την ορεινή φύση!

            Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για τη θερμότητα με την οποία με αγκάλιασε και μου χάρισε αυτή την όμορφη μέρα!

Προτείνω σε όλους, μικρούς και μεγάλους, τις διαδρομές που οργανώνει ο Ορειβατικός Σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

Ζήστε την δική σας αξέχαστη περιπέτεια!

Κατερίνα Καραγιάννη

Κυριακή 19 Μάρτη 2017.

            Ώρα 7 το πρωΐ κι ένα μεγάλο δίλημμα με βασανίζει :

«Να συνεχίσω τον ύπνο μου ή να επισπεύσω το ξύπνημά μου και να ακολουθήσω τον ορειβατικό σύλλογο στη σημερινή του εξόρμηση;

Δεν πάω πουθενά!OΚυριακάτικος ύπνος είναι ιερό πράγμα. Έχω καιρό μπροστά μου, θα οργανωθούν κι άλλες εξορμήσεις, θα βρω άλλη ευκαιρία να πάω.

Αλλάζω πλευρό...

Ναι όμως σήμερα, νομίζω πως η πορεία καταλήγει σε μια Μονή, Μονή Μαρδακίου αν δεν κάνω λάθος. Κι εκεί γίνεται μια αναπαράσταση που σχετίζεται με την Επανάσταση του 1821».

            Φόρμα, παπούτσια, ένα μπουκάλι νερό  και μηχανικά, πριν καλά, καλά το καταλάβω, έχω κλείσει την πόρτα πίσω μου. Σε λίγα λεπτά έχω φτάσει στην περιοχή της Τέντας, σημείο συνάντησης του συλλόγου.

            Ώρα 8:50 η πορεία μας ξεκινάει. Τα βαν, μας έχουν μεταφέρει στην τοποθεσία ¨του Λαγού το Χάνι¨, όπου σταθμεύουν και όσοι ήρθαν με δικό τους όχημα. Ο καιρός είναι με το μέρος μας, ο ουρανός φαίνεται καθαρός κι η μέρα είναι ιδιαίτερα φωτεινή, γεγονός  που ανεβάζει τη διάθεση όλων. Αρχικά το μονοπάτι που ακολουθούμε είναι ομαλό, στρωμένο με πράσινο χορτάρι και από τα πρώτα κιόλας βήματα, μπλέκονται στα πόδια μας κατακόκκινες παπαρούνες. Σύντομα, όμως, το έδαφος γίνεται επικλινές και πιο πετρώδες, πράγμα που σαν αρχάρια, με κάνει λίγο να ανησυχώ.

            Με μεγάλη μου χαρά, όμως, διαπιστώνω πως στη διαδρομή απλώνονται χέρια με πρόθεση να με βοηθήσουν, ακούγονται σχόλια που θέλουν να με εμψυχώσουν για να προχωρήσω κι άλλο, μου δίνουν συμβουλές πώς να πατήσω, πότε να βγάλω το πανωφόρι μου να μην ιδρώσω, να προσέξω τα κορδόνια μου ...

            Σε μιάμιση ώρα περίπου έχουμε ολοκληρώσει τα 3/4 της ανάβασης, περπατώντας ανάμεσα σε κορμούς από αργιές, καστανιές και ρείκια. Μας αξίζει ένα μικρό διάλειμμα και ο σύλλογος επιλέγει να κάνουμε στάση σε μια πετρόχτιστη πηγή με λαξευμένο στις πέτρες της, ένα μήνυμα :¨ΣΥΓΧΩΡΩ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΩ¨. Προχωράμε κι εμείς λοιπόν...

            Ώρα 10:50. Ακριβώς δύο ώρες από την έναρξη της πορείας μας κι έχουμε φτάσει στη Μονή Μαρδακίου.

            Το Μοναστήρι είναι χτισμένο σε λόφο με πλεονεκτική θέση, καθώς από κει, μπορεί κανείς να ατενίσει τον ευρύτερο ορίζοντα ανεμπόδιστα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που αποτέλεσε ορμητήριο και αποθήκη για πυρομαχικά την περίοδο της Επανάστασης. Σήμερα οι τοπικοί σύλλογοι, θα αποτίσουν φόρο τιμής στους Αγωνιστές εκείνης της εποχής.

 

            Μια βαθιά ανάσα, μια φευγαλέα σάρωση του τοπίου και το βλέμμα χάνεται μέσα στα πυκνά δάση του Ταΰγετου. Το ταξίδι πίσω στο χρόνο ξεκινά...

            Άνθρωποι ντυμένοι με φουστανέλες και ράσα, ζωσμένοι με καριοφίλια, ανηφορίζουν προς το Μοναστήρι, φορτωμένοι κιβώτια και βαρέλια. Η καμπάνα χτυπάει, ακούγονται μπαρουτιές. Πλήθος κόσμου παρακολουθεί την κατάθεση στεφάνων που ακολουθεί τη δοξολογία. Μια σαΐτα γεμισμένη με μπαρούτι, παραδίδεται συμβολικά από τους δρομείς της ομάδας Υγείας, στον ιερέα της Μονής. Η σαΐτα αυτή, συμβολίζει το μπαρούτι, που τότε, στην περιοχή του Αλμυρού, ξεφορτώθηκε μέσα σε βαρέλια και περίπου 200 άτομα από τις γύρω περιοχές το ανέβασαν κρυφά με μουλάρια και το  αποθήκευσαν στο Μαρδάκι. Εκεί έγινε και το δέσιμο των φυσιγγιών που θα χρησιμοποιούνταν μετά για τον Αγώνα. Λένε, πως για να τυλιχτεί το μπαρούτι με χαρτί, θυσιάστηκε ολόκληρη η βιβλιοθήκη του Μοναστηριού. Η εκδήλωση ολοκληρώνεται με  ένα κλέφτικο τραγούδι: ¨Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λέει ο Γούμενος ,....πατούν απ΄το Μαρδάκι....¨

            Η κατάβαση ξεκινά πια, με διάθεση ανεβασμένη, γεμάτα πνευμόνια αλλά και καρδιά.

            Η όλη εμπειρία άξιζε πραγματικά τον κόπο και για το λόγο αυτό, καταλήγω στο εξής:

            Θυσιάστε τον Κυριακάτικο ύπνο σας, η ανταμοιβή μπορεί να είναι μεγάλη!

 

 

Γκίνη Ελένη