Ήταν Δευτέρα 20 Αυγούστου και το ελληνικό καλοκαίρι ακόμα καλά κρατούσε. Για εμένα ωστόσο σε λίγες μέρες πλησίαζε η ώρα της επιστροφής στη βάση μου, το -πολύ βροχερό!- Λονδίνο. Η μετάβαση στο φθινόπωρο αναμενόταν απότομη και καθώς πλησίαζαν οι ημέρες, με έπιασε μια μεγάλη επιθυμία για μια τελευταία εξόρμηση στην ελληνική φύση... Άρχισα να αναζητώ ορεινές εκδρομές στο ίντερνετ και από τα πιο όμορφα ‘ευρήματά’ μου για τις προσεχείς μέρες ήταν η εκδρομή του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας το Σαββατοκύριακο 25-26 Αυγούστου με τίτλο ‘Νυχτερινή ανάβαση στον Ταΰγετο με πανσέληνο’. Η περιγραφή δε θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητη ούτε την πιο αντι-ρομαντική ψυχή του κόσμου... Με κάποια ανησυχία για το αν η εκδρομή θα ήταν ανοιχτή για μη μέλη του συλλόγου και για το αν η φυσική μου κατάσταση θα μου επέτρεπε μία ανάβαση σε κορυφή 2.407 μέτρων, πήρα τηλέφωνο στο σύλλογο για πληροφορίες. Μία πολύ φιλική φωνή με διαβεβαίωσε ότι ‘δε θα έχεις πρόβλημα’ και μου απαρίθμησε τον εξοπλισμό που θα χρειαζόμουνα. Τις προσεχείς ημέρες προμηθεύτηκα φακό κεφαλής και όλα τα απαραίτητα ρούχα και εφόδια και όλα ήταν έτοιμα για την πρώτη μου ανάβαση στον Ταΰγετο! 

 

     Νωρίς το πρωί του Σαββάτου ξεκίνησα από τη Λειβαδιά και μετά από 6 ώρες διαδρομής -με αυτοκίνητο, ΚΤΕΛ και ταξί!- έφτασα στα γραφεία του συλλόγου στην Καλαμάτα. Τα μέλη είχαν ήδη αρχίσει να συγκεντρώνονται και στην ατμόσφαιρα υπήρχε πολύς ενθουσιασμός. Φιλικότατοι όλοι, χρειάστηκαν λίγα μόλις λεπτά για να αισθανθώ ευπρόσδεκτη σε μία ομάδα ανθρώπων που είχαν εμφανώς περάσει μαζί πολλές όμορφες πεζοπορικές εμπειρίες! Αφού φορτώσαμε τα σακίδιά μας στα οχήματα, η εκδρομή ξεκίνησε! Μετά από περίπου 1 ώρα διαδρομής και σύντομη στάση στην Καρδαμύλη, μπήκαμε στο δασικό δρόμο με προορισμό το δάσος της Βασιλικής και το καταφύγιο του Μπάρμπα-Λια. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε σε υψόμετρο, να εγκαταλείπουμε ένα ένα τα σημάδια του πολιτισμού και να μπαίνουμε όλο και περισσότερο στα βάθη της φύσης. Τα δέντρα, ψηλόλιγνα και εντυπωσιακά, φύτρωναν όλο και πιο πυκνά μεταξύ τους και αγελάδες έβοσκαν αμέριμνες εκατέρωθεν του δρόμου! Δύσβατος, απότομος και γεμάτος στροφές ο δρόμος, όμως ο οδηγός μας ο κύριος Κώστας, απέπνεε τέτοια σιγουριά και ηρεμία που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο ανησυχίας... Καθόμουν δίπλα του και μιλούσαμε για τις κορυφές που έχει κατακτήσει μαζί με άλλα μέλη του συλλόγου σε όλον τον κόσμο! «Ο Ταΰγετος είναι το βουνό μας», μου έλεγε με εμφανή αγάπη και οικειότητα για τα μέρη από τα οποία περνούσαμε. Τέτοια και άλλα πολλά λέγαμε στο δρόμο, για την ονομασία «Βασιλική», για αρχαίους μύθους και για τα κάστρα της Μάνης και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στο καταφύγιο! Το τοπίο ήταν πανέμορφο με πυκνά δέντρα, εμφανώς πιο κρύο βουνίσιο κλίμα και μερικά χαμηλά σύννεφα και ομίχλη γύρω μας που προσέθεταν ακόμα περισσότερη γοητεία! Μετά το στήσιμο των σκηνών και την τακτοποίηση στο καταφύγιο, ήρθε η ώρα του δείπνου... μετά μουσικής! Με τη συνοδεία της κιθάρας και των φωνών των μουσικών μας Γιώργου και Βασίλη και υπό το φως των αστεριών, τα τραγούδια και οι χοροί κράτησαν μέχρι το βράδυ! 

 

     Μετά από έναν σύντομο αλλά δυναμωτικό ύπνο, στις 3πμ ήμασταν ήδη όλοι έτοιμοι με τους φακούς κεφαλής αναμμένους και τα σακίδια στους ώμους για αναχώρηση προς την κορυφή του Προφήτη Ηλία! Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής ήταν σε μονοπάτι μέσα στο δάσος. Μετά από περίπου μία ώρα πεζοπορίας, βγήκαμε από το δάσος και μπορούσαμε πλέον να απολαύσουμε το υπέροχο θέαμα του έναστρου ουρανού και της πανσελήνου! Η ανάβαση συνεχίστηκε σε όλο και ψηλότερα, πιο βραχώδη και δύσβατα σημεία του βουνού με μερικές στάσεις στη θέση Μουζιά για ανεφοδιασμό νερού από την πηγή και στο διάσελο του Πατιστού για να κλείσουμε τους φακούς μας και να απολαύσουμε το τοπίο. Υπό το φως των αστεριών και του φεγγαριού, οι όγκοι του βουνού και οι κορυφογραμμές τριγύρω μας έπαιρναν ένα εντυπωσιακό ασημόλευκο χρώμα. Πάνω από δύο ώρες πεζοπορίας είχαν περάσει και ήμασταν πλέον κατά μήκος της κορυφογραμμής, αρκετά ψηλά για να μπορούμε να βλέπουμε από τη μία πλευρά το Λακωνικό κόλπο και από την άλλη το Μεσσηνιακό με τα φώτα της Καλαμάτας και με την πανσέληνο να δημιουργούν ασημόχρυσες αντανακλάσεις στην επιφάνεια της θάλασσας. Καθώς πλέον μπαίναμε στην τελική ευθεία για την κορυφή του Προφήτη Ηλία η διαδρομή γινόταν όλο και πιο απαιτητική - η αλήθεια είναι ότι καθώς σκαρφαλώναμε στα βράχια, με αρκετή αγωνία σκεφτόμουν πώς θα ήταν η επερχόμενη κατάβαση... Εν τω μεταξύ όμως η μέρα είχε αρχίσει να χαράζει και ο μαύρος ουρανός και τα αστέρια έδιναν σιγά σιγά τη θέση τους στα υπέροχα ροζ και πορτοκαλί χρώματα του ηλίου που σε λίγο θα ανέτελλε. Στις 6.30πμ περίπου φτάσαμε στον Προφήτη Ηλία! Ήταν η πρώτη μου φορά που έφτασα σε τόσο ψηλή κορυφή και τι μαγικό πραγματικά συναίσθημα! Απόλυτη γαλήνη και ένωση με τη φύση αλλά και δέος μπροστά στο εντυπωσιακό θέαμα των κορυφογραμμών που ξεπρόβαλλαν μέσα από την ομίχλη. Σε λίγο ανέτειλε ο ήλιος και ο ουρανός και το τοπίο φωτίστηκαν ακόμα περισσότερο. Δυστυχώς λόγω της ομίχλης δεν μπορέσαμε να δούμε καθαρά παρά μόνο για μερικά λεπτά το φαινόμενο της πυραμίδας, που όμως έστω και έτσι ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό! Ευχάριστη έκπληξη στην κορυφή ήταν ότι συναντηθήκαμε με άλλους 4 ορειβατικούς συλλόγους από την Κόρινθο, το Λουτράκι, την Τρίπολη και τη Σπάρτη! 

 

     Μετά από παραμονή περίπου μίας ώρας στον Προφήτη Ηλία, είχε έρθει η ώρα της κατάβασης! Δύο... ‘αποστάτες’ της ομάδας, ο Βασίλης και ο Κώστας, είχαν ήδη ενημερώσει ότι θέλουν να επιστρέψουν από διαφορετική διαδρομή από την πλευρά της Σπάρτης και των Πενταυλών. Η διαδρομή, αν και πολύ πιο μεγάλη, ήταν σχετικά πιο στρωτή και αποφασίσαμε μαζί με την συν-ορειβάτισσά μου Θεώνη να τους ακολουθήσουμε. Οι τέσσερις μας λοιπόν ξεκινήσαμε την κατάβαση και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και το υπόλοιπο κομμάτι του βουνού, υπό το φως τώρα της ημέρας. Μετά από περίπου 2 ώρες πεζοπορίας ολοκληρώσαμε το πρώτο και πιο βραχώδες κομμάτι της κατάβασης και φτάσαμε στο καταφύγιο Σπάρτης. Μετά από σύντομη στάση για ξεκούραση, συνεχίσαμε τη διαδρομή μέσα από το πανέμορφο δάσος Βασιλικής. Απολαύσαμε την πεζοπορία ανάμεσα στην υπέροχη πυκνή βλάστηση και κάναμε διαλείμματα για ανασυγκρότηση (και ενίοτε μικρή αναρρίχηση!) στην πετρόκτιστη πηγή και τις πηγές των Πενταυλών. Μόλις φτάσαμε στη θέση Δημαρχείο σε υψόμετρο 1.200μ, ήμασταν σχεδόν στην τελική ευθεία προς το καταφύγιο και αρχίσαμε μια μεγάλη ανάβαση προς το καταφύγιο του Μπαρμπα-Λια στα 1.500μ. Τελευταία στάση πριν φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό ήταν στο εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου για έναν ακόμα ανεφοδιασμό νερού στην πηγή. Φτάνοντας στο καταφύγιο μας μετά από μια δύσκολη 5ωρη σχεδόν διαδρομή, μας περίμενε η πιο νόστιμη επιβράβευση: ένας υπέροχος, ζεστός τραχανάς μαγειρεμένος από το σεφ Γιώργο, που ολοκλήρωσε τέλεια αυτή την όμορφη βουνίσια εμπειρία! Κάπου εκεί είχε έρθει η ώρα να μαζέψουμε τις σκηνές και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής μας για την Καλαμάτα. Το ωραιότερο τέλος σε αυτήν την διήμερη εξόρμηση γράφτηκε με μία τελική στάση για ένα χαλαρωτικό μπάνιο στην παραλία της Καρδαμύλης! 

 

     Πίσω στο Λονδίνο και καθώς γράφω αυτήν την αφήγηση, φέρνω στο νου μου με νοσταλγία όλα τα πανέμορφα τοπία του Ταΰγετου και δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων προς τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για όλες τις υπέροχες αυτές στιγμές και ανυπομονώ να τους ακολουθήσω ξανά σε μία επόμενη εξόρμηση στη φύση!

 

 

                                                                                                                                                                                                                           Έλλη Τσαμπά

Το Σαββατοκύριακο, 29-30 Σεπτεμβρίου 2018, σηματοδοτούμε ακόμα ένα μονοπάτι στον Ταΰγετο με τον Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας. Η ωραία πεζοπορική αυτή διαδρομή ξεκινά από το Ρίντομο-Καψοδεματούσα έως το διάσελο Χαλασμένου, συνεχίζοντας προς την κορυφή Προφήτη Ηλία του Ταΰγέτου.

Η σηματοδότηση ενός μονοπατιού είναι μία προσπάθεια προστασίας και ανάδειξης του φυσικού και πολιτιστικού μας πλούτου. Καλούμε λοιπόν μέλη του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας που ενδιαφέρονται και μπορούν να βοηθήσουν στις εργασίες σηματοδότησης και καθαρισμού, το Σάββατο 29/09 στις 15:00 μ.μ. στα γραφεία του συλλόγου στο Ανατολικό κέντρο για να ξεκινήσουμε!

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να απευθυνθείτε στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00μ.μ., τηλ.: 27210 97733).

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας το διήμερο 22-23 Σεπτεμβρίου, θα πραγματοποιήσει για πρώτη φορά νυχτερινή ανάβαση στο Χαλασμένο Βουνό του Ταϋγέτου από το δάσος της Βασιλικής.

Με οδηγό το φεγγάρι του Σεπτεμβρίου και βοηθό τον φακό κεφαλής, οι εικόνες που θα αντικρύσουμε θα είναι μαγικές, καθώς το ορεινό τοπίο συνδυάζεται αρμονικά με το ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζεται μέσα στα νερά του Μεσσηνιακού Κόλπου.

Το Χαλασμένο Βουνό είναι μια απότομη κορφή του Ταϋγέτου, που υψώνεται στα 2.204 μέτρα, φημισμένη για την ομορφιά και την αγριότητά της και οφείλει το όνομά της στους κεραυνούς που έχει δεχτεί. 

Βαθμός Δυσκολίας: 2 + (ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται καλή φυσική κατάσταση και τεχνικές ικανότητες).

Ώρες Πορείας: 8 +/-

Σημειώσεις συμμετοχής

  • Για δηλώσεις συμμετοχής, κατόπιν έγκρισης των Αρχηγών της ανάβασης, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.
  • Ώρα αναχώρησης από το Σύλλογο στις 3:00μ.μ. το Σάββατο 22/9/2018 και επιστροφή την Κυριακή το απόγευμα/βράδυ.
  • Δηλώσεις συμμετοχών: έως 21/9/2018.
  • Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
  • Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (21/9/2018).
  • Γίνονται δεκτές συμμετοχές την τελευταία στιγμή εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.
  • Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

Αρχηγοί Ορειβατικής Ομάδας: Αλοίμονος Μανώλης: 694457797 & Κακλίδης Κώστας: 6976830694

Εξοπλισμός

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουν τον παρακάτω εξοπλισμό καθώς και γνώση χρήσης αυτού:

Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό), Μακρύ παντελόνι (προαιρετικό) και άνετο για την πεζοπορία, Υπνόσακο, Σκηνή, Σακίδιο, Μπατόν (προαιρετικά), Φακός κεφαλής (με εφεδρικές μπαταρίες), Νερό, Γυαλιά ηλίου, Αντιηλιακό, Καπέλο για τον ήλιο, fleece, Αντιανεμικό μπουφάν, Σκούφο, Γάντια

* Μέρος του εξοπλισμού (π.χ. σκηνές) μπορεί να δανείσει ο Σύλλογος.

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας το διήμερο 25-26 Αυγούστου, θα πραγματοποιήσει την καθιερωμένη του νυχτερινή ανάβαση με Πανσέληνο στον Προφήτη Ηλία του Ταϋγέτου από το δάσος της Βασιλικής.

Με οδηγό το φεγγάρι του Αυγούστου και βοηθό τον φακό κεφαλής, οι εικόνες που θα αντικρύσουμε θα είναι μαγικές, καθώς το ορεινό τοπίο συνδυάζεται αρμονικά με το ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζεται μέσα στα νερά του Μεσσηνιακού Κόλπου.

Με το ξημέρωμα, όλοι θα μετακινηθούμε προς τα δυτικά για να απολαύσουμε στα αχνά χρώματα της αυγής το περίφημο «φαινόμενο της πυραμίδας». Ελάχιστα λεπτά πριν ανατείλει ο Ήλιος και όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, σχηματίζεται μέσα στον Μεσσηνιακό Κόλπο, στον ορίζοντα της δυτικής Μεσσηνίας, η τέλεια ισόπλευρη τριγωνική σκιά της πυραμιδοειδούς κορυφής του Ταϋγέτου.

 

Βαθμός Δυσκολίας: 2+ (ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται καλή φυσική κατάσταση και τεχνικές ικανότητες).

Ώρες Πορείας: 5-6

Ώρα αναχώρησης από το Σύλλογο στις 3:00μ.μ. το Σάββατο 25/8/2018 και επιστροφή την Κυριακή το απόγευμα/βράδυ.

 

Σημειώσεις συμμετοχής

  1. Για δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες, κατόπιν έγκρισης του Αρχηγού της ανάβασης, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.
  2. Δηλώσεις συμμετοχών: έως 24/8/2018.
  3. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
  4. Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (24/8/2018).
  5. Γίνονται δεκτές συμμετοχές την τελευταία στιγμή εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.
  6. Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

 

Αρχηγός Ορειβατικής Ομάδας : Γιαννακόπουλος Ηλίας ( τηλ. : 6995253557, μετά τις 21:00μμ.)

Εξοπλισμός : Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό), μακρύ παντελόνι (προαιρετικό) και άνετο για την πεζοπορία, υπνόσακο, σκηνή, σακίδιο, μπατόν (προαιρετικά), φακός κεφαλής (με εφεδρικές μπαταρίες), νερό, γυαλιά ηλίου, αντιηλιακό, καπέλο για τον ήλιο, fleece, αντιανεμικό μπουφάν, σκούφο, γάντια.

Την Κυριακή 15/04/18 είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε εξόρμηση του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας. Η παρέα μας ξεκίνησε χαράματα Κυριακής για να συναντήσει την ομάδα που είχε φύγει από την προηγούμενη, και είχε διανυκτερεύσει στο καταφύγιο του συλλόγου. Από εκεί, το πρόγραμμα περιλάμβανε διαδρομή μέσα από το δάσος της Βασιλικής και ανάβαση στην κορυφή Αννίνα του Ταΰγετου.

 

Ο δρόμος για το καταφύγιο, μέσα στην ανοιξιάτικη φύση, ήταν αρκετή ανταμοιβή από μόνος του. Ανηφορίζοντας από την Καρδαμύλη προς το βουνό συναντάς γραφικά χωριά, όμορφα τοπία, και άγρια φύση που σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Φτάνοντας στο καταφύγιο η πρώτη ομάδα μας περίμενε με καφέ, γλυκά, και καλή διάθεση. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις και κουβέντα για να δέσει η παρέα, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας.

 

Η διαδρομή μας άρχισε από μια κατάφυτη πλαγιά του Δάσους Βασιλικής. Περπατήσαμε ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, περικυκλωμένοι από ψηλά έλατα και πεύκα. Πού και πού, κάποιο ξέφωτο προσέφερε εντυπωσιακές θέες των γύρω κορυφών. Ήχοι, μυρωδιές, και εικόνες ξύπνησαν τις αισθήσεις και έβαλαν το μυαλό σε εγρήγορση. Παράλληλα, η φαντασία περιπλανήθηκε και αυτή σε ιστορικές διαδρομές, στους ανθρώπους που διέσχισαν τα ίδια μέρη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.

 

Μόλις σταμάτησαν τα δέντρα, η ανάβαση συνεχίστηκε πάνω στα άγρια, εκτεθειμένα πετρώματα του βουνού. Σύντομα φτάσαμε στον προορισμό μας, την κορυφή Αννίνα. Μιάμιση ώρα διαδρομής συνολικά, σχετικά εύκολης και προσβάσιμης ακόμα και για αρχάριους. Η περιμετρική θέα από την κορυφή ήταν εντυπωσιακή: δυτικά ο Μεσσηνιακός κόλπος, από την άλλη πλευρά ο κάμπος της Σπάρτης, στα βόρεια η πυραμίδα του Ταΰγετου, και προς τα κάτω η ραχοκοκαλιά της Μάνης. Κάναμε στάση για να ξεκουραστούμε και να ανασυνταχθούμε, μα και για να απορροφήσουμε το τοπίο. Ασυναίσθητα, αναμετράς το βουνό και βάζεις στόχους για μελλοντικές περιηγήσεις.

 

Η κατάβαση ήταν πιο χαλαρή και ανέμελη, και πέρασε δίχως να την καταλάβουμε. Αφού δροσιστήκαμε στην πηγή του Αγίου Δημητρίου, γυρίσαμε ξανά στο καταφύγιο για μεσημεριανό. Όλη η παρέα συνεισέφερε στο τραπέζι, και η συζήτηση άναψε με ανταλλαγή εντυπώσεων, πειράγματα και αστεία. Αφού μαζέψαμε τα πράγματά μας και ασφαλίσαμε το μέρος, κατηφορίσαμε πάλι προς την θάλασσα, από άλλο δρόμο αυτή τη φορά. Θαυμάσαμε διάφορα ορεινά χωριά της Μεσσηνιακής Μάνης, και κάναμε στάση στην όμορφη πλατεία της Καρδαμύλης για καφέ. Τα παλιότερα μέλη του συλλόγου μοιράζονταν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους γενναιόδωρα, όπως συμβαίνει με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό  που κάνουν.

 

Η ανοιξιάτικη αυτή εκδρομή ήταν η καλύτερη εμπειρία από την επίσκεψή μου στην Καλαμάτα αυτό το Πάσχα. Πάντα ήθελα να γνωρίσω τον Ταΰγετο καλύτερα, και να βιώσω από πρώτο χέρι τα τοπία και τις παραστάσεις που μοιραζόμαστε με αυτούς που έζησαν σε αυτό τα  μέρη ανά τους αιώνες. Οι εξορμήσεις του συλλόγου ήταν η τέλεια αφορμή για να πραγματοποιηθεί αυτή η επιθυμία, και τις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες.

Με πολλά ευχαριστώ για τις προσπάθειες των μελών του συλλόγου,

 

Σωτήρης Δαμουράς

Το φθινόπωρο είναι μαγικό. Είναι η ιδανική εποχή για να βγείτε στη φύση και να απολαύσετε τις μεγαλειώδεις δημιουργίες της. Οι φανατικοί πεζοπόροι ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Όλοι, όμως, εσείς οι άπιστοι Θωμάδες θα χρειαστεί να διαβάσετε το παρακάτω κείμενο.

Τα φύλλα μιλούν από μόνα τους, αλλάζουν χρώμα στα δέντρα. Τα μονοπάτια της Ξεροβούνας έχουν περικυκλωθεί από τις μπορδοροδοκόκκινες αποχρώσεις των φυλλοβόλων δέντρων. Αχ αυτή η μυρωδιά του φθινοπώρου! Καθώς περπατάς στο δάσος συνθλίβοντας τα ξερά φύλλα, όλα γύρω σου μυρίζουν τόσο γήινα και φρέσκα. Επιβραδύνετε, κλείστε τα μάτια, πάρτε βαθιά ανάσα, εκπνεύστε… Δεν γράφετε ποίηση;  Πώς να φυλακίσω την στιγμή, να κρατήσω για πάντα ένα χρώμα, ένα άρωμα, μια ανάμνηση, και να τα διατηρήσω ακέραια, όπως την πρώτη φορά που το αντίκρισα. Την πρώτη εκείνη φορά που ένιωσα ότι σταμάτησαν τα δευτερόλεπτα και έμεινα ακίνητος να παρατηρώ, να απορώ και να θαυμάζω. Τότε, όταν ήμουν παιδί. Ναι, η πεζοπορία στην Ξεροβούνα ήταν  ένα ταξίδι στο παρελθόν, σ΄εκείνα τα χρόνια της παιδικής μου αθωότητας!Ο φθινοπωρινός καμβάς της φύσης είναι γεμάτος με χρώματα και ένταση. Η φαντασία και το πάθος δίνουν ομηρικές μάχες, κι εσύ θα μείνεις απλός θεατής;

Για να μην μείνουμε απλοί θεατές σας έχω την λύση. Ε Ο Σ Καλαμάτας! Αααα…δεν σας είπα είμαι από τα νέα μέλη του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας και αυτές ήταν οι μύχιες σκέψεις μου την στιγμή της ανάβασης στην Ξεροβούνα. Λοιπόν, τολμήστε, το βουνό ξεδιπλώνει την ομορφιά του και εσείς πρέπει να την ανακαλύψετε. Και κάτι τελευταίο… χρήσιμο, νομίζω, ξεχάστε την comfortzoneτης πόλης, δεν είναι για το βουνό.

Λοιπόν, αρκετά …να μιλήσω πιο πεζά τώρα… συγγνώμη …παρασύρθηκα από την ομορφιά του βουνού!  Στις 22/10/17 και ώρα  7.00 το πρωί φύγαμε από τα γραφεία του συλλόγου, με προορισμό την Ξεροβούνα Ταϋγέτου. Η Ξεροβούνα (υψ.: 1952μ) είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές κορυφές του Ταϋγέτου και η ψηλότερη στο βόρειο τμήμα του. Η προσέγγισή μας έγινε από την πλευρά της Λακωνίας και είχε  ως αφετηρία το χωριό Λογγάστρα. Από εδώ ξεκινά η πεζοπορία μας. Το ταξίδι μας για την κορυφή της Ξεροβούνας ήταν μακρύ και συνάμα υπέροχο. Περνούσαμε ερημικές και άγονες εκτάσεις, όπου δεν φυτρώνει τίποτα. Την ηρεμία του βουνού διέκοπταν που και που οι τουφεκιές των κυνηγών. Στη συνέχεια, ακολουθήσαμε μια κακοτράχαλη πλαγιά με γκρι κοφτερούς βράχους. Δεν υπήρχε ούτε ένα δεντράκι να μας χαρίσει λίγη σκιά, παρά μόνο πέτρα, και ήλιος. Σε τέσσερις ώρες περίπου φτάσαμε στην κορυφή! Όλα αμέσως έφυγαν! Το μυαλό μου καθάρισε από τις αρνητικές σκέψεις της κούρασης.Ο καθάριος ορεινός αέρας δρόσιζε το ταλαιπωρημένο μου κορμί! Η αίσθηση του άβατου μου δημιουργούσε δέος και ανατριχίλα! Η ψυχή μου αναζωογονήθηκε από την θέα του Μεσσηνιακού κόλπου και εξεπλάγη από τις δυνατότητες του ανθρώπου και δη εμένα! Ήμουν εγώ και το βουνό! Είχα φτάσει στον Θεό! Η καρδιά μου είχε ανεβάσει παλμούς, όχι από την ανάβαση, αλλά από την θέα που σου έκοβε την ανάσα! Ένιωθα κατακτητής του κόσμου, υπερήρωας, θα έλεγα! Ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεκουραστούμε, να πάρουμε δυνάμεις σε ένα ευχάριστο κλίμα, όπου το χαρακτήριζε το αστείρευτο χιούμορ του κύριου Γιάννη και της κας. Βάνας.Αργά το μεσημέρι μαζέψαμε τα πράγματά μας και με βαριά καρδιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ήταν ώρα να φύγουμε, γιατί είχαμε ακόμα αρκετό δρόμο να διανύσουμε. Ο ήλιος έχει αρχίσει σιγά σιγά να γέρνει. Ο ουρανός βάφτηκε με κόκκινα και μοβ χρώματα. Το τέλος της κατάβασης μας επιφύλασσε μια έκπληξη …το κερασάκι στην τούρτα …που λέμε, μόνο που δεν ήταν τούρτα ήταν κομπόστα αγριοφράουλας, έδεσμα που προσφέρθηκε απλόχερα από την πρόεδρο του χωριού Σουστιάνων, Μαρία Τσάκωνα! Είχε νυχτώσει για τα καλά, όταν φτάσαμε στην Καλαμάτα, φέρνοντας μαζί μας χίλιες δυο ευχάριστες και όμορφες εντυπώσεις! Η φύση μάς χάρισε τόσα πολλά…

Νίκος Κανελλόπουλος
 

Καλή παρέα, φύση, περιπέτεια. Η διήμερη εξόρμηση με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας τα είχε όλα. Διανυκτέρευση με σκηνές στο δάσος της Βασιλικής και νυχτερινή ανάβαση προς τον Προφήτη Ηλία, την υψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά της εξόρμησης που πραγματοποίησε ο Σύλλογος την 12 και 13 Αυγούστου.

            Σάββατο μεσημέρι, έξω από τα γραφεία του Συλλόγου στην Καλαμάτα. Συγκεντρώνουμε τα πράγματα μας, επιβιβαζόμαστε στα αυτοκίνητα και ξεκινάμε. Κατευθυνόμαστε προς Καρδαμύλη όπου στρίβουμε αριστερά και μέσα από ελαιώνες συνεχίζουμε προς το βουνό. Περνάμε το γραφικό Εξωχώρι με τους παραδοσιακούς μανιάτικους πύργους και συνεχίζουμε σε δασικό δρόμο προς το Δάσος της Βασιλικής. Στα αριστερά μας βρίσκεται το φαράγγι του Βυρού και μπροστά μας υψώνεται επιβλητικός ο Ταΰγετος. Στο βάθος διακρίνεται η αλπική κορυφογραμμή που καταλήγει στην κορυφή του. Καθώς ανεβαίνουμε τον ελικοειδή χωματόδρομο το τοπίο είναι μοναδικό. Μπροστά μας απότομες ψηλές κορυφές καλυμμένες με έλατα που προκαλούν δέος και πίσω μας η εκπληκτική θέα προς τον κόλπο της Καρδαμύλης που κόβει την ανάσα. Φθάνοντας στην κορυφή μπαίνουμε στο Δάσος της Βασιλικής όπου συνεχίζουμε την πορεία μας προς το καταφύγιο ανάγκης του Συλλόγου. Μετά από λίγο φθάνουμε στον «Μπάρμπα Λια» , όπως λέγεται το καταφύγιο, στα 1500 μέτρα υψόμετρο σε ένα όμορφο ξέφωτο στην καρδιά του δάσους. Βγάζουμε τα πράγματα μας και στήνουμε τις σκηνές μας. Είναι ήδη αργά το απόγευμα και μπορούμε να απολαύσουμε τη δροσερή αύρα του βουνού με χαλαρό περίπατο. Το σούρουπο μας βρίσκει μαζεμένους έξω από το καταφύγιο να δοκιμάζουμε διάφορες νοστιμιές που ετοίμασαν οι γυναίκες της παρέας με λίγο κρασί και τσίπουρο.

Μετά από έναν ολιγόωρο ύπνο, συγκεντρωνόμαστε για να ξεκινήσουμε την ανάβαση. Ανάβουμε τους φακούς μας και ο ένας πίσω από τον άλλον μπαίνουμε στο μονοπάτι. Από πάνω μας ο καθαρός νυχτερινός ουρανός με όλα τα αστέρια. Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής είναι έντονα ανηφορικό μέσα από πυκνό δάσος και καθαρό μονοπάτι. Μια μικρή στάση στην πηγή Μουσγιά και συνεχίζουμε στο αλπικό πλέον τοπίο. Ανεβαίνουμε στο διάσελο Πατιστό και κατευθυνόμαστε προς την κορυφή του Αη Γιώργη στα 2000 μέτρα. Από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι κατά μήκος της κορυφογραμμής προς τον Προφήτη Ηλία. Στα αριστερά μας έχουμε θέα όλο τον μεσσηνιακό κόλπο και δεξιά μας όλο τον λακωνικό κάμπο. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είναι αρκετά τεχνικό με απότομες εναλλαγές στην κλίση και σκληρό τερέν, ενώ ο δυνατός αέρας μας δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Παρόλα αυτά προχωρώντας με προσοχή και με τη σωστή καθοδήγηση από τους οδηγούς του Συλλόγου, όλοι φθάνουν στην κορυφή. Μετά από 3μιση ώρες δύσκολης πορείας βρισκόμαστε στα 2400 μέτρα, στην κορυφή του Ταϋγέτου, την κατάλληλη ώρα για να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου. Ο ορίζοντας είναι πεντακάθαρος και η θέα μοναδική. Βόρεια απλώνεται όλη η οροσειρά του Ταϋγέτου μέχρι τα βουνά της Αρκαδίας. Νότια όλη η υπόλοιπη οροσειρά μέχρι το ακρωτήρι Ταίναρο, ενώ στο βάθος μπορούμε να διακρίνουμε τα Κύθηρα ακόμη και τα Λευκά Όρη της Κρήτης. Ανατολικά η Σπάρτη και όλος ο λακωνικός κάμπος, ενώ δυτικά μας φαίνεται ο μεσσηνιακός κόλπος και όλη η περιοχή της Πύλου. Το φανταστικό αυτό σκηνικό ολοκληρώνεται με την ανατολή του ηλίου κατά την οποία καθώς ο ήλιος υψώνεται, η σκιά της κορυφής στα δυτικά σχηματίζει ένα ισοσκελές τρίγωνο προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, αποχαιρετούμε το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και εν μέσω παγωμένων ισχυρών ανέμων ξεκινάμε την κατάβαση μας. Πίσω στο καταφύγιο χαλαρώνουμε σε κλίμα ικανοποίησης. Όλοι οι συμμετέχοντες ανέβηκαν και επέστρεψαν με επιτυχία. Απόγευμα πλέον, γεμάτοι καθαρό βουνίσιο αέρα και με άλλη μια εμπειρία στο σακίδιο μας, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για Καλαμάτα.         

 

κείμενο: Στέφανος Κότσιαρης

φωτογραφίες: Γιώργος Στεφανούρης

 

 

            Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν και ακόμη περισσότερα να ειπωθούν για αυτήν την άγνωστη στους πολλούς κορυφή του Ταϋγέτου. Όμως εδώ δεν είναι τίποτε άλλο πάρα ένας χώρος ανάρτησης κάποιων εικόνων από την πρόσφατη εμπειρία μας….

            Το Τραγοβούνι παρ’ ότι αποτελεί μια κορφή του Ταϋγέτου και μάλιστα όχι από τις ψηλότερες, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ξεχωριστό βουνό. Ένα βουνό κρυμμένο, αθέατο από μακριά… Και αυτό διότι από τη μια πλευρά περιβάλλεται από το τείχος της κεντρικής κορυφογραμμής, τον γνωστό «Πενταδάχτυλο», ενώ από την άλλη μια σειρά χαμηλότερων ορεινών όγκων κρύβουν την όψη του. Τεράστια κάθετα φαράγγια το περιβάλλουν στις τρεις μεριές του αφήνοντας στην τέταρτη ένα διάσελο να δημιουργεί μια υποψία σύνδεσης με τις υπόλοιπες κορυφές. Αυτή η απομόνωση και η θέση του στη καρδιά ακριβώς του Μεσσηνιακού Ταϋγέτου σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη, απόκρημνη όψη του δημιουργούν μια ιδιαίτερη γοητεία και έλξη για αυτούς που έχουν την τύχη να το αντικρύσουν από κοντά και να περπατήσουν σε αυτό…      

            Και ας έρθουμε στις εικόνες και στην πορεία της 21/5/2017 από το σύλλογό μας σε μια ιδιαίτερη κυκλική διάσχιση που ξεκίνησε από την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα για να καταλήξει μετά από 10+ ώρες πάλι σε αυτόν. Μια διαδρομή που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και έκανε ακριβώς το κύκλο τον βουνού διασχίζοντας τα φαράγγια που το περιβάλλουν και τους δυο εγκαταλειμμένους εποχιακούς οικισμούς του Κάτω και Άνω Βελιτσίου. Μια πρόσκαιρη βροχή μας απέτρεψε από το να ανέβουμε και στα 1909 μέτρα της κορυφής… Δεν απέτρεψε όμως την χαρά και την ομορφιά που μας γέμισε η μοναδική αυτή πορεία…  

Άγιος Γεώργιος 23/4/017

 

            Εδώ και λίγο καιρό η μαμά μου πηγαίνει στο βουνό με τους ορειβάτες. Όταν ήταν χειμώνας και δεν ήμουν ακόμη 4 ετών με είχε πάρει μαζί της στα χιόνια και ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα έλκηθρο και έκανα σκι. Ήταν υπέροχα τότε και η μαμά μου υποσχέθηκε να με πάρει μαζί σε μια ανοιξιάτικη πεζοπορία, που θα ήταν για παιδάκια και δε θα είχε πολύ κρύο. Μετά το Πάσχα μου είπε ότι ήρθε η στιγμή να δοκιμάσω κι εγώ το βουνό! Μόνο φωτογραφίες είχα δει ως τότε και είχα μεγάλη ανυπομονησία! Το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκα νωρίς για να ξεκουραστώ, αλλά το πρωι από την αγωνία και τη χαρά μου ξύπνησα «αχάραγα» όπως λέει η μαμά. Όταν φτάσαμε στον Ορειβατικό Σύλλογο δεν είδα άλλα μικρά παιδάκια και ρώτησα αν ήταν σίγουρα για μένα η εκδρομή. Όλοι ήταν πολύ καλοί κ’ ευγενικοί μαζί μου και ρωτούσαν αν θα πάω μαζί. Μα καλά, αν δεν πήγαινα γιατί ήμουν εκεί; Δεν τους καταλαβαίνω πάντα τους μεγάλους και το είπα στη μαμά. Μπήκαμε στα βανάκια και φτάσαμε στην εκκλησία. Αγία Παρασκευή τη λέγανε. Εκεί άρχισε η περιπέτεια!!

            Στην αρχή περπατούσα ολομόναχη κ’ ήταν τόσο όμορφα, μετά όμως χωριστήκαμε από τους άλλους  επειδή ο ένας δρόμος ήταν μεγάλος για παιδάκια. Όταν άρχισα να ανεβαίνω το βουνό είδα πολλά πράγματα που δεν είχα ξαναδεί κ’ είπα στη μαμά μου ότι το δάσος δεν έμοιαζε όπως στα παραμύθια! Ο Κώστας μου εξήγησε ότι το δάσος είχε καεί κι εγώ στενοχωρήθηκα που πέθαναν όλα αυτά τα δεντράκια. Όταν όμως ανεβήκαμε προς την εκκλησία φοβήθηκα σε κάποια σημεία αλλά οι κύριοι του ορειβατικού ήταν πολύ καλοί μαζί μου και μου εξηγούσαν που πρέπει να πατάω για να μη πέσω . Εγώ τους άκουγα και πρόσεχα και δεν έπεσα, ενώ η μαμά μου έπεσε.

            Όταν φτάσαμε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είδα δύο πανέμορφα γαϊδουράκια και έφαγα νόστιμο άρτο. Ήταν υπέροχο μέρος γεμάτο δέντρα και κρυψώνες για να παίξουμε κρυφτό!!! Εκεί ξεκουραστήκαμε στο προαύλιο της εκκλησίας και η μαμά μου είπε να μείνω εκεί για λίγο για να πάει στη κορυφή. Όμως εγώ δεν ήθελα να πάει μόνη της, επειδή μπορούσα να ανέβω. Τότε ξεκίνησα μαζί με τους άλλους μεγάλους να ανεβαίνω και είδα πολλά χώματα περίεργα από τα αγριογούρουνα. Φοβήθηκα λίγο μήπως συναντούσαμε κανένα, αλλά τελικά δεν ήταν εκεί!

            Μόλις φτάσαμε στη κορυφή νόμιζα ότι θα αγγίξω τον ουρανό. Ήμουν πάρα πολύ ψηλά, είδα την Καλαμάτα, χωριά, άλλα βουνά και μάλιστα έπαιξα κρυφτό με τη Νατάσα!! Ήμουν πολύ χαρούμενη! Όταν κατεβήκαμε, μύριζε ωραία έξω από την εκκλησία και όλοι έτρωγαν. Ήμουν κουρασμένη και η μαμά μου ετοίμασε ένα πιάτο. Εγώ νόμιζα ότι ήταν κοτόπουλο και έφαγα πολύ, μετά μου είπε η μαμά ότι ήταν αρνί και χάρηκα που τρώω αρνί! Έφαγα και μια σοκολάτα και τότε άρχισε αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα! Μουσική και χορός!! Ένας κύριος είχε πάρει ένα κλαδί από δέντρο και χτύπαγε ένα κουβά …. πολύ αστείο! Αλλά η μαμά είπε ότι τα «αυτοσχέδια» όργανα είναι τα καλύτερα! Χορέψαμε κι εμείς μαζί με τους μεγάλους και προσπαθούσα να μάθω τα λόγια που έλεγαν όλοι, δεν τραγουδούσε μόνο ένας! Ήταν πολύ ωραία εκεί, αλλά μετά έπρεπε να φύγουμε. Τάισα και τα γαϊδουράκια πριν φύγω, που είχαν κουραστεί να κουβαλάνε πράγματα τόσο ψηλά και γίναμε φίλοι.

            Όταν κατεβήκαμε φοβήθηκα πιο πολύ αλλά με πήραν λίγο αγκαλίτσα και η μαμά είπε θα πάρω ορειβατικά παπούτσια να είναι πιο εύκολο. Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο ήθελα να κοιμηθώ, αλλά τελικά παίξαμε UNOστην Αρτεμησία και γέλασα πολύ και ξεκουράστηκα. Μετά ξύπνησα απότομα και η μαμά είπε ότι αποκοιμήθηκα στο δρόμο.

             Μου άρεσε πάρα πολύ το βουνό και οι φίλοι μου δε με πίστεψαν ότι ανέβηκα τόσο ψηλά, αλλά εγώ ξέρω ότι τα κατάφερα! Είμαι μια μικρή ορειβάτισσα και θα περιμένω τα ειδικά ορειβατικά παπούτσια για να κάνω και άλλες εξορμήσεις!!

            Το βουνό είναι υπέροχο!! Και η μαμά λέει να μη φοβάμαι τίποτα γιατί: «με κρατάει, την κρατώ κ’ ανεβαίνω το βουνό»

 

Χριστίνα Τ.

 

            Όλα τα παραπάνω μεταφέρθηκαν όπως η ίδια η μικρή Χριστίνα τα διηγήθηκε μετά την πρώτη της εξόρμηση σε τρίτους.