Για τη σημερινή διαδρομή ξεκινήσαμε (μια παρέα από 21 άτομα και 2 σκυλιά) στις 8 το πρωί από τα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας. Προορισμός οι Κάλυβες, ένα χωριό κοντά στην Καρδαμύλη, απ’ όπου θα ξεκινούσε η πεζοπορία. Η διαδρομή μας μέσα από ένα – ανά τόπους – πλακόστρωτο μονοπάτι περιλάμβανε παράλληλο καθαρισμό του από τα θαμνώδη φυτά που απειλούσαν να το αποσιωπήσουν από τη ματιά του οδοιπόρου. Βέβαια, δεν υπήρξαμε οι μόνοι που εκμεταλλευτήκαμε την εύνοια του καιρού˙ διάφοροι συνοδοιπόροι, μεμονωμένα ή σε ομάδες, απολάμβαναν εξίσου την ομορφιά της φύσης και την καλή θερμοκρασία. Μέσω μιας μικρής παλιάς γέφυρας, το παραδοσιακό πλακόστρωτο μονοπάτι μας οδήγησε στο μικρό χωριό Πεδινό, το οποίο διασχίσαμε και συνεχίσαμε ανηφορικά προς τα Τσέρια. Τα μικρά αυτά χωριά έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους και ανακαινίζονται ξανά μερικώς. Η συνέχεια απαιτούσε μια μικρή στάση στα Τσέρια, όπου ήπιαμε καφέ, γευματίσαμε και δοκιμάσαμε τις αγκινάρες που μας φίλεψε ένας ευγενικός κάτοικος του χωριού. Ύστερα , πήραμε ξανά το δρόμο του γυρισμού προς το Πεδινό, αυτή τη φορά για να κατηφορίσουμε προς τη μονή Σωτήρoς. Ξανά το μονοπάτι έχρηζε καθαρισμού, ωστόσο το τοπίο ήταν μαγευτικό. Στον περίβολο της εγκαταλελειμμένης, πλέον, μονής Σωτήρoς υπάρχουν κάποιες μουριές με ήδη γινoμένους και νόστιμους καρπούς. Μόλις λίγα μέτρα μας χώριζαν πια από το φαράγγι του Βυρού, στους άνυδρους κόλπους του οποίου συνεχίσαμε τη διαδρομή μας. Ωστόσο, ο ουρανός ήδη σκοτείνιαζε και δεν άργησε να βρέξει. Ευτυχώς, σταμάτησε γρήγορα κι έτσι συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέσα στο φαράγγι, το οποίο μας αποζημίωσε με εκπληκτικές εικόνες, για να επιστρέψουμε πίσω στις Κάλυβες. Η πορεία μας, όμως, δεν θα τελείωνε εδώ, καθώς η ευγενική και φιλόξενη κα. Κατερίνα μας προσκάλεσε στο σπίτι της, ένα παραδοσιακό σπίτι με μια πανέμορφη βεράντα, που της πρόσφερε σκιά μια παλιά κληματαριά. Μας κέρασε ελληνικό καφέ, μια υπέροχη παραδοσιακή μανιάτικη σούπα (τραχανά), τυρί, ψωμί φρυγανισμένο πασπαλισμένο με ρίγανη κι ελαιόλαδο, ελιές και κρασί. Αυτή η «γεύση από Μάνη» επισφράγισε με τον πιο όμορφο τρόπο το ταξίδι μας και θα μείνει χαραγμένη σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην κα. Κατερίνα και, φυσικά, στον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας που μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο να ανακαλύψουμε, αλλά και να ζήσουμε την περιοχή!

 

Rebecca Grethe

 

For today’s tour, we (a group of 21 people and 2 dogs) started at 8 o’clock from the mountaineering club of Kalamata. With the cars we went to Kalyves, near Kardamili, to begin our hike. During our ascend on a once paved path, we cleaned it from plants that threatened to overgrow it. Obviously, we were not the only group who took advantage ofthe good weather. There were many people on the path who enjoyed the beautiful nature and the perfect temperatures to go on a hike. The traditionally paved path took us over a little old bridge to the small village of Pedino, which we passed through, and then further up to Tseria. These little villages kept their traditional way of building, and are partly being renovated again. In the centre of Tseria, we enjoyed a coffee, lunch and some artichokes from a local villager. The astonishing view from the terrace down to the sea was definitely worth the climb. Afterwards, we took the same path back to Pedino, where we then turned towards the monastery of Sotiras. Our descend there was again accompanied by path-cleaning and admiring the beauty of the landscape. Within the nowadays abandoned monastery of Sotiras grow some mulberry trees, which already bear some delicious fruits. The descend from here to Vyros gorge was now only a few metres, and we continued our way through the dry stream bed. But it didn’t stay dry for long, as the clouds were getting darker and soon poured rain over us. Fortunately, it was only a quick shower, and we could continue our way through the canyon, which offered stunning views, back to Kalyves. But our trip was far from over, as we were invited by the most friendly and welcoming Ms Katerina. She showed us her traditional house with a wonderful terrace, shaded by an age-old vine, and prepared us Greek coffee, a fantastic traditional maniatic soup (Trachanas), cheese, roasted bread with olive oil and oregano, olives, and wine. This ‘taste of Mani’ complemented our trip perfectly and we will keep it in best memory. A very big thank you to Ms Katerina, and of course to the mountaineering club for giving us the opportunity to not only discover, but to experience this region!

 

By: R. Grethe

Την πρώτη μέρα του Απρίλη είχα τη χαρά να συμμετάσχω, ως φιλοξενούμενος του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, στην χειμερινή ανάβαση της Ντουρντουβάνας. Μαζί με τη Τριανταφυλλιά αποτελούν τις δύο ψηλότερες κορυφές στα Πεντέλεια Όρη, της ορεινής Κορινθίας, και δεσπόζει πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα του Φενεού (880μ.), που αποτέλεσε την αφετηρία της εξόρμησης. Η περίπου 8 ωρών συνολική διάρκεια της εξόρμησης υπήρξε μια μικρή χρονική περίοδος που, εκ των υστέρων, φαντάζει αξιοθαύμαστο, πως έγινε εφικτό να χωρέσει τον όγκο των συναισθημάτων και των σκέψεων που γεννήθηκαν εκείνη την ημέρα. Παρόλο που τα συναισθήματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο στη μέγιστη πιθανή τους ένταση, ήταν εξ’αιτίας των συνεχόμενων εναλλαγών τους και του ευρέος τους φάσματος, ο λόγος που όγκος τους φάνηκε, ας πούμε... «βουνό».

Το ανεβασμένο ηθικό των συμμετεχόντων ήταν έκδηλο από πολύ νωρίς εκείνο το πρωινό. Αυτό φάνηκε άλλωστε και από την αυξημένη συμμετοχή, παρά το γεγονός ότι λίγες μόνο μέρες πριν, η κορυφή της Ντουρντουβάνας είχε καλυφθεί με χιόνι. Ο ενθουσιασμός ήταν διάχυτος και ενέπνεε εμπιστοσύνη σε κάποιον με τη δική μου, περιορισμένη, ορειβατική εμπειρία, καθώς η παρουσία μερικών από τους καλύτερους ορειβάτες που έχει να αναδείξει ο Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, με συμμετοχή σε διεθνείς επιτυχίες, ήταν καταλυτική. Έτσι αντισταθμίστηκαν οι ενδοιασμοί που κάπου-κάπου εμφανίζονταν με την μορφή ενός πιθανού ή και υποτιθέμενου χάσματος μεταξύ της προσδοκώμενης και επικείμενης κατάστασης.

Φτάνοντας στους πρόποδες της Ντουρντουβάνας, στη δυτική όχθη της λίμνης Δόξα, όπου ξεκινά το μονοπάτι, η ανάβαση φάνταζε σαν ένα μεγαλειώδες εγχείρημα. Κοντοστάθηκα με πλάτη τη λίμνη και σήκωσα το βλέμμα μου στην κορυφή που υψωνόταν σαν απόκρημνος τοίχος, ύψους περίπου 1200 μέτρων. Ενθυμούμενος μία προγενέστερη επίσκεψή μου στη λίμνη, συνειδητοποίησα πως άλλο δέος νιώθεις στην απλή θέα του βουνού και άλλο δέος όταν προετοιμάζεσαι να το ανέβεις. Η υψομετρική διαφορά που θα καλύπταμε τις επόμενες ώρες ορθωνόταν εμπρός μας, όλη, μονομιάς.

Η πεζοπορία ξεκίνησε μέσα σε μια ζεστή και ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μπήκαμε στη σειρά και σαν κάμπιες λιτανεύουσες, διασχίσαμε το ηλικιωμένο δάσος παράλληλα στα ρυάκια που τροφοδοτούν την λίμνη, ενώ γύρω μας, τα μεγαλόσωμα δέντρα στέκονταν σαν γιγάντια κηροπήγια. Και ενώ ο περίπατος στο σκιερό δάσος συνεχιζόταν αμέριμνα έφταναν στα αυτιά μου οι συμβουλές των εμπειροτέρων για διατήρηση δυνάμεων. Οι ορειβάτες του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας δεν άφησαν ούτε στιγμή τους νεόφερτους να ξεφύγουν από τη διακριτική τους επίβλεψη.

Το πρώτο μέρος της ανάβασης τέλειωσε με μια ολιγόλεπτη στάση σε μια δροσερή πηγή που ανάβλυζε λίγο πάνω από τους πρόποδες της Ντουρντουβάνας σε υψόμετρο περίπου στα 1200 μέτρα. Στη συνέχεια το σκηνικό άλλαξε καθώς το μονοπάτι αγκάλιασε τη βόρεια πλευρά του βουνού. Ο συνδυασμός της αυξημένης κλίσης, της αραιωμένης βλάστησης και του βραχώδους ανάγλυφου σχημάτιζε που και που φυσικά παρατηρητήρια προς τη λίμνη και το οροπέδιο του Φενεού. Τώρα το οπτικό πεδίο είχε μεγαλώσει και γινόταν όλο και πιο ποικιλόμορφο. Εκεί πιο πέρα φάνηκε και η Γκούρα! Έτσι, λίγο μέσα από δάσος, λίγο πάνω από βράχο φτάσαμε στο πρώτο διάσελο. Το μεγαλύτερο σταυροδρόμι στα Πεντέλεια Όρη που συναντιούνται τα μονοπάτια έξι προορισμών· Ντουρντουβάνα, Τριανταφυλλιά, Καράβι, Νησί, Μαδερό, καθώς και η οδός προς τα Ύδατα της Στυγός. Εκεί όπου Νηρηίδα Θέτιδα βούτηξε το μικρό Αχιλλέα για να γίνει άτρωτος.

Καθώς προσεγγίζαμε την αλπική ζώνη, η βλάστηση άρχισε να γίνεται αισθητά διάσπαρτη και η θερμοκρασία έπαψε να θυμίζει την ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα της λίμνης. «Μικρή στάση για δυνάμεις και ενίσχυση του εξοπλισμού», ήταν οι οδηγίες του αρχηγού. Λίγο αργότερα, θα αφήναμε πίσω το δάσος και θα ανεβαίναμε κόντρα τη χιονισμένη βουνοπλαγιά, προς το διάσελο της Ντουρντουβάνας. Ένα κομμάτι που είχε μυρουδιά από χειμερινή ορειβασία, αφού τον επιβραδυνόμενο βηματισμό το συνόδευαν ριπές παγωμένου αέρα και εναλλαγές μεταξύ ομιχλώδους και διαυγούς ατμόσφαιρας. Πρωτόγνωρες συνθήκες με υποβόσκοντα συναισθήματα αβεβαιότητας, παρόλο που η λογική δεν άφηνε περιθώριο ανασφάλειας. Με άλλα λόγια... βάλε το κεφάλι κάτω και ανέβα. Η επιβράβευση δεν άργησε να έρθει και λίγο αργότερα φτάνοντας στο διάσελο της Ντουρντουβάνας ξεπρόβαλαν οι πρώτες βουνοκορφές του Σαϊτά που ορθώνονται νότια του οροπεδίου του Φενεού.

Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένη και συνέχισα με τον πρωταπριλιάτικο περίπατο στην κορυφογραμμή για την κατάκτηση της Ντουρντουβάνας έως ότου ξεπρόβαλε εμπρός μας η λίμνη του Φενεού. Αυτό που μερικές ώρες πριν υψωνόταν πάνω από τα κεφάλια μας σαν απόκρημνος τοίχος, τώρα ήταν κάτω από τα πόδια μας. Μια ματιά τριγύρω σε τοποθετεί στο κέντρο του ορεινού όγκου της βόρειας Πελοποννήσου με το βλέμμα να φτάνει νότια πέρα από τις κορυφές του Μαινάλου ως τις ψηλότερες βουνοκορφές του Πάρνωνα. Δυτικά στέκεται το όρος Ερύμανθος και ανατολικά το όρος Κυλλήνη που κρύβει τη Στυμφαλία λίμνη. Δυο τοποθεσίες άρρηκτα συνδεδεμένες με τους άθλους του Ηρακλή. Τέλος, η περίμετρος κλείνει από τα βόρεια με τα Αροάνια Όρη δημιουργώντας γύρω έναν ορεινό κλοιό που όταν τον βλέπεις από ψηλά παύει να είναι φυλακή. Αντίθετα, όλα έρχονται τόσο κοντά που για να φτάσεις την επόμενη κορυφή ίσα που χρειάζεται να απλώσεις το χέρι.

Η ανεμελιά της κατάβασης έδωσε τον αναγκαιο χρόνο που χρειαζόταν για να κουμπώσουν όλες οι σκέψεις εκείνης της μέρας.

Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας για την ζεστή φιλοξενία που μου έδειξαν και συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους να συμμετάσχουν στις πεζοπορίες που οργανώνει ο σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

 

Καλές και ασφαλείς διαδρομές!

Βασίλης Νίκας

Την Κυριακή 18 Μαρτίου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω εξαιρετικές στιγμές μαζί με τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου της Καλαμάτας. Πρόκειται για τη διαδρομή που διασχίσαμε: το μονοπάτι της Επανάστασης νότια της Νέδουσας, στην περιοχή της Αλαγονίας. Ένα τμήμα που ακολούθησαν οι αγωνιστές του 1821 για να απελευθερώσουν την πόλη της Καλαμάτας. Το όμορφο αυτό μονοπάτι συνδέει την περιοχή Λαγού Χάνι με την Μονή Μαρδακίου.

            Η πεζοπορία μας ήταν μαγευτική, το τοπίο συνεχώς άλλαζε. Αυτή την εποχή το περιβάλλον σε ευχαριστεί ιδιαίτερα, η άνοιξη ξυπνά την φύση με τον πιο όμορφο τρόπο. Πραγματικά διασχίζοντας το μονοπάτι με τα καταπράσινα δέντρα του, τους ανθισμένους θάμνους και της χαρούμενες παπαρούνες εδώ και εκεί, ένιωσα μία ευφορία. Είναι εξαιρετικά ευχάριστο να ξεφεύγεις από το κλίμα της πόλης σε ένα ανοιξιάτικο παραμύθι με όμορφα μονοπάτια. Η πεζοπορία μας δεν ήταν καθόλου κουραστική, ούτε η βροχή μας χάλασε τη διάθεση, αφού ήμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Ανάμεσά μας υπήρχαν άτομα όλων των ηλικιών, αλλά η στάσεις που κάναμε για ξεκούραση, το δροσερό περιβάλλον και μάλλον το πιο σημαντικότερο: η ζέστη ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας μας, έκανε το καθένα μας να αισθάνεται άνετα και ασφαλής.

            Η μονή που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι γνωστή ως Μονή Μαρδακίου βρίσκεται στην κορυφή ενός μικρού λόφου και χτίστηκε το 1504 πάνω σε ερείπια αρχαίου ναού. Ο επισκέπτης απολαμβάνει μία εξαιρετική θέα μέχρι το Μεσσηνιακό κόλπο.

            Στο εσωτερικό της μονής σώζονται οι τοιχογραφίες του 1635 του Δημητρίου Κακαβά, του πιο σπουδαίου αγιογράφου της εποχής στην Πελοπόννησο. Η Ιερά Μονή Μαρδακίου πρόσφερε πολλά στην Επανάσταση του 1821 ως καταφύγιο και τόπο συνάντησης των οπλαρχηγών.

            Μετά από δυο ώρες πεζοπορίας, προλάβαμε την θεία την λειτουργία και άμεσος μετά, την εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο για να τιμηθεί η συμβολή των Αλαγόνιων Αγωνιστών στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και γενικότερα στην Επανάσταση του '21. Οι διοργανωτές, μεγάλοι και παιδιά ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, τα τραγούδια για την απελευθέρωση, ο χορός... όλα αυτά μας ταξίδεψαν στα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος που ξέραμε από τα βιβλία, τα χρόνια της επανάστασης ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μας. Η εκδήλωση ήταν πολύ συγκινητική και αγκαλιάστηκε από το πλήθος με αγάπη. Λίγο αργότερα οι διοργανωτές μας κέρασαν κρασί και αχνιστό κριθαράκι.

            Συνολικά το «ταξίδι» μας κράτησε πέντε ώρες αλλά ήταν τόσο ευχάριστο που ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα. Έζησα μία φοβερή εμπειρία, περπάτησα το Μονοπάτι της Επανάστασης έτσι όπως έκαναν οι ήρωες μας στο παρελθόν. Το βουνό μας αγκάλιασε και μας ταξίδεψε στο ηρωικό πνεύμα των προγόνων μας, άνθισε στην καρδιά μου τις πιο ζεστές αναμνήσεις και τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα… ερωτεύτηκα την ορεινή φύση!

            Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για τη θερμότητα με την οποία με αγκάλιασε και μου χάρισε αυτή την όμορφη μέρα!

Προτείνω σε όλους, μικρούς και μεγάλους, τις διαδρομές που οργανώνει ο Ορειβατικός Σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

Ζήστε την δική σας αξέχαστη περιπέτεια!

Κατερίνα Καραγιάννη

Έχω ανέβει σε κορυφές βουνών, πάντα όμως τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας θα έκανε την περασμένη Κυριακή πεζοπορία στο Μαίναλο, στην περιοχή της κορυφής Αϊντίνη με υψόμετρο 1849 μ.

Είχα στο μυαλό μου να πάω, αλλά από συζητήσεις άκουγα ότι οι συνθήκες στο βουνό αυτό θα ήταν δύσκολες, ήθελαν εμπειρία στο χιόνι και εξοπλισμό. Κάτι που δεν είχα ποτέ δοκιμάσει και δε διέθετα. Κανόνισα να ξενυχτήσω λοιπόν το Σαββατόβραδο μιας και δε θα συμμετείχα στη πεζοπορία.

Tην Παρασκευή το βράδυ προς έκπληξη μου, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου, που με καλούσαν να συμμετέχω στην πεζοπορία και θα μου έδινε ο σύλλογος τον απαραίτητο εξοπλισμό, αν χρειαζόταν.

Δέχτηκα χωρίς σκέψη. Ήθελα να δοκιμάσω τις αντοχές μου μα και να γνωρίσω έναν τόπο που δεν είχα ξαναπάει.

Ξενυχτισμένη, την Κυριακή το πρωί ετοιμάστηκα. Με μια γερή δόση καφέ, επιβιβάστηκα στο μικρό λεωφορείο του συλλόγου, που θα μας πήγαινε στο σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Μια σκέψη είχα συνεχώς στο μυαλό μου. Θα τα καταφέρω; Όμως τα πειράγματα των συνοδοιπόρων στο λεωφορείο με χαλάρωναν.

Φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης και ετοιμαστήκαμε για την πεζοπορία. Έλαβα τον εξοπλισμό που δεν είχα και ξεκινήσαμε από τα 1050 μέτρα υψόμετρο.

Η πορεία μέσα από το ελατόδασος, όμορφη, ανοδική. Κάποια μικρά αγριολούλουδα είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Χιόνι πουθενά. Μόνο σταγόνες έπεφταν από το χιόνι που είχαν κρατήσει τα έλατα στα κλαδιά τους.

Η ομάδα είχε συνοχή. Απολάμβανα τη φύση. Κάπου εμφανίστηκαν μερικές κηλίδες από χιόνι.

Τίποτα δεν προμήνυε για μένα το τι θα συναντούσαμε αργότερα. Το μονοπάτι συνεχιζόταν με χρώματα άσπρα καφέ, πράσινα και πάλι άσπρα, ώσπου όλα άσπρα. Λευκό τοπίο αποτυπωμένο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Το μόνο που ξεχωρίζει στο λευκό χαλί κάποια έλατα φορτωμένα με χιόνι, σαν πράσινες μικρές κηλίδες. Δέος με πλημμύρισε και η φωνή από μέσα μου «θα τα καταφέρεις;»... Φωνές χαράς από εκείνους που δεν είχαν πατήσει φέτος χιόνι. Ενθουσιασμός από όλους.

Συνεχίσαμε να περπατάμε και ας μας κύκλωνε η ομίχλη και ας είχε αρχίσει να χιονίζει. Έπρεπε να φτάσουμε στον προορισμό μας, στην κορυφή Αϊντίνη. Ο ένας πίσω από τον άλλο τα πόδια μας βούλιαζαν μέσα στο χιόνι.  Συνεχίζαμε στην απανεμιά να βαδίζουμε πάνω στις πατημασιές του μπροστινού μας. Φτάνοντας στον προορισμό μας στα 1849μ. συναντήσαμε τον αέρα. Ελαφρύ μαστίγωμα στο πρόσωπό μας. Το κρύο το ένιωθα στα ακροδάχτυλα μου. Η ομίχλη δε μας άφησε να δούμε τη θέα. Τη φωτογραφίσαμε μαζί με τις πολύχρωμες φιγούρες  μας.

Δε μείναμε πολύ εκεί. Έπρεπε να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού.

Τότε ένιωσα παιδί και όχι μόνο εγώ. Άτακτη αποχώρηση με τσουλήθρα στο χιόνι και ηθελημένες πτώσεις. Τα περισσότερα μπατόν χωρίς χρήση. Βούλιαζα και εγώ στο αφράτο χιόνι. Φωτογραφιζόμαστε για να κρατήσουμε ζωντανή στη μνήμη μας τη στιγμή, μη μας την πάρει η λήθη. Φωτογραφίζαμε τις ομορφιές της φύσης. Φωτογραφίζανε τα μάτια μου και κατέγραφαν την εικόνα στο μυαλό μου για να διατηρηθεί η μαγεία ανέπαφη.

Το λευκό τοπίο κάποια στιγμή έσβησε από τα μάτια μας, οι νιφάδες όμως μας συντρόφευαν μέχρι να πάρουν τη θέση τους οι σταγόνες της βροχής. Το «ταξίδι» είχε τελειώσει.

Αλλάξαμε ρούχα και απολαύσαμε στο γυρισμό, ζεστό ρόφημα σε ένα όμορφο περιβάλλον, που βρισκόταν στο δρόμο μας με τους χαρούμενους συνοδοιπόρους μου. Μια μοναδική εμπειρία για μένα είχε τελειώσει. Όσο για το ερώτημα που είχα στο μυαλό μου, η απάντηση είχε πραγματοποιηθεί. Ναι τα κατάφερα!

Τι σήμαινε για μένα το Μαίναλο εκείνη την Κυριακή; 

Μαγεία… Αϊντίνης… Ι849… Νάκαρα… Άγρια φύση… Λευκό… Ορειβατικός Καλαμάτας.

                                                                                              Μια φανατική του βουνού.

                    ΔΩΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ποιοί είμαστε

Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογός Καλαμάτας ιδρύθηκε το 1993 με σκοπό την ορειβατική δραστηριότητα, την προστασία και ανάδειξη του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος τη διάδοση της αγάπης και του σεβασμού προς τη φύση και ιδιαίτερα την φύση των βουνών μας.

                Σύμφωνα με το καταστατικό μας είμαστε αθλητικό σωματείο με εθελοντικό χαρακτήρα. Προωθούμε και διαδίδουμε την ορειβασία γενικότερα και ειδικότερα την πεζοπορία, την αναρρίχηση και τη χιονοδρομία.

                Στις δραστηριότητες και τα ενδιαφέροντά μας περιλαμβάνεται κάθε μορφή του ορειβατικού παιχνιδιού και προσπαθούμε να καλύψουμε όσο το δυνατόν περισσότερες από τις άπειρες εκφάνσεις που το παιχνίδι αυτό μπορεί να πάρει.

                Αναφέρουμε μερικές από αυτές: πεζοπορία, χειμερινή ορειβασία, αναρρίχηση, απλό και ορειβατικό σκι, ορειβατικές αποστολές μεγάλου υψόμετρου, ποδηλασία και ορεινή ποδηλασία, τρέξιμο απλό και τρέξιμο βουνού, Canyoning, σπηλαιολογία κτλ.

                Από το έτος ίδρυσής μας εως σήμερα διοργανώνουμε σε εβδομαδιαία βάση πεζοπορίες και αναβάσεις στο σύνολο του Ελληνικού ορεινού χώρου.  

                Διοργανώνουμε τα τελευταία χρόνια σχολές ορειβασίας (αναρρίχησης, χειμερινού βουνού). Προβαίνουμε σε δράσεις προστασίας, καταγραφής, καθαρισμού, ανάδειξης των μονοπατιών της περιοχής μας.

                Διοργανώνουμε αρκετές εκδηλώσεις κάθε χρόνο με θέμα τις δραστηριότητές μας. Έχουμε δημιουργήσει σειρά ντοκιμαντέρ με θέμα την ορειβασία και τον ορεινό χώρο.  

                Ως μέλη της πολιτικής προστασίας έχουμε αρκετές φορές συμμετάσχει σε δράσεις αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών με αποκορύφωμα τις πυρκαγιές του Ταϋγέτου το 2007. Προβαίνουμε σε ενέργειες με στόχο την προστασία της φύσης και του περιβάλλοντος.  

                Από το 2003 εως σήμερα διοργανώνουμε ορειβατικές αποστολές στα υψηλότερα ορεινά συγκροτήματα στον κόσμο.

Αναφέρουμε ενδεικτικά τις εξής:

  • Καύκασος, κορυφή Ελμπρούζ (υψ. 5642μ) έτος 2003
  • Άλπεις: κορυφή Μόντε Ρόζα (4634μ) έτος 2003, κορυφή Λευκό Όρος (4800μ) έτος 2005 και 2009, κορυφή Μάττερχορν (4478μ) έτος 2009
  • Αραράτ (5100μ) έτος 2005
  • Άνδεις κορυφή Ακονκάγκουα (6967μ) έτη 2005 και 2009
  • Παμίρ Ιμαλάια κορυφή Λένιν (7134μ) έτος 2006
  • Νεπάλ Ιμαλάια κορυφή IslandPeak (6100m) 2008    

Όμως πέρα από τη δράση μας ο Σύλλογος μας λειτουργεί ως μια μεγάλη παρέα. Είμαστε ανοικτοί σε κάθε καινούργια ιδέα και βασική μας επιδίωξη είναι η ανανέωση και η εξέλιξη.

Βασική μας επιδίωξη είναι να μεταδώσουμε την αγάπη μας για το βουνό και τη φύση στους συνανθρώπους μας. Ίσως καταφέρουμε σε κάποιους από αυτούς να αποκαλυφθεί ένας νέος υπέροχος κόσμος.

Πρόκειται για έναν κόσμο γεμάτο θαύματα, πρόκειται για την αποκάλυψη της ορεινής φύσης και την ανακάλυψη μια πηγής άντλησης δύναμης, ενέργειας και χαράς.

Η σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου για την περίοδο 2018-2019 είναι η εξής:

Πρόεδρος: Φύκιρης Κωνσταντίνος (6977716580)

Αντιπρόεδρος: Μαούνη Ντιάνα (6944538596)

Γραμματέας: Γιαννακόπουλος Ηλίας (6995253557)

Ταμίας: Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος (6942233010)

Έφορος Ορειβασίας: Στεφανούρης Γιώργος (6937328781)

Έφορος Υλικού: Κότση Δέσποινα (6947850611)

Μέλος:Αλοίμονος Μανώλης (6944574797)

Καλή παρέα, φύση, περιπέτεια. Η διήμερη εξόρμηση με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας τα είχε όλα. Διανυκτέρευση με σκηνές στο δάσος της Βασιλικής και νυχτερινή ανάβαση προς τον Προφήτη Ηλία, την υψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά της εξόρμησης που πραγματοποίησε ο Σύλλογος την 12 και 13 Αυγούστου.

            Σάββατο μεσημέρι, έξω από τα γραφεία του Συλλόγου στην Καλαμάτα. Συγκεντρώνουμε τα πράγματα μας, επιβιβαζόμαστε στα αυτοκίνητα και ξεκινάμε. Κατευθυνόμαστε προς Καρδαμύλη όπου στρίβουμε αριστερά και μέσα από ελαιώνες συνεχίζουμε προς το βουνό. Περνάμε το γραφικό Εξωχώρι με τους παραδοσιακούς μανιάτικους πύργους και συνεχίζουμε σε δασικό δρόμο προς το Δάσος της Βασιλικής. Στα αριστερά μας βρίσκεται το φαράγγι του Βυρού και μπροστά μας υψώνεται επιβλητικός ο Ταΰγετος. Στο βάθος διακρίνεται η αλπική κορυφογραμμή που καταλήγει στην κορυφή του. Καθώς ανεβαίνουμε τον ελικοειδή χωματόδρομο το τοπίο είναι μοναδικό. Μπροστά μας απότομες ψηλές κορυφές καλυμμένες με έλατα που προκαλούν δέος και πίσω μας η εκπληκτική θέα προς τον κόλπο της Καρδαμύλης που κόβει την ανάσα. Φθάνοντας στην κορυφή μπαίνουμε στο Δάσος της Βασιλικής όπου συνεχίζουμε την πορεία μας προς το καταφύγιο ανάγκης του Συλλόγου. Μετά από λίγο φθάνουμε στον «Μπάρμπα Λια» , όπως λέγεται το καταφύγιο, στα 1500 μέτρα υψόμετρο σε ένα όμορφο ξέφωτο στην καρδιά του δάσους. Βγάζουμε τα πράγματα μας και στήνουμε τις σκηνές μας. Είναι ήδη αργά το απόγευμα και μπορούμε να απολαύσουμε τη δροσερή αύρα του βουνού με χαλαρό περίπατο. Το σούρουπο μας βρίσκει μαζεμένους έξω από το καταφύγιο να δοκιμάζουμε διάφορες νοστιμιές που ετοίμασαν οι γυναίκες της παρέας με λίγο κρασί και τσίπουρο.

Μετά από έναν ολιγόωρο ύπνο, συγκεντρωνόμαστε για να ξεκινήσουμε την ανάβαση. Ανάβουμε τους φακούς μας και ο ένας πίσω από τον άλλον μπαίνουμε στο μονοπάτι. Από πάνω μας ο καθαρός νυχτερινός ουρανός με όλα τα αστέρια. Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής είναι έντονα ανηφορικό μέσα από πυκνό δάσος και καθαρό μονοπάτι. Μια μικρή στάση στην πηγή Μουσγιά και συνεχίζουμε στο αλπικό πλέον τοπίο. Ανεβαίνουμε στο διάσελο Πατιστό και κατευθυνόμαστε προς την κορυφή του Αη Γιώργη στα 2000 μέτρα. Από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι κατά μήκος της κορυφογραμμής προς τον Προφήτη Ηλία. Στα αριστερά μας έχουμε θέα όλο τον μεσσηνιακό κόλπο και δεξιά μας όλο τον λακωνικό κάμπο. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είναι αρκετά τεχνικό με απότομες εναλλαγές στην κλίση και σκληρό τερέν, ενώ ο δυνατός αέρας μας δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Παρόλα αυτά προχωρώντας με προσοχή και με τη σωστή καθοδήγηση από τους οδηγούς του Συλλόγου, όλοι φθάνουν στην κορυφή. Μετά από 3μιση ώρες δύσκολης πορείας βρισκόμαστε στα 2400 μέτρα, στην κορυφή του Ταϋγέτου, την κατάλληλη ώρα για να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου. Ο ορίζοντας είναι πεντακάθαρος και η θέα μοναδική. Βόρεια απλώνεται όλη η οροσειρά του Ταϋγέτου μέχρι τα βουνά της Αρκαδίας. Νότια όλη η υπόλοιπη οροσειρά μέχρι το ακρωτήρι Ταίναρο, ενώ στο βάθος μπορούμε να διακρίνουμε τα Κύθηρα ακόμη και τα Λευκά Όρη της Κρήτης. Ανατολικά η Σπάρτη και όλος ο λακωνικός κάμπος, ενώ δυτικά μας φαίνεται ο μεσσηνιακός κόλπος και όλη η περιοχή της Πύλου. Το φανταστικό αυτό σκηνικό ολοκληρώνεται με την ανατολή του ηλίου κατά την οποία καθώς ο ήλιος υψώνεται, η σκιά της κορυφής στα δυτικά σχηματίζει ένα ισοσκελές τρίγωνο προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, αποχαιρετούμε το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και εν μέσω παγωμένων ισχυρών ανέμων ξεκινάμε την κατάβαση μας. Πίσω στο καταφύγιο χαλαρώνουμε σε κλίμα ικανοποίησης. Όλοι οι συμμετέχοντες ανέβηκαν και επέστρεψαν με επιτυχία. Απόγευμα πλέον, γεμάτοι καθαρό βουνίσιο αέρα και με άλλη μια εμπειρία στο σακίδιο μας, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για Καλαμάτα.         

 

κείμενο: Στέφανος Κότσιαρης

φωτογραφίες: Γιώργος Στεφανούρης

 

Εν τέλη, τα όρη …. θαυμάζονται, δεν προσφέρονται για εφήμερη κατάκτηση, …. Θέλουν σχέση σοβαρή!

 

Ωρίμασε ο πόθος ο παλιός, ανάμνηση χαμένη στα νεανικά χρόνια η επιθυμία. Να δω από κοντά τον Ταλετό, θρονιασμένο γερά στον δωρικό Ταΰγετο, άρρενα παρά την ονοματοδότρια Πλειάδα κόρη.

Σαν από ένστικτο, αγνόησα ή απέφυγα πολλές φορές να προσεγγίσω την ορθή αυτή άκρη της Πελοποννήσου, μια διαχρονική διάθεση να έχω τον χρόνο όλο δικό μου να αποφασίσω, μία πλανεύτρα ψευδαίσθηση.

Ταίριαξε ο πόθος με την απόφαση και το κάλεσμα του χιονισμένου όρους, εν μέσω μηνός Ελευσινίου.

Τύχη και τελικώς αναγκαιότητα να διαπιστώσω την φιλοξενία του μεσσηνίου ορειβατικού συλλόγου, παρότι σύνηθες να θάλπουν τον ημέτερο ξένο οι δίκαιοι, ενώ προσήλθα αυτοδικαίως στην τράπεζά των.

Εν τέλη, τα όρη αποφασίζουν, δεν συμβαίνει λογικά, αλλά περιέργως εκδηλώνουν ψυχή και αντίληψη αδικαιολόγητη στον ανθρώπινο νου. Τα όρη θαυμάζονται, δεν προσφέρονται για εφήμερη κατάκτηση, δεν συμπαθούν τη γρήγορη κι αδιάφορη γνωριμία. Θέλουν σχέση σοβαρή! Να χαρείς τον βράχο, τη σπαργή της ανοιξιάτικης χλόης, τ΄ ανθισμένο μελισσοπόθο, την αντηλιά του θέρους.

Ώ Ταΰγετε!

Έχεις κι εσύ την ίδια θεϊκή πνοή!

Κωνσταντίνος Τσιακμάκης

 Ευτυχία είναι να πραγματώνεις, έστω και στο ελάχιστο, τις επιθυμίες σου.

 Τι να πει κανείς για μια τέτοια εμπειρία, ειδικά όταν δεν έχει μέτρο σύγκρισης; Απλά μένει έκπληκτος. Η φανταστική διαδρομή της Ντουρντουβάνας σίγουρα δεν αφήνει κανέναν ανικανοποίητο, ούτε τον έμπειρο ορειβάτη, ούτε τον πρωτάρη όπως εγώ.