Ψάχνω να βρω λέξεις κατάλληλες να περιγράψουν την αίσθηση του περασμένου Σαββατοκύριακου και δυσκολεύομαι. Πώς να χωρέσεις τον Ταΰγετο σε λίγες γραμμές; Θα κάνω, ωστόσο, μια προσπάθεια.

 Σάββατο μεσημέρι, με όλες τις προδιαγραφές για μια ιδανική πεζοπορία, ξεκινήσαμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για το δάσος της Βασιλικής. Η διαδρομή – γνωστή πλέον – περνά μέσα απ’ την Καρδαμύλη και συνεχίζει ανηφορικά, έως ότου αντικρύσουμε τον φαινομενικά απέραντο φιδίσιο δρόμο, που καταλήγει στον προορισμό μας, προσφέροντας αλλεπάλληλες εικόνες απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς. Το ταξίδι τελειώνει, οι σκηνές στήνονται, το φαγητό προσφέρεται, οι ομιλίες και τα γέλια κοπάζουν, ο ύπνος έρχεται, έστω και καθυστερημένα, και τα ξυπνητήρια χτυπούν. Ζεστός καφές και τσάι, αυγά και μπισκότα, φακοί στο κεφάλι, σακίδια στις πλάτες, χαμόγελα και ανυπομονησία και η πεζοπορία ξεκινά. 3.15 π.μ. 3 ώρες και 58 λεπτά για την ανατολή του ηλίου.

 Μέχρι το διάσελο για Προφήτη ή Χαλασμένο η διαδρομή είναι οικεία, γι’ αυτό και γρήγορη. Ύστερα ξεκινούν τα νέα μονοπάτια. Στόχος το Χαλασμένο, η πιο απαιτητική κορυφή του Ταϋγέτου. Πορεία με συνεχή σκαμπανεβάσματα, καθότι ανηφορική και ταυτοχρόνως το αντίθετο, άλλοτε με ανοιχτό τον ορίζοντα γύρω σου, άλλοτε ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, μα πάντοτε κάτω από τον έναστρο ουρανό με το σχεδόν γεμάτο φεγγάρι του. Σε κάθε σου βήμα αναδύονται οι μυρωδιές του βουνού, με δεσπόζουσα αυτή της ρίγανης. Μικρά κλωνάρια στις τσέπες, για να τη θυμόμαστε και αύριο. Κι εκεί κατά το χάραμα, ξεκινά το πιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής: η ανάβαση. Ο ένας πίσω απ’ τον άλλο κι έτσι ακολουθώ τα βήματά σου, σαν μικρά παιδιά που συνηθίζουν να αψηφούν τον κίνδυνο και να σκαρφαλώνουν στα πιο ψηλά δέντρα, στις πιο απότομες πλαγιές. Κι όλα αυτά τη στιγμή που πίσω ορθώνεται η πυραμίδα και ο ήλιος ξεπροβάλλει σιγά σιγά, σκορπίζοντας το φως του. Και τέλος, η κορυφή. 2.204 μ. και μια φαντασμαγορική θέα προς κάθε σημείο του ορίζοντα. Για πρώτη φορά η σκιά του Χαλασμένου μες στη θάλασσα κι εμείς να αναρωτιόμαστε αν είναι όντως δική του ή του Προφήτη Ηλία. Ίσως δεν έχει και τόση σημασία, τελικά.

 Ύστερα, η κατάβαση και η συσπείρωση στη σκιά του μεγάλου βράχου. Σπουδαίες αποφάσεις πάρθηκαν και η ομάδα χωρίστηκε στα δύο: άλλοι θα έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού και άλλοι τον δρόμο για μια δεύτερη κορυφή, αυτή τη φορά, την υψηλότερη του Ταϋγέτου. 9.15 π.μ. 9 ώρες και 55 λεπτά για τη δύση του ηλίου.

 Διάσελο Χαλασμένου και η δεύτερη ανάβαση για Προφήτη Ηλία στα σκαριά. Κουραστική, μα εξίσου εντυπωσιακή. Ό,τι αφήνεις πίσω κι ό,τι ξετυλίγεται μπροστά σου σού κρατούν συντροφιά διαρκώς, επιβεβαιώνοντας την απόφασή σου να συνεχίσεις. Είτε το έδαφος είναι ομαλό είτε ανώμαλο, είτε πατάς στα μαλακά είτε σε πέτρες, είτε σκαρφαλώνεις είτε πεζοπορείς, στο τέλος θα φτάσεις τις Πόρτες και θα δεις να διαγράφεται ολοκάθαρα το μονοπάτι για την κορυφή, ενώ στα αριστερά σου θα απλώνεται η Λακωνία. Μερικά λεπτά αργότερα βρίσκεσαι πια στο εκκλησάκι, στα 2.407 μ., και ατενίζεις το Μεσσηνιακό κόλπο και το Χαλασμένο απ’ τη μια, την Ελαφόνησο, τα Κύθηρα και αχνά τις κορυφές της Κρήτης απ’ την άλλη. Όλη η κούραση εξανεμίζεται και, ύστερα από τις απαραίτητες φωτογραφίες, παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού. Επιστροφή στο σημείο εκκίνησης σχεδόν 12 ώρες μετά, με την κούραση και τη χαρά ταυτόχρονα χαραγμένες στα πρόσωπά μας. Αφού μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας και το φαγητό, ξεκουραστήκαμε μέσα στην ηρεμία του δάσους και ξεκινήσαμε για την οριστική επιστροφή στην Καλαμάτα.

 Τι απομένει, λοιπόν, ύστερα από ένα διήμερο στο βουνό, μισή ημέρα πεζοπορίας και δύο κορυφές; Μια γλυκιά κούραση γεμάτη αισιοδοξία, μικρές γρατζουνιές και μώλωπες που ποτέ δεν θα θυμηθείς πώς προέκυψαν, ένα ηλιοβασίλεμα μοιρασμένο στα αγγλικά και στα ελληνικά κι άλλο ένα για το οποίο μετρούσαμε αντίστροφα, μια πόρτα μισάνοιχτη, ορθάνοιχτη ή ερμητικά κλειστή κι ένα συναίσθημα αγαλλίασης κι ευγνωμοσύνης για όσα βίωνες ενώ ταυτόχρονα γίνονταν ανάμνηση, που ακόμα και τώρα, που το κείμενο αυτό τελειώνει, δεν κατάφερες να αποτυπώσεις στο χαρτί.

Για τον ΕΟΣ Καλαμάτας,

Ευτυχία Μιχαλοπούλου

     Ήταν Δευτέρα 20 Αυγούστου και το ελληνικό καλοκαίρι ακόμα καλά κρατούσε. Για εμένα ωστόσο σε λίγες μέρες πλησίαζε η ώρα της επιστροφής στη βάση μου, το -πολύ βροχερό!- Λονδίνο. Η μετάβαση στο φθινόπωρο αναμενόταν απότομη και καθώς πλησίαζαν οι ημέρες, με έπιασε μια μεγάλη επιθυμία για μια τελευταία εξόρμηση στην ελληνική φύση... Άρχισα να αναζητώ ορεινές εκδρομές στο ίντερνετ και από τα πιο όμορφα ‘ευρήματά’ μου για τις προσεχείς μέρες ήταν η εκδρομή του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας το Σαββατοκύριακο 25-26 Αυγούστου με τίτλο ‘Νυχτερινή ανάβαση στον Ταΰγετο με πανσέληνο’. Η περιγραφή δε θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητη ούτε την πιο αντι-ρομαντική ψυχή του κόσμου... Με κάποια ανησυχία για το αν η εκδρομή θα ήταν ανοιχτή για μη μέλη του συλλόγου και για το αν η φυσική μου κατάσταση θα μου επέτρεπε μία ανάβαση σε κορυφή 2.407 μέτρων, πήρα τηλέφωνο στο σύλλογο για πληροφορίες. Μία πολύ φιλική φωνή με διαβεβαίωσε ότι ‘δε θα έχεις πρόβλημα’ και μου απαρίθμησε τον εξοπλισμό που θα χρειαζόμουνα. Τις προσεχείς ημέρες προμηθεύτηκα φακό κεφαλής και όλα τα απαραίτητα ρούχα και εφόδια και όλα ήταν έτοιμα για την πρώτη μου ανάβαση στον Ταΰγετο! 

 

     Νωρίς το πρωί του Σαββάτου ξεκίνησα από τη Λειβαδιά και μετά από 6 ώρες διαδρομής -με αυτοκίνητο, ΚΤΕΛ και ταξί!- έφτασα στα γραφεία του συλλόγου στην Καλαμάτα. Τα μέλη είχαν ήδη αρχίσει να συγκεντρώνονται και στην ατμόσφαιρα υπήρχε πολύς ενθουσιασμός. Φιλικότατοι όλοι, χρειάστηκαν λίγα μόλις λεπτά για να αισθανθώ ευπρόσδεκτη σε μία ομάδα ανθρώπων που είχαν εμφανώς περάσει μαζί πολλές όμορφες πεζοπορικές εμπειρίες! Αφού φορτώσαμε τα σακίδιά μας στα οχήματα, η εκδρομή ξεκίνησε! Μετά από περίπου 1 ώρα διαδρομής και σύντομη στάση στην Καρδαμύλη, μπήκαμε στο δασικό δρόμο με προορισμό το δάσος της Βασιλικής και το καταφύγιο του Μπάρμπα-Λια. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε σε υψόμετρο, να εγκαταλείπουμε ένα ένα τα σημάδια του πολιτισμού και να μπαίνουμε όλο και περισσότερο στα βάθη της φύσης. Τα δέντρα, ψηλόλιγνα και εντυπωσιακά, φύτρωναν όλο και πιο πυκνά μεταξύ τους και αγελάδες έβοσκαν αμέριμνες εκατέρωθεν του δρόμου! Δύσβατος, απότομος και γεμάτος στροφές ο δρόμος, όμως ο οδηγός μας ο κύριος Κώστας, απέπνεε τέτοια σιγουριά και ηρεμία που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο ανησυχίας... Καθόμουν δίπλα του και μιλούσαμε για τις κορυφές που έχει κατακτήσει μαζί με άλλα μέλη του συλλόγου σε όλον τον κόσμο! «Ο Ταΰγετος είναι το βουνό μας», μου έλεγε με εμφανή αγάπη και οικειότητα για τα μέρη από τα οποία περνούσαμε. Τέτοια και άλλα πολλά λέγαμε στο δρόμο, για την ονομασία «Βασιλική», για αρχαίους μύθους και για τα κάστρα της Μάνης και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στο καταφύγιο! Το τοπίο ήταν πανέμορφο με πυκνά δέντρα, εμφανώς πιο κρύο βουνίσιο κλίμα και μερικά χαμηλά σύννεφα και ομίχλη γύρω μας που προσέθεταν ακόμα περισσότερη γοητεία! Μετά το στήσιμο των σκηνών και την τακτοποίηση στο καταφύγιο, ήρθε η ώρα του δείπνου... μετά μουσικής! Με τη συνοδεία της κιθάρας και των φωνών των μουσικών μας Γιώργου και Βασίλη και υπό το φως των αστεριών, τα τραγούδια και οι χοροί κράτησαν μέχρι το βράδυ! 

 

     Μετά από έναν σύντομο αλλά δυναμωτικό ύπνο, στις 3πμ ήμασταν ήδη όλοι έτοιμοι με τους φακούς κεφαλής αναμμένους και τα σακίδια στους ώμους για αναχώρηση προς την κορυφή του Προφήτη Ηλία! Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής ήταν σε μονοπάτι μέσα στο δάσος. Μετά από περίπου μία ώρα πεζοπορίας, βγήκαμε από το δάσος και μπορούσαμε πλέον να απολαύσουμε το υπέροχο θέαμα του έναστρου ουρανού και της πανσελήνου! Η ανάβαση συνεχίστηκε σε όλο και ψηλότερα, πιο βραχώδη και δύσβατα σημεία του βουνού με μερικές στάσεις στη θέση Μουζιά για ανεφοδιασμό νερού από την πηγή και στο διάσελο του Πατιστού για να κλείσουμε τους φακούς μας και να απολαύσουμε το τοπίο. Υπό το φως των αστεριών και του φεγγαριού, οι όγκοι του βουνού και οι κορυφογραμμές τριγύρω μας έπαιρναν ένα εντυπωσιακό ασημόλευκο χρώμα. Πάνω από δύο ώρες πεζοπορίας είχαν περάσει και ήμασταν πλέον κατά μήκος της κορυφογραμμής, αρκετά ψηλά για να μπορούμε να βλέπουμε από τη μία πλευρά το Λακωνικό κόλπο και από την άλλη το Μεσσηνιακό με τα φώτα της Καλαμάτας και με την πανσέληνο να δημιουργούν ασημόχρυσες αντανακλάσεις στην επιφάνεια της θάλασσας. Καθώς πλέον μπαίναμε στην τελική ευθεία για την κορυφή του Προφήτη Ηλία η διαδρομή γινόταν όλο και πιο απαιτητική - η αλήθεια είναι ότι καθώς σκαρφαλώναμε στα βράχια, με αρκετή αγωνία σκεφτόμουν πώς θα ήταν η επερχόμενη κατάβαση... Εν τω μεταξύ όμως η μέρα είχε αρχίσει να χαράζει και ο μαύρος ουρανός και τα αστέρια έδιναν σιγά σιγά τη θέση τους στα υπέροχα ροζ και πορτοκαλί χρώματα του ηλίου που σε λίγο θα ανέτελλε. Στις 6.30πμ περίπου φτάσαμε στον Προφήτη Ηλία! Ήταν η πρώτη μου φορά που έφτασα σε τόσο ψηλή κορυφή και τι μαγικό πραγματικά συναίσθημα! Απόλυτη γαλήνη και ένωση με τη φύση αλλά και δέος μπροστά στο εντυπωσιακό θέαμα των κορυφογραμμών που ξεπρόβαλλαν μέσα από την ομίχλη. Σε λίγο ανέτειλε ο ήλιος και ο ουρανός και το τοπίο φωτίστηκαν ακόμα περισσότερο. Δυστυχώς λόγω της ομίχλης δεν μπορέσαμε να δούμε καθαρά παρά μόνο για μερικά λεπτά το φαινόμενο της πυραμίδας, που όμως έστω και έτσι ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό! Ευχάριστη έκπληξη στην κορυφή ήταν ότι συναντηθήκαμε με άλλους 4 ορειβατικούς συλλόγους από την Κόρινθο, το Λουτράκι, την Τρίπολη και τη Σπάρτη! 

 

     Μετά από παραμονή περίπου μίας ώρας στον Προφήτη Ηλία, είχε έρθει η ώρα της κατάβασης! Δύο... ‘αποστάτες’ της ομάδας, ο Βασίλης και ο Κώστας, είχαν ήδη ενημερώσει ότι θέλουν να επιστρέψουν από διαφορετική διαδρομή από την πλευρά της Σπάρτης και των Πενταυλών. Η διαδρομή, αν και πολύ πιο μεγάλη, ήταν σχετικά πιο στρωτή και αποφασίσαμε μαζί με την συν-ορειβάτισσά μου Θεώνη να τους ακολουθήσουμε. Οι τέσσερις μας λοιπόν ξεκινήσαμε την κατάβαση και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και το υπόλοιπο κομμάτι του βουνού, υπό το φως τώρα της ημέρας. Μετά από περίπου 2 ώρες πεζοπορίας ολοκληρώσαμε το πρώτο και πιο βραχώδες κομμάτι της κατάβασης και φτάσαμε στο καταφύγιο Σπάρτης. Μετά από σύντομη στάση για ξεκούραση, συνεχίσαμε τη διαδρομή μέσα από το πανέμορφο δάσος Βασιλικής. Απολαύσαμε την πεζοπορία ανάμεσα στην υπέροχη πυκνή βλάστηση και κάναμε διαλείμματα για ανασυγκρότηση (και ενίοτε μικρή αναρρίχηση!) στην πετρόκτιστη πηγή και τις πηγές των Πενταυλών. Μόλις φτάσαμε στη θέση Δημαρχείο σε υψόμετρο 1.200μ, ήμασταν σχεδόν στην τελική ευθεία προς το καταφύγιο και αρχίσαμε μια μεγάλη ανάβαση προς το καταφύγιο του Μπαρμπα-Λια στα 1.500μ. Τελευταία στάση πριν φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό ήταν στο εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου για έναν ακόμα ανεφοδιασμό νερού στην πηγή. Φτάνοντας στο καταφύγιο μας μετά από μια δύσκολη 5ωρη σχεδόν διαδρομή, μας περίμενε η πιο νόστιμη επιβράβευση: ένας υπέροχος, ζεστός τραχανάς μαγειρεμένος από το σεφ Γιώργο, που ολοκλήρωσε τέλεια αυτή την όμορφη βουνίσια εμπειρία! Κάπου εκεί είχε έρθει η ώρα να μαζέψουμε τις σκηνές και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής μας για την Καλαμάτα. Το ωραιότερο τέλος σε αυτήν την διήμερη εξόρμηση γράφτηκε με μία τελική στάση για ένα χαλαρωτικό μπάνιο στην παραλία της Καρδαμύλης! 

 

     Πίσω στο Λονδίνο και καθώς γράφω αυτήν την αφήγηση, φέρνω στο νου μου με νοσταλγία όλα τα πανέμορφα τοπία του Ταΰγετου και δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων προς τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για όλες τις υπέροχες αυτές στιγμές και ανυπομονώ να τους ακολουθήσω ξανά σε μία επόμενη εξόρμηση στη φύση!

 

 

                                                                                                                                                                                                                           Έλλη Τσαμπά

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας το διήμερο 25-26 Αυγούστου, θα πραγματοποιήσει την καθιερωμένη του νυχτερινή ανάβαση με Πανσέληνο στον Προφήτη Ηλία του Ταϋγέτου από το δάσος της Βασιλικής.

Με οδηγό το φεγγάρι του Αυγούστου και βοηθό τον φακό κεφαλής, οι εικόνες που θα αντικρύσουμε θα είναι μαγικές, καθώς το ορεινό τοπίο συνδυάζεται αρμονικά με το ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζεται μέσα στα νερά του Μεσσηνιακού Κόλπου.

Με το ξημέρωμα, όλοι θα μετακινηθούμε προς τα δυτικά για να απολαύσουμε στα αχνά χρώματα της αυγής το περίφημο «φαινόμενο της πυραμίδας». Ελάχιστα λεπτά πριν ανατείλει ο Ήλιος και όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, σχηματίζεται μέσα στον Μεσσηνιακό Κόλπο, στον ορίζοντα της δυτικής Μεσσηνίας, η τέλεια ισόπλευρη τριγωνική σκιά της πυραμιδοειδούς κορυφής του Ταϋγέτου.

 

Βαθμός Δυσκολίας: 2+ (ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται καλή φυσική κατάσταση και τεχνικές ικανότητες).

Ώρες Πορείας: 5-6

Ώρα αναχώρησης από το Σύλλογο στις 3:00μ.μ. το Σάββατο 25/8/2018 και επιστροφή την Κυριακή το απόγευμα/βράδυ.

 

Σημειώσεις συμμετοχής

  1. Για δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες, κατόπιν έγκρισης του Αρχηγού της ανάβασης, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.
  2. Δηλώσεις συμμετοχών: έως 24/8/2018.
  3. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
  4. Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (24/8/2018).
  5. Γίνονται δεκτές συμμετοχές την τελευταία στιγμή εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.
  6. Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

 

Αρχηγός Ορειβατικής Ομάδας : Γιαννακόπουλος Ηλίας ( τηλ. : 6995253557, μετά τις 21:00μμ.)

Εξοπλισμός : Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό), μακρύ παντελόνι (προαιρετικό) και άνετο για την πεζοπορία, υπνόσακο, σκηνή, σακίδιο, μπατόν (προαιρετικά), φακός κεφαλής (με εφεδρικές μπαταρίες), νερό, γυαλιά ηλίου, αντιηλιακό, καπέλο για τον ήλιο, fleece, αντιανεμικό μπουφάν, σκούφο, γάντια.

Καλή παρέα, φύση, περιπέτεια. Η διήμερη εξόρμηση με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας τα είχε όλα. Διανυκτέρευση με σκηνές στο δάσος της Βασιλικής και νυχτερινή ανάβαση προς τον Προφήτη Ηλία, την υψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά της εξόρμησης που πραγματοποίησε ο Σύλλογος την 12 και 13 Αυγούστου.

            Σάββατο μεσημέρι, έξω από τα γραφεία του Συλλόγου στην Καλαμάτα. Συγκεντρώνουμε τα πράγματα μας, επιβιβαζόμαστε στα αυτοκίνητα και ξεκινάμε. Κατευθυνόμαστε προς Καρδαμύλη όπου στρίβουμε αριστερά και μέσα από ελαιώνες συνεχίζουμε προς το βουνό. Περνάμε το γραφικό Εξωχώρι με τους παραδοσιακούς μανιάτικους πύργους και συνεχίζουμε σε δασικό δρόμο προς το Δάσος της Βασιλικής. Στα αριστερά μας βρίσκεται το φαράγγι του Βυρού και μπροστά μας υψώνεται επιβλητικός ο Ταΰγετος. Στο βάθος διακρίνεται η αλπική κορυφογραμμή που καταλήγει στην κορυφή του. Καθώς ανεβαίνουμε τον ελικοειδή χωματόδρομο το τοπίο είναι μοναδικό. Μπροστά μας απότομες ψηλές κορυφές καλυμμένες με έλατα που προκαλούν δέος και πίσω μας η εκπληκτική θέα προς τον κόλπο της Καρδαμύλης που κόβει την ανάσα. Φθάνοντας στην κορυφή μπαίνουμε στο Δάσος της Βασιλικής όπου συνεχίζουμε την πορεία μας προς το καταφύγιο ανάγκης του Συλλόγου. Μετά από λίγο φθάνουμε στον «Μπάρμπα Λια» , όπως λέγεται το καταφύγιο, στα 1500 μέτρα υψόμετρο σε ένα όμορφο ξέφωτο στην καρδιά του δάσους. Βγάζουμε τα πράγματα μας και στήνουμε τις σκηνές μας. Είναι ήδη αργά το απόγευμα και μπορούμε να απολαύσουμε τη δροσερή αύρα του βουνού με χαλαρό περίπατο. Το σούρουπο μας βρίσκει μαζεμένους έξω από το καταφύγιο να δοκιμάζουμε διάφορες νοστιμιές που ετοίμασαν οι γυναίκες της παρέας με λίγο κρασί και τσίπουρο.

Μετά από έναν ολιγόωρο ύπνο, συγκεντρωνόμαστε για να ξεκινήσουμε την ανάβαση. Ανάβουμε τους φακούς μας και ο ένας πίσω από τον άλλον μπαίνουμε στο μονοπάτι. Από πάνω μας ο καθαρός νυχτερινός ουρανός με όλα τα αστέρια. Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής είναι έντονα ανηφορικό μέσα από πυκνό δάσος και καθαρό μονοπάτι. Μια μικρή στάση στην πηγή Μουσγιά και συνεχίζουμε στο αλπικό πλέον τοπίο. Ανεβαίνουμε στο διάσελο Πατιστό και κατευθυνόμαστε προς την κορυφή του Αη Γιώργη στα 2000 μέτρα. Από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι κατά μήκος της κορυφογραμμής προς τον Προφήτη Ηλία. Στα αριστερά μας έχουμε θέα όλο τον μεσσηνιακό κόλπο και δεξιά μας όλο τον λακωνικό κάμπο. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είναι αρκετά τεχνικό με απότομες εναλλαγές στην κλίση και σκληρό τερέν, ενώ ο δυνατός αέρας μας δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Παρόλα αυτά προχωρώντας με προσοχή και με τη σωστή καθοδήγηση από τους οδηγούς του Συλλόγου, όλοι φθάνουν στην κορυφή. Μετά από 3μιση ώρες δύσκολης πορείας βρισκόμαστε στα 2400 μέτρα, στην κορυφή του Ταϋγέτου, την κατάλληλη ώρα για να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου. Ο ορίζοντας είναι πεντακάθαρος και η θέα μοναδική. Βόρεια απλώνεται όλη η οροσειρά του Ταϋγέτου μέχρι τα βουνά της Αρκαδίας. Νότια όλη η υπόλοιπη οροσειρά μέχρι το ακρωτήρι Ταίναρο, ενώ στο βάθος μπορούμε να διακρίνουμε τα Κύθηρα ακόμη και τα Λευκά Όρη της Κρήτης. Ανατολικά η Σπάρτη και όλος ο λακωνικός κάμπος, ενώ δυτικά μας φαίνεται ο μεσσηνιακός κόλπος και όλη η περιοχή της Πύλου. Το φανταστικό αυτό σκηνικό ολοκληρώνεται με την ανατολή του ηλίου κατά την οποία καθώς ο ήλιος υψώνεται, η σκιά της κορυφής στα δυτικά σχηματίζει ένα ισοσκελές τρίγωνο προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, αποχαιρετούμε το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και εν μέσω παγωμένων ισχυρών ανέμων ξεκινάμε την κατάβαση μας. Πίσω στο καταφύγιο χαλαρώνουμε σε κλίμα ικανοποίησης. Όλοι οι συμμετέχοντες ανέβηκαν και επέστρεψαν με επιτυχία. Απόγευμα πλέον, γεμάτοι καθαρό βουνίσιο αέρα και με άλλη μια εμπειρία στο σακίδιο μας, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για Καλαμάτα.         

 

κείμενο: Στέφανος Κότσιαρης

φωτογραφίες: Γιώργος Στεφανούρης

 

Το βίντεο των εργασιών στη κορυφή του Ταϋγέτου στις 13-14 Ιουνίου 2015

9 Νοεμβρίου 2014. Οι εργασίες για τη σήμανση του μονοπατιού που οδηγεί από το δάσος της Βασιλικής στην κορυφή του Ταϋγέτου συνεχίστηκαν.