Να που ο τόπος μας κρύβει θαύματα. Ένα τέτοιο μικρό θαύμα ανακαλύψαμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Μεσσηνίας στη Στενωσιά Πυλίας.

       Ο Βαλάντης Καλογερόπουλος μίλησε για τον φυσικό παράδεισο του χωριού του στα μέλη του Συλλόγου μας , που με  τη σειρά τους αποδέχθηκαν την πρόσκληση του και όλοι μαζί με τους κατοίκους της Στενωσιάς δούλεψαν για τον καθαρισμό του μέρους.

       Έτσι  ο Σύλλογος μας ξεκίνησε με ενθουσιασμό στις 15/7/2018 και ώρα 8:00 π.μ. για την όμορφη Στενωσιά, μαζί μας αυτή τη φορά και μια χαρούμενη παρέα Καναδών.

        Το λεωφορείο μας άφησε κοντά στον καταρράχτη Καλαμάρη και από εκεί αρχίσαμε το πεζοπορικό μας ταξίδι.

         Περπατούσαμε κάτω από το ζεστό καλοκαιριάτικο ήλιο με "δροσερές ανάσες", μικρούς καταρράχτες και γαλάζιες λιμνούλες, καθώς και πυκνή βλάστηση. Περνούσαμε γάργαρα ποταμάκια και κελαρυστά ρυάκια με βοηθούς τον Κώστα Κ, Κώστα Δ, τον Γιάννη και όλα τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου.

        Άξιοι συνοδοιπόροι μας, βοηθοί μας σε κάθε δυσκολία , έτοιμοι να μας δείξουν τη φύση και την αγάπη της, με υπομονή και ευγένεια .

        Διασχίσαμε ένα καταπράσινο φαράγγι με γεφυράκια, ανηφόρες και κατηφόρες και φτάσαμε μπροστά σε ένα μαγευτικό θέαμα :

        Ένας πανέμορφος καταρράχτης δέσποζε, με τα νερά του να πέφτουν σαν νυφικό πέπλο. Υποκλιθήκαμε στην μαγεία της φύσης. Βγάλαμε φωτογραφίες, ξεκουραστήκαμε και γίναμε ένα με τη φύση .

        Ύστερα αφού κάναμε μια περιήγηση στη Στενωσιά και απολαύσαμε ένα δροσερό αναψυκτικό, φύγαμε για Γιάλοβα .

         Στην παραθαλάσσια αυτή "αρχόντισσα" κάναμε μπάνιο, φάγαμε  και συζητήσαμε τις εντυπώσεις μας. Ήτανε υπέροχες όπως και ο Σύλλογός μας .

         Εύχομαι να έχουμε όμορφους Περιπάτους και μοναδικά φυσικά ταξίδια.

             Άννα Καλδή

Κυριακή 8 Ιουλίου… Μια νέα μέρα ξημέρωσε, μια νέα περιπέτεια με τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας ξεκινάει… Μετά από τη πρώτη μου συναρπαστική εμπειρία με την πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα, τώρα έχει σειρά η πεζοπορία στο φαράγγι του θηλυκού ποταμού της Νέδας.

Η ώρα είναι 8 πμ.. Μέλη και φίλοι του ΕΟΣΚ έχουν συγκεντρωθεί στα γραφεία του συλλόγου και ετοιμάζονται να αναχωρήσουν για να ανακαλύψουν τις ομορφιές που κρύβει ο τόπος μας. Στη διαδρομή το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες για το τι θα αντικρύσει. Μετά από περίπου μια ώρα και φτάνοντας στο χωριό Πλατάνια, συνειδητοποιώ ότι οι σκέψεις απείχαν πάρα πολύ από την πραγματικότητα. Ένα μαγικό πράσινο τοπίο, και το νερό να ρέει διασχίζοντας το πανέμορφο φαράγγι.

Σημείο πρόσβασης μας είναι μια παλιά γέφυρα και αφού γίνεται η απαραίτητη ενημέρωση και καταμέτρηση των ατόμων, αναλαμβάνει την καθοδήγηση της ομάδας ο αρχηγός μας, ο Γιώργος και στο τέλος ακολουθεί η «σκούπα» μας ο Γιάννης. Μέλη διαφόρων ηλικιών ξεκινάμε τη διάσχιση του ποταμιού. Τα συναισθήματα μου ανάμεικτα για το τι θα αντιμετωπίσουμε. Βράχια, δροσερά ορμητικά –αλλά όχι επικίνδυνα- νερά και πλούσια βλάστηση μας συντροφεύουν. Μέσα στα πρώτα μέτρα κάνει την εμφάνιση του ένας όμορφος μικρός καταρράκτης… πυκνή πράσινη βλάστηση και ο ιστός μια αράχνης γίνετε έντονα ορατός καθώς πέφτουν πάνω του οι ακτίνες του ήλιου. Η στάθμη του νερού είναι ακόμα χαμηλή… αλλά όσο προχωρούμε στο φαράγγι η στάθμη μεγαλώνει. Η διαδρομή, μας αναγκάζει σε κάποια σημεία να φτιάξουμε ανθρώπινη αλυσίδα για να περάσουμε με ασφάλεια από τη μια όχθη στην άλλη και κάποιες μάλιστα φορές το πέρασμα γίνεται ακόμα και κολυμπώντας.

Ξαφνικά η πρώτη δύσκολη στιγμή έφτασε.. Μπροστά μας ένας βράχος, ένα στενό πέρασμα και τα αφρισμένα ορμητικά νερά αρχίζουν να σε φοβίζουν για το πώς θα περάσεις, όμως με τις σωστές οδηγίες του αρχηγού παίρνεις θάρρος και βουτάς… ο φόβος που μόλις πριν λίγο σε κυρίευε αρχίζει να μετατρέπεται σε παιχνίδι καθώς αφήνεσαι στο ρεύμα να σε παρασύρει για ελάχιστα μέτρα. Όταν σου φωνάζουν «μην φοβάσαι, πατάς» μια αίσθηση απογοήτευσης διακρίνεται στο πρόσωπο μου, καθώς το συναίσθημα του φόβου έχει μετατραπεί σε ευχαρίστηση. Ευτυχώς δεν ήταν το τελευταίο παιχνίδι με τα ορμητικά νερά του ποταμού. Ακολούθησαν κ άλλες τέτοιες στιγμές και όλοι έδειχναν να το απολαμβάνουν.

Παίζαμε όλοι σαν μικρά παιδιά. Συναντήσαμε αρκετά σημεία στα οποία μπορούσαμε να κάνουμε βουτιές στα κρύα νερά του ποταμού, αλλά και να ξεκουραζόμαστε, αν και η κούραση ήταν υποκειμενική γιατί η διαδρομή εξελίσσετε σε ένα ευχάριστο παιχνίδι για όλους.

Μετά από 3 ώρες περίπου στο βάθος αντικρίσαμε το Μανώλη και τον Κώστα, τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, που μας περίμεναν να συνεχίσουμε μαζί. Φτάνοντας στο παλιό πέτρινο γεφύρι σχηματίστηκαν δύο ομάδες. Η μια θα συνέχιζε προς το επιβλητικό στόμιο και θα ανέβαινε με σχοινιά στο μονοπάτι που οδηγεί στους καταρράκτες και η άλλη ομάδα θα ακολουθούσε τη διαδρομή προς το μεγάλο καταρράκτη. Τα νερά ήταν εξίσου κρύα, όπως σε όλη τη διαδρομή. Εκεί είχαμε τη δυνατότητα να κολυμπήσουμε και να δούμε έμπειρους ορειβάτες να κατεβαίνουν με σχοινιά τον καταρράκτη. Η ώρα πήγε 4 το απόγευμα και η ομάδα μαζεύεται σιγά σιγά να επιστρέψει στο χωριό, όπου θα καθόμαστε για φαγητό και μετά θα αναχωρούσαμε πάλι για Καλαμάτα.

Η περιπέτεια όμως δεν τελείωσε…. Μετά την καταμέτρηση η Μαντάλα λείπει..!!!δεν επέστρεψε μαζί μας και η ανησυχία όλων μας αρχίζει να φανερώνεται καθώς το αγροτικό αυτοκίνητο που μεταφέρει τους επισκέπτες από το φαράγγι στο χωριό δεν την έφερνε μαζί του. Μετά από δυόμιση περίπου ώρες αγωνίας ακούστηκε μια φωνή που έλεγε «η κοπέλα βρέθηκε και είναι καλά» . Με αίσθηση ανακούφισης μετά από λίγο βλέπουμε το βανάκι με οδηγό τον Μανώλη που την επέστρεψε με ασφάλεια κοντά μας. Η Μαντάλα είχε θελήσει να δοκιμάσει τις ικανότητες της στο Rappel (καταρρίχηση σε καταρράκτη) και χαμογελαστή ακούει τη διήγηση των σεναρίων, που είχαμε κάνει τις ώρες που έλειπε. Τέλος καλό, όλα καλά..

Ήταν μία όμορφη περιπετειώδες εμπειρία διασχίζοντας ένα από τα πιο όμορφα φαράγγια του τόπου μας, άκρως φιλικό και εντυπωσιακό που σε προδιαθέτει να ακολουθήσεις και στις επόμενες εξορμήσεις του συλλόγου. Η ώρα είναι 8μμ. και το λεωφορείο επιστέφει στην αφετηρία, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη Κυριακή.

 

Αγγελική Σωτήρα 

 

            Μετά από πρόσκληση του φίλου μας και πολύ ενεργού μέλους του συλλόγου Βαλάντη Καλογερόπουλου βρεθήκαμε την περασμένη Κυριακή 1/10/2017 στη Στενωσιά Πυλίας με διπλό στόχο. Ο πρώτος μας σκοπός ήταν να ανακαλύψουμε μια νέα πεζοπορική διαδρομή στη περιοχή και ο δεύτερος να βοηθήσουμε στις εργασίες καθαρισμού και διάνοιξής της. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλύτερο από ότι μπορούσαμε να φανταστούμε. Αντικρύσαμε μία από τις πιο όμορφες πεζοπορικές διαδρομές του νομού μας μέσα σε ένα καταπράσινο παρθένο τοπίο με πολλούς καταρράκτες και λιμνούλες. Και όσο αφορά το Βαλάντη το ελάχιστο που μπορούμε να σημειώσουμε εδώ είναι να επιβραβεύσουμε την προσπάθεια του για τη πολύ καλή δουλειά που έχει κάνει. Μια προσπάθεια που «βάζει στο χάρτη» μια άγνωστη και ανεξερεύνητη από τους πολλούς περιοχή.

            Το βέβαιο είναι ότι θα επιστρέψουμε, τόσο για να βοηθήσουμε στη ολοκλήρωση του καθαρισμού της διαδρομής όσο και για να δώσουμε την ευκαιρία σε περισσότερα μέλη και φίλους να γνωρίσουν τον όμορφο αυτό τόπο.

            Ακολουθούν στη συνέχεια εικόνες από την εξόρμηση αυτή.

 

δείτε επίσης: http://humansofkalamata.gr/index.php/kalamata/o-neos-fysikos-paradeisos-tis-messinias-apokalyfthike-sti-stenosia-pylias

Στις 15 Γενάρη είχαμε τη χαρά να διασχίσουμε με τον Ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας το μονοπάτι Άγριλος – Πολιανή που διανοίχθηκε το 1950 κι έως το 1970 εξυπηρετούσε την επικοινωνία των 2 χωριών.

    Σταθμεύσαμε δίπλα στο λιοτρίβι του Άγριλου κι αφού απολαύσαμε τις υπέροχες ζεστές τηγανίτες και τσάι με λουΐζα ρίγανη χαμομήλι της Αγριλιώτισσας συνοδοιπόρου μας Κας Θεανώς Εξηνταβελόνη πήραμε το μονοπάτι για την Πολιανή.

    Ανεβήκαμε τις πλαγιές του όρους Συρόκα αγναντεύοντας πού και πού κι αποθανατίζοντας το εντυπωσιακό φαράγγι Τζιρόρεμα που είν΄η κοίτη του ξεροπόταμου Ξερίλα ο οποίος ξεκινά απ’ τις δυτικές πλαγιές του Β. Ταΰγετου.

    Ο καιρός ήταν ιδανικός. Εμείς << δίχως βάρη >>, με τις αισθήσεις μας σ’ αφύπνιση, περπατούσαμε κυκλωμένοι απ’ έναν βαθυπράσινο πλούσιο κόσμο : πουρνάρια, ξυλοκερατιές, κέδρους, κουμαριές, αγριολούπινα, φασκόμηλα, μωβ κρινάκια, με κάθε πέτρα και κλαρί να ξεχωρίζει και να μη συγχέεται με την ατμόσφαιρα γύρω του. Όλα σ’ αρμονία.

    Ένοιωθες την αόρατη παρουσία των ανθρώπων εκείνων που τα χέρια τους διένοιξαν τούτο το μονοπάτι και συντηρούσαν για χρόνια και τους μακάριζες που ό,τι αφήσαν δεν έφθειρε ο χρόνος κι ο πολιτισμός παρά μόνον οι άνεμοι σμίλεψαν το χιόνι, η βροχή.

Ακολουθούσες το μονοπάτι μ’ ανάμικτα συναισθήματα: απ’ τη μια ευφορία και κέφι κι απ’ την άλλη με μια περισυλλογή να σου υπαγορεύει μίαν άλλη στάση ζωής, μια πιο θερμή συναναστροφή και συναλλαγή από τούδε και στο εξής με τη φύση. Αναρωτιόσουν αν θα μπορούσες ποτέ να βρεις κάτι περίπου ισοδύναμο να σ’ αναγαλλιάζει μ’ αυτό που βίωνες τούτες τις ώρες.    

    Το τέρμα, όλοι στο βάθος γνωρίζουμε, βρίσκεται σ’ αυτήν.

Πολιτοπούλου Χαρούλα.

 

 

 

Μαλεβός 2016

Η χρονιά κλείνει με ανάβαση στον Βόρειο Ταΰγετο στη κορυφή Μαλεβός (μια κορυφή που το όνομά της σημαίνει ... κορυφή) και τις καλύτερες ευχές μας για το 2017. Απολαυστε στο βίντεο που ακολουθεί στιγμές της τελευταίας εξόρμησης του συλλόγου για το 2016. 

            Ξανά στα μονοπάτια, αυτή τη φορά της Μεσσηνιακής Μάνης βρεθηκε ο ΕΟΣ Καλαμάτας την Κυριακή 20-11-2016. Μετά την ολοκλήρωση του καθαρισμού και της σηματοδότησης των μονοπατιών που οδηγούν στις κορυφές του Ταϋγέτου, στρεφόμαστε χαμηλότερα στο μονοπάτι που ενώνει τον Πύργο Λεύκτρου, το Ελαιοχώρι, τη Μηλέα και τηνΓιάτρι Ι.Μ. Παναγίας σσας. Πρόκειται για οικισμούς πανέμορφους που έχουν διατηρήσει στο έπακρο το χαρακτήρα τους, με τα πέτρινα πυργόσπιτα, τις εκκλησίες και τα καλντερίμια τους, ενώ λόγω της θέσης τους προσφέρουν μια πανοραμική θέα της περιοχής. Το καλντερίμι που τους ενώνει περνά μέσα από μανιάτικους ελαιώνες, ρεματιές και λόφους, αλλά η πυκνή βλάστηση καθιστά επιτακτικό τον καθαρισμό του για την άνετη διέλευση των πεζοπόρων. Συνεπώς η κυριακάτικη εξόρμηση έιχε σαν στόχο πέραν της πεζοπορίας και τον καθαρισμό του μονοπατιού, όπου αυτός απαιτείται. Αξίζει να σημειωθεί πως στην Ι.Μ. Γιάτρισσας ‘’σμίγει’’ με το διεθνές μονοπάτι Ε4, παρέχοντας έτσι άλλη μια πρόσβαση στα ..ψηλά του Ταϋγέτου και στο δάσος της Βασιλικής, ενισχύοντας έτσι το δίκτυο μονοπατιών που καθαρίζει, συντηρεί και σηματοδοτεί ο ΕΟΣ Καλαμάτας.

            Διαβάστε στη συνέχεια την εμπειρία ενός νέου μέλους του συλλόγου μας από την Ολλανδία.

            Last Sunday I went for the second time with the hiking group form Kalamata for a hike in the mountains. And just like the previous time it was very nice. The landscape here in Greece is so different for the Netherlands. I love it. Also the people in the group are very friendly and welcoming. So this time we went hiking in Mani. A lot of greek people already told me to go there because it is so beautiful. When we arrived in a little village the view was perfect, but then I saw everybody getting bolt cutters out of our van. I was thinking this will be a difficult hike with a lot of plants and stuff on the way. So I was worried a bit.. but it was an easy route and the bolt cutters where only for maintenance of the path. So I was happy again. After this route we had a coffee in a little village with a cool church. In the distance I already saw a building on the top of a mountain. When I heard we would go there I knew the easy hike was over. Coming from one of the flattest countries of the planet it looked like a hard hike. But once I was walking it was quite easy. On the top the view was very beautiful! We went to a monastery (the building I saw) and had a look around. Got some nice cookies and a drink. Then the monk, who lives there, came tell us something. Don't know what he said because it was in greek. After that we came, just before sunset, back in the village. There we had a soup and a wine. It was very cosy. Next Sunday I will go again!

 

 

Eelco Tjallema

Netherlands

 

ΤΕΤΡΑΖΙΟ 2016

.......τελικα ηταν μια ομορφη μερα η κυριακη, αλλα εξεληχθηκε σε πολυ ενδιαφερουσα, οταν παρεα με τον ορειβατικό συλογο καλαματας καναμε μια εξορμηση στο ορος Τετραζιο το οποιο βρισκσεται στην ανω Μεσσηνια. Η κυριως αναβαση ξεκινησε περιπου στις 10 το πρωι και ειχε διαρκεια 2-2΄μιση ωρες. Ηταν μια βατη διαδρομη σχετικα, με εξαιρεση καποια λιγο πιο απαιτητηκα σημεια, αλλα με πειραγματα και αστεια καταφεραμε να "πατησουμε" κορυφη. Αφου απολαυσαμε την υπεροχη θεα ολη η παρεα ανεβηκε στην σκεπη της μικρης εκκλησιας (προφητης ηλιας) και ξεκινησε καταιγισμος φωτογραφιων και βιντεο. Στην πορεια μας περιμενε και μια εκπληξη, ειχε στηθει,  ενα αυτοσχεδιο τραπεζι με διαφορα καλουδια (γουρουνοπουλο, κοτοπουλο, τοματες, ψωμι, κρασι) το οποιο και καταευχαριστηθηκαμε. Το τραπεζι ηταν μια ευγενικη 'χορηγια" του κ.Βαγγελη και των παιδιων του, τους οποιους και ευχαριστησαμε ολοι μαζι. Σιγα-σιγα ξεκινησε η καταβαση στην οποια ανακαλυψαμε και καποια αλλα μονοπατια αρα και διαφορετικες εικονες, η διαρκεια ηταν 2 ωρες και αφου φτασαμε στην βαση μας αποφασισαμε να συνεχισουμε την εκδρομη μας μιας και υπηρχε εντονη διαθεση, και ετσι καταληξαμε στην Αγ. Θεοδωρα που απειχε 10'. Εκει θαυμασαμε την ομορφια και την ιδιαιτεροτητα της εκκλησιας και απολαυσαμε εναν καφε διπλα στο ποταμι. Επιστρεψαμε στην καλαματα, περιπου στις 8, γεματοι με ομορφες στιγμες... Ηταν η πρωτη μου εμπειρια με τον ΕΟΣ καλαματας και ομολογω πως θελω να αποκτησω κι αλλες πολλες.. Τελικα οντας στην φυση εξοικιωνεται κανεις τοσο πολυ με το περιβαλλον οπου και οι ακαθαρσιες των ζωων ειναι φυσιολογικες χωρις να σου δημιουργουν απεχθεια,,η φυση σε κανει απλο ανθρωπο σκεφτηκα.. Για να ζησετε λοιπον ολες αυτες τις εμπειριες και ακομα περισσοτερες,δεν εχετε παρα να ψαξτε το ημερολογιο του εος καλαματας και να τον ακολουθηστε στις επομενες εξορμησεις τους.. Πραγματικα αξιζει να το κανετε.....

Με εκτιμηση 

Καλλιοπη Ματζουνέα!

            Την Κυριακή 31 Ιουλίου, ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας πραγματοποίησε εξόρμηση στο νησί «ΠΡΩΤΗ» το οποίο βρίσκεται στη περιοχή της Τριφυλίας. Ποτέ δεν μου είχε δοθεί η ευκαιρία να συμμετάσχω σε παρόμοια δραστηριότητα κάτι που στην αρχή μου προκάλεσε  ένα φόβο για το αν θα μπορούσα να τα καταφέρω.. Έτσι Ξύπνησα με απίστευτη ενέργεια και ενθουσιασμό για την πρώτη μου εξόρμηση… Το ραντεβού μας είχε δοθεί στα γραφεία του ορειβατικού συλλόγου στις 7:30 το πρωί. Από εκεί επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο με κατεύθυνση προς τη Μαραθούπολη

            Κατά τις 10 είχαμε φτάσει στο λιμανάκι της Μαραθουπούλης, από όπου επιβιβαστήκαμε σ’ ένα καραβάκι για να μας περάσει απέναντι στο νησάκι … Πριν επιβιβαστούμε εξοπλιστήκαμε με νερό και τρόφιμα, καθώς μας ενημέρωσαν ότι το νησί αυτό δεν κατοικείται και ούτε υπάρχει καμία πηγή για νερό…! Δεν μας πηρέ αρκετό χρόνο για να περάσουμε απέναντι όπου αποβιβαστήκαμε σ’ ένα μικρό κολπίσκο, του οποίου τα νερά ήταν τόσο γαλανά που σε συνδυασμό με το μέρος σου προκαλούσαν ένα αίσθημα δέους και θαυμασμού..!

            Και κάπου εδώ ξεκινά η περιπέτεια μας: άνθρωποι όλων των ηλικιών ξεκινήσαμε σαν ομάδα να εξερευνήσουμε το νησί και να καθαρίσουμε το μονοπάτι που υπήρχε… Μπροστά οδηγούσαν οι πιο έμπειροι ώστε να μας προσανατολίσουν προς τα πού θα πηγαίνουμε και να ανοίγουν το δρόμο. Στην αρχή και ειδικά όταν δεν το έχεις ξανακάνει και τέτοιο σου φαίνεται λίγο δύσκολο, αλλά όντας σαν ομάδα και με τη καθοδήγηση των παιδιών από το σύλλογο όλα γίνονται πιο βατά και εύκολα.

            Μετά από αρκετή ώρα περπατήματος, φτάσαμε στο μοναστήρι της «Κοίμησης της Θεοτόκου της Γοργοπηγής», με την ονομασία του να προέρχεται από την ομώνυμη εικόνα του 1832 που βρέθηκε στα βράχια του νησιού στο σημείο που σήμερα υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι. Κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου και 24 Σεπτεμβρίου  τελείται λειτουργία όπου οι πιστοί μπορούν να επισκεφτούν τη νήσο Πρώτη με καΐκια που δρομολογούνται από την Μαραθόπολη και συνήθως στη μεταφορά αυτή συμμετέχουν και τα πλοιάρια που τον υπόλοιπο καιρό εξυπηρετούν τη μεταφορά επισκεπτών από το λιμάνι στης Πύλου στην νήσο Σφακτηρία. Η Μονή τις ημέρες του εορτασμού προσφέρει στους επισκέπτες γεύμα με ψάρια της περιοχής. Διαθέτει μικρό ξενώνα, φιλοξενεί προσκυνητές, αλλά και όσους αποκλειστούν στο νησί από την κακοκαιρία. Ένας γαλήνιος προαύλιος χώρος με διάφορα δέντρα και πανέμορφα λουλούδια μας άνοιξε την αγκαλιά του για να ξεκουραστούμε για λίγη ώρα..

            Και εκεί που έχουμε μαγευτεί από την ησυχία και την ομορφιά του χώρου, είναι ώρα να συνεχίσουμε το περίπατο μας με προορισμό την φημισμένη αμμουδιά Βουρλιάς η οποία βρίσκεται μέσα σε ένα ήσυχο όρμο με πεντακάθαρα νερά. Η κούραση ωστόσο ήταν εμφανή στους περισσότερους από εμάς καθώς η αφόρητη ζέστη έκανε τη κατάσταση να είναι δύσκολη και να αρχίσουν τα πρώτα παράπονα από μερικούς... Ο αρχηγός μας, μας πληροφόρησε ότι είχαμε να διανύσουμε λίγα μέτρα ακόμα και ότι σ ένα μισάωρο θα ήμασταν στη παραλία, όπου θα μπορούσαμε να απολαύσουμε το μπανάκι μας…. Το καλό ήταν ότι γνώρισα κάποια παιδιά στην ηλικία μου και με τη κουβέντα και τις πλάκες που κάναμε, πέρασε αρκετά γρήγορα ο χρόνος ώσπου φτάσαμε σ ένα παραδεισένιο μέρος! Αμέσως όλη η κούραση μας έφυγε μ ένα μαγικό τρόπο… Είχαμε αρκετή ώρα να κάνουμε τις βουτιές μας πριν έρθει το καραβάκι και πάρουμε το δρόμο της επιστροφής

            Και έτσι τόσο όμορφα τελείωσε μια μαγευτική και εξαίσια εμπειρία..!

            Τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν μπορεί να ήταν στην αρχή περίεργα αλλά σίγουρα στο τέλος νιώθεις χαρά και ευγνωμοσύνη, καθώς σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις και να κάνεις καινούργιες φιλίες αλλά και να συνειδητοποιήσεις το μεγαλείο και την απέραντη ευχαρίστηση που μπορεί να σου δώσει η επαφή με το φυσικό περιβάλλον….

            Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι, ας αδράξουμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται και ας γνωρίσουμε καλυτέρα τη φύση!

Άννα - Μαρία Κούρου

 

Εκ μέρους του ορειβατικού συλλόγου θέλουμε να ευχαριστήσουμε την «PROTICRUISES» και ιδιαίτερα τον κύριο Γιάννη για τη μετάβαση μας από τη Μαραθούπολη στην Πρώτη και για τις πολύ σημαντικές πληροφορίες για την διαδρομή που περπατήσαμε επάνω στο νησί. Επίσης θέλουμε να μεταφέρουμε τις ευχαριστίες μας για τη διάνοιξη και σηματοδότηση των μονοπατιών στη Πρώτη, μονοπάτια που πλέον έχουν κάνει προσιτή την πεζοπορία στο νησί δίνοντας την ευκαιρία ακόμη και σε αρχάριους να βιώσουν μοναδικές εμπειρίες στην όμορφη αυτή γωνιά της Μεσσηνίας.             

 

        

Ανάβαση και διανυκτέρευση στην κορυφή του Ταϋγέτου για την γιορτή Προφητη Ηλια

Διαδρομη ανάβασης ξεκινησαμε από το δασός Βασιλικής ('Αγιος Δημήτριος – Μουζια - Κορυφογραμμή και κορυφη

Άλλη μια μοναδική εξερεύνηση πραγματοποίησε ο Ορειβατικος σύλλογός Καλαμάτας την Κυριακή 24/7/16, όπου βρέθηκε στο χωριό Νερόμυλος και τα μέλη του περπάτησαν στο μονοπάτι που διατρέχει το ποτάμι της Καρυάς. Ηταν μια διαδρομή μικρής σχετικά διάρκειας και δυσκολίας στην οποία κυριαρχεί το υδάτινο στοιχείο και η πλούσια βλάστηση. Πρόκειται για το ιδανικό δροσερό καταφύγιο στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Στη συνέχεια τα μέλη που συμμετείχαν επισκέφτηκαν και το Πολυλίμνιο για μια υπέροχη βουτιά στα δροσερά νερά!