Την επόμενη Κυριακή, 29 Απριλίου 2018, καθαρίζουμε και σηματοδοτούμε ακόμα ένα μονοπάτι με τον Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας.

Η ωραία  πεζοπορική αυτή διαδρομή ξεκινά από το πανέμορφο δάσος της Βασιλικής, διασχίζει μέρος του και στη συνέχεια ανηφορίζει προς την κορυφή Αννίνα με την εντυπωσιακή της θέα προς τον Ταΰγετο και τη θάλασσα.

Η συμμετοχή σας είναι απαραίτητη, ώστε το πεζοπορικό κοινό να μπορεί να απολαμβάνει την διαδρομή με άνεση και ασφάλεια, φεύγοντας  απ' την περιοχή με τις καλύτερες εντυπώσεις. Καλούμε λοιπόν μέλη και φίλους του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, αλλά και όλους όσους δραστηριοποιούνται στο βουνό, την Κυριακή το πρωί στις 06:30 π.μ. στα γραφεία του συλλόγου στο Ανατολικό κέντρο για να ξεκινήσουμε!

Παράλληλα με τον καθαρισμό και τη σηματοδότηση του μονοπατιού, θα γίνουν εργασίες συντήρησης, καθαρισμού και διαμόρφωσης του εξωτερικού χώρου του καταφυγίου του συλλόγου «Μπάρμπα-Λια».

Παρακαλούμε να επικοινωνήσετε για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00μ.μ., τηλ.: 27210 97733).

Την Κυριακή 15/04/18 είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε εξόρμηση του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας. Η παρέα μας ξεκίνησε χαράματα Κυριακής για να συναντήσει την ομάδα που είχε φύγει από την προηγούμενη, και είχε διανυκτερεύσει στο καταφύγιο του συλλόγου. Από εκεί, το πρόγραμμα περιλάμβανε διαδρομή μέσα από το δάσος της Βασιλικής και ανάβαση στην κορυφή Αννίνα του Ταΰγετου.

 

Ο δρόμος για το καταφύγιο, μέσα στην ανοιξιάτικη φύση, ήταν αρκετή ανταμοιβή από μόνος του. Ανηφορίζοντας από την Καρδαμύλη προς το βουνό συναντάς γραφικά χωριά, όμορφα τοπία, και άγρια φύση που σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Φτάνοντας στο καταφύγιο η πρώτη ομάδα μας περίμενε με καφέ, γλυκά, και καλή διάθεση. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις και κουβέντα για να δέσει η παρέα, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας.

 

Η διαδρομή μας άρχισε από μια κατάφυτη πλαγιά του Δάσους Βασιλικής. Περπατήσαμε ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, περικυκλωμένοι από ψηλά έλατα και πεύκα. Πού και πού, κάποιο ξέφωτο προσέφερε εντυπωσιακές θέες των γύρω κορυφών. Ήχοι, μυρωδιές, και εικόνες ξύπνησαν τις αισθήσεις και έβαλαν το μυαλό σε εγρήγορση. Παράλληλα, η φαντασία περιπλανήθηκε και αυτή σε ιστορικές διαδρομές, στους ανθρώπους που διέσχισαν τα ίδια μέρη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.

 

Μόλις σταμάτησαν τα δέντρα, η ανάβαση συνεχίστηκε πάνω στα άγρια, εκτεθειμένα πετρώματα του βουνού. Σύντομα φτάσαμε στον προορισμό μας, την κορυφή Αννίνα. Μιάμιση ώρα διαδρομής συνολικά, σχετικά εύκολης και προσβάσιμης ακόμα και για αρχάριους. Η περιμετρική θέα από την κορυφή ήταν εντυπωσιακή: δυτικά ο Μεσσηνιακός κόλπος, από την άλλη πλευρά ο κάμπος της Σπάρτης, στα βόρεια η πυραμίδα του Ταΰγετου, και προς τα κάτω η ραχοκοκαλιά της Μάνης. Κάναμε στάση για να ξεκουραστούμε και να ανασυνταχθούμε, μα και για να απορροφήσουμε το τοπίο. Ασυναίσθητα, αναμετράς το βουνό και βάζεις στόχους για μελλοντικές περιηγήσεις.

 

Η κατάβαση ήταν πιο χαλαρή και ανέμελη, και πέρασε δίχως να την καταλάβουμε. Αφού δροσιστήκαμε στην πηγή του Αγίου Δημητρίου, γυρίσαμε ξανά στο καταφύγιο για μεσημεριανό. Όλη η παρέα συνεισέφερε στο τραπέζι, και η συζήτηση άναψε με ανταλλαγή εντυπώσεων, πειράγματα και αστεία. Αφού μαζέψαμε τα πράγματά μας και ασφαλίσαμε το μέρος, κατηφορίσαμε πάλι προς την θάλασσα, από άλλο δρόμο αυτή τη φορά. Θαυμάσαμε διάφορα ορεινά χωριά της Μεσσηνιακής Μάνης, και κάναμε στάση στην όμορφη πλατεία της Καρδαμύλης για καφέ. Τα παλιότερα μέλη του συλλόγου μοιράζονταν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους γενναιόδωρα, όπως συμβαίνει με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό  που κάνουν.

 

Η ανοιξιάτικη αυτή εκδρομή ήταν η καλύτερη εμπειρία από την επίσκεψή μου στην Καλαμάτα αυτό το Πάσχα. Πάντα ήθελα να γνωρίσω τον Ταΰγετο καλύτερα, και να βιώσω από πρώτο χέρι τα τοπία και τις παραστάσεις που μοιραζόμαστε με αυτούς που έζησαν σε αυτό τα  μέρη ανά τους αιώνες. Οι εξορμήσεις του συλλόγου ήταν η τέλεια αφορμή για να πραγματοποιηθεί αυτή η επιθυμία, και τις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες.

Με πολλά ευχαριστώ για τις προσπάθειες των μελών του συλλόγου,

 

Σωτήρης Δαμουράς

Στο πανέμορφο δάσος της Βασιλικής θα βρεθούμε το επόμενο Σαββατοκύριακο 14-15/4/18. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα σπουδαιότερα δάση της χώρας. Αποτελεί σημαντικό καταφύγιο για πολλά είδη ζώων, ενώ πολύτιμα θεωρούνται τα απομεινάρια των πανάρχαιων δέντρων όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, κατά την αρχαιότητα έπαιζαν οι νύμφες.

Στην ανατολική πλευρά του Ταϋγέτου, δεσπόζουν η Μαυροβούνα και η Αννίνα. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο κορυφών η απλόχερη θέα που σου προσφέρουν προς όλες τις κορυφές του Ταϋγέτου. Από εκεί, η θέα είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτική καθώς όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου θα αποζημιωθείς.

Οι ορειβάτες θα χωριστούν σε δύο ομάδες. Αναχώρηση από Καλαμάτα για την 1η ομάδα -που θα επιχειρήσει την ανάβαση στη Μαυροβούνα- το Σάββατο 14 Απριλίου και ώρα 13:00 μ.μ. Η 2η ομάδα θα αναχωρήσει την Κυριακή 15 Απριλίου και ώρα 06:30 π.μ. με στόχο να ανέβει, μαζί με την 1η ομάδα, στην κορυφή Αννίνα.

 

Βαθμός δυσκολίας : 2(μέτριας δυσκολίας - κατάλληλος για αρχάριους με σχετικά καλή φυσική κατάσταση)

Ώρες πορείας: 4 +/-

 

Πληροφορίες / δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00μ.μ., τηλ.: 27210 97733).

Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ο Ταΰγετος ονομαζόταν και Πενταδάκτυλος, επίθετο που σχετίζεται με την ανατολική του όψη και τις κορυφές που ξεχώριζαν από την πλευρά αυτή. Το πρόσφυμα πέντε δεν είναι απλό αριθμητικό και υπονοεί τα πολλά και μεγάλα δάκτυλα.

Τα πολλά και μεγάλα «δάκτυλα» της κεντρικής κορυφογραμμής του Ταϋγέτου θα διασχίσουμε σε αυτή την αέρινη στην κυριολεξία διαδρομή. Πρόκειται ίσως για την ωραιότερη και πιο απαιτητική διαδρομή στον Ταΰγετο που κινείται στα όρια των δύο νομών (Μεσσηνία και Λακωνία), με εκπληκτική θέα και που περνά από τις ψηλότερες κορυφές του βουνού.

Αναχώρηση από Καλαμάτα το Σάββατο 24/3/18 και ώρα 16:00 μ.μ. με προορισμό το χωριό Αναβρυτή του νομού Λακωνίας.

 

Βαθμός δυσκολίας: 6+(πολύ δύσκολη - ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται πολύ καλή φυσική κατάσταση, εμπειρία και τεχνικές ικανότητες)

Ώρες πορείας: 10 +

 

Πληροφορίες / δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00 μ.μ., τηλ.: 27210 97733).

Το φθινόπωρο είναι μαγικό. Είναι η ιδανική εποχή για να βγείτε στη φύση και να απολαύσετε τις μεγαλειώδεις δημιουργίες της. Οι φανατικοί πεζοπόροι ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Όλοι, όμως, εσείς οι άπιστοι Θωμάδες θα χρειαστεί να διαβάσετε το παρακάτω κείμενο.

Τα φύλλα μιλούν από μόνα τους, αλλάζουν χρώμα στα δέντρα. Τα μονοπάτια της Ξεροβούνας έχουν περικυκλωθεί από τις μπορδοροδοκόκκινες αποχρώσεις των φυλλοβόλων δέντρων. Αχ αυτή η μυρωδιά του φθινοπώρου! Καθώς περπατάς στο δάσος συνθλίβοντας τα ξερά φύλλα, όλα γύρω σου μυρίζουν τόσο γήινα και φρέσκα. Επιβραδύνετε, κλείστε τα μάτια, πάρτε βαθιά ανάσα, εκπνεύστε… Δεν γράφετε ποίηση;  Πώς να φυλακίσω την στιγμή, να κρατήσω για πάντα ένα χρώμα, ένα άρωμα, μια ανάμνηση, και να τα διατηρήσω ακέραια, όπως την πρώτη φορά που το αντίκρισα. Την πρώτη εκείνη φορά που ένιωσα ότι σταμάτησαν τα δευτερόλεπτα και έμεινα ακίνητος να παρατηρώ, να απορώ και να θαυμάζω. Τότε, όταν ήμουν παιδί. Ναι, η πεζοπορία στην Ξεροβούνα ήταν  ένα ταξίδι στο παρελθόν, σ΄εκείνα τα χρόνια της παιδικής μου αθωότητας!Ο φθινοπωρινός καμβάς της φύσης είναι γεμάτος με χρώματα και ένταση. Η φαντασία και το πάθος δίνουν ομηρικές μάχες, κι εσύ θα μείνεις απλός θεατής;

Για να μην μείνουμε απλοί θεατές σας έχω την λύση. Ε Ο Σ Καλαμάτας! Αααα…δεν σας είπα είμαι από τα νέα μέλη του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας και αυτές ήταν οι μύχιες σκέψεις μου την στιγμή της ανάβασης στην Ξεροβούνα. Λοιπόν, τολμήστε, το βουνό ξεδιπλώνει την ομορφιά του και εσείς πρέπει να την ανακαλύψετε. Και κάτι τελευταίο… χρήσιμο, νομίζω, ξεχάστε την comfortzoneτης πόλης, δεν είναι για το βουνό.

Λοιπόν, αρκετά …να μιλήσω πιο πεζά τώρα… συγγνώμη …παρασύρθηκα από την ομορφιά του βουνού!  Στις 22/10/17 και ώρα  7.00 το πρωί φύγαμε από τα γραφεία του συλλόγου, με προορισμό την Ξεροβούνα Ταϋγέτου. Η Ξεροβούνα (υψ.: 1952μ) είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές κορυφές του Ταϋγέτου και η ψηλότερη στο βόρειο τμήμα του. Η προσέγγισή μας έγινε από την πλευρά της Λακωνίας και είχε  ως αφετηρία το χωριό Λογγάστρα. Από εδώ ξεκινά η πεζοπορία μας. Το ταξίδι μας για την κορυφή της Ξεροβούνας ήταν μακρύ και συνάμα υπέροχο. Περνούσαμε ερημικές και άγονες εκτάσεις, όπου δεν φυτρώνει τίποτα. Την ηρεμία του βουνού διέκοπταν που και που οι τουφεκιές των κυνηγών. Στη συνέχεια, ακολουθήσαμε μια κακοτράχαλη πλαγιά με γκρι κοφτερούς βράχους. Δεν υπήρχε ούτε ένα δεντράκι να μας χαρίσει λίγη σκιά, παρά μόνο πέτρα, και ήλιος. Σε τέσσερις ώρες περίπου φτάσαμε στην κορυφή! Όλα αμέσως έφυγαν! Το μυαλό μου καθάρισε από τις αρνητικές σκέψεις της κούρασης.Ο καθάριος ορεινός αέρας δρόσιζε το ταλαιπωρημένο μου κορμί! Η αίσθηση του άβατου μου δημιουργούσε δέος και ανατριχίλα! Η ψυχή μου αναζωογονήθηκε από την θέα του Μεσσηνιακού κόλπου και εξεπλάγη από τις δυνατότητες του ανθρώπου και δη εμένα! Ήμουν εγώ και το βουνό! Είχα φτάσει στον Θεό! Η καρδιά μου είχε ανεβάσει παλμούς, όχι από την ανάβαση, αλλά από την θέα που σου έκοβε την ανάσα! Ένιωθα κατακτητής του κόσμου, υπερήρωας, θα έλεγα! Ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεκουραστούμε, να πάρουμε δυνάμεις σε ένα ευχάριστο κλίμα, όπου το χαρακτήριζε το αστείρευτο χιούμορ του κύριου Γιάννη και της κας. Βάνας.Αργά το μεσημέρι μαζέψαμε τα πράγματά μας και με βαριά καρδιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ήταν ώρα να φύγουμε, γιατί είχαμε ακόμα αρκετό δρόμο να διανύσουμε. Ο ήλιος έχει αρχίσει σιγά σιγά να γέρνει. Ο ουρανός βάφτηκε με κόκκινα και μοβ χρώματα. Το τέλος της κατάβασης μας επιφύλασσε μια έκπληξη …το κερασάκι στην τούρτα …που λέμε, μόνο που δεν ήταν τούρτα ήταν κομπόστα αγριοφράουλας, έδεσμα που προσφέρθηκε απλόχερα από την πρόεδρο του χωριού Σουστιάνων, Μαρία Τσάκωνα! Είχε νυχτώσει για τα καλά, όταν φτάσαμε στην Καλαμάτα, φέρνοντας μαζί μας χίλιες δυο ευχάριστες και όμορφες εντυπώσεις! Η φύση μάς χάρισε τόσα πολλά…

Νίκος Κανελλόπουλος
 

Καλή παρέα, φύση, περιπέτεια. Η διήμερη εξόρμηση με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας τα είχε όλα. Διανυκτέρευση με σκηνές στο δάσος της Βασιλικής και νυχτερινή ανάβαση προς τον Προφήτη Ηλία, την υψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά της εξόρμησης που πραγματοποίησε ο Σύλλογος την 12 και 13 Αυγούστου.

            Σάββατο μεσημέρι, έξω από τα γραφεία του Συλλόγου στην Καλαμάτα. Συγκεντρώνουμε τα πράγματα μας, επιβιβαζόμαστε στα αυτοκίνητα και ξεκινάμε. Κατευθυνόμαστε προς Καρδαμύλη όπου στρίβουμε αριστερά και μέσα από ελαιώνες συνεχίζουμε προς το βουνό. Περνάμε το γραφικό Εξωχώρι με τους παραδοσιακούς μανιάτικους πύργους και συνεχίζουμε σε δασικό δρόμο προς το Δάσος της Βασιλικής. Στα αριστερά μας βρίσκεται το φαράγγι του Βυρού και μπροστά μας υψώνεται επιβλητικός ο Ταΰγετος. Στο βάθος διακρίνεται η αλπική κορυφογραμμή που καταλήγει στην κορυφή του. Καθώς ανεβαίνουμε τον ελικοειδή χωματόδρομο το τοπίο είναι μοναδικό. Μπροστά μας απότομες ψηλές κορυφές καλυμμένες με έλατα που προκαλούν δέος και πίσω μας η εκπληκτική θέα προς τον κόλπο της Καρδαμύλης που κόβει την ανάσα. Φθάνοντας στην κορυφή μπαίνουμε στο Δάσος της Βασιλικής όπου συνεχίζουμε την πορεία μας προς το καταφύγιο ανάγκης του Συλλόγου. Μετά από λίγο φθάνουμε στον «Μπάρμπα Λια» , όπως λέγεται το καταφύγιο, στα 1500 μέτρα υψόμετρο σε ένα όμορφο ξέφωτο στην καρδιά του δάσους. Βγάζουμε τα πράγματα μας και στήνουμε τις σκηνές μας. Είναι ήδη αργά το απόγευμα και μπορούμε να απολαύσουμε τη δροσερή αύρα του βουνού με χαλαρό περίπατο. Το σούρουπο μας βρίσκει μαζεμένους έξω από το καταφύγιο να δοκιμάζουμε διάφορες νοστιμιές που ετοίμασαν οι γυναίκες της παρέας με λίγο κρασί και τσίπουρο.

Μετά από έναν ολιγόωρο ύπνο, συγκεντρωνόμαστε για να ξεκινήσουμε την ανάβαση. Ανάβουμε τους φακούς μας και ο ένας πίσω από τον άλλον μπαίνουμε στο μονοπάτι. Από πάνω μας ο καθαρός νυχτερινός ουρανός με όλα τα αστέρια. Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής είναι έντονα ανηφορικό μέσα από πυκνό δάσος και καθαρό μονοπάτι. Μια μικρή στάση στην πηγή Μουσγιά και συνεχίζουμε στο αλπικό πλέον τοπίο. Ανεβαίνουμε στο διάσελο Πατιστό και κατευθυνόμαστε προς την κορυφή του Αη Γιώργη στα 2000 μέτρα. Από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι κατά μήκος της κορυφογραμμής προς τον Προφήτη Ηλία. Στα αριστερά μας έχουμε θέα όλο τον μεσσηνιακό κόλπο και δεξιά μας όλο τον λακωνικό κάμπο. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είναι αρκετά τεχνικό με απότομες εναλλαγές στην κλίση και σκληρό τερέν, ενώ ο δυνατός αέρας μας δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Παρόλα αυτά προχωρώντας με προσοχή και με τη σωστή καθοδήγηση από τους οδηγούς του Συλλόγου, όλοι φθάνουν στην κορυφή. Μετά από 3μιση ώρες δύσκολης πορείας βρισκόμαστε στα 2400 μέτρα, στην κορυφή του Ταϋγέτου, την κατάλληλη ώρα για να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου. Ο ορίζοντας είναι πεντακάθαρος και η θέα μοναδική. Βόρεια απλώνεται όλη η οροσειρά του Ταϋγέτου μέχρι τα βουνά της Αρκαδίας. Νότια όλη η υπόλοιπη οροσειρά μέχρι το ακρωτήρι Ταίναρο, ενώ στο βάθος μπορούμε να διακρίνουμε τα Κύθηρα ακόμη και τα Λευκά Όρη της Κρήτης. Ανατολικά η Σπάρτη και όλος ο λακωνικός κάμπος, ενώ δυτικά μας φαίνεται ο μεσσηνιακός κόλπος και όλη η περιοχή της Πύλου. Το φανταστικό αυτό σκηνικό ολοκληρώνεται με την ανατολή του ηλίου κατά την οποία καθώς ο ήλιος υψώνεται, η σκιά της κορυφής στα δυτικά σχηματίζει ένα ισοσκελές τρίγωνο προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, αποχαιρετούμε το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και εν μέσω παγωμένων ισχυρών ανέμων ξεκινάμε την κατάβαση μας. Πίσω στο καταφύγιο χαλαρώνουμε σε κλίμα ικανοποίησης. Όλοι οι συμμετέχοντες ανέβηκαν και επέστρεψαν με επιτυχία. Απόγευμα πλέον, γεμάτοι καθαρό βουνίσιο αέρα και με άλλη μια εμπειρία στο σακίδιο μας, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για Καλαμάτα.         

 

κείμενο: Στέφανος Κότσιαρης

φωτογραφίες: Γιώργος Στεφανούρης

 

 

            Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν και ακόμη περισσότερα να ειπωθούν για αυτήν την άγνωστη στους πολλούς κορυφή του Ταϋγέτου. Όμως εδώ δεν είναι τίποτε άλλο πάρα ένας χώρος ανάρτησης κάποιων εικόνων από την πρόσφατη εμπειρία μας….

            Το Τραγοβούνι παρ’ ότι αποτελεί μια κορφή του Ταϋγέτου και μάλιστα όχι από τις ψηλότερες, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ξεχωριστό βουνό. Ένα βουνό κρυμμένο, αθέατο από μακριά… Και αυτό διότι από τη μια πλευρά περιβάλλεται από το τείχος της κεντρικής κορυφογραμμής, τον γνωστό «Πενταδάχτυλο», ενώ από την άλλη μια σειρά χαμηλότερων ορεινών όγκων κρύβουν την όψη του. Τεράστια κάθετα φαράγγια το περιβάλλουν στις τρεις μεριές του αφήνοντας στην τέταρτη ένα διάσελο να δημιουργεί μια υποψία σύνδεσης με τις υπόλοιπες κορυφές. Αυτή η απομόνωση και η θέση του στη καρδιά ακριβώς του Μεσσηνιακού Ταϋγέτου σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη, απόκρημνη όψη του δημιουργούν μια ιδιαίτερη γοητεία και έλξη για αυτούς που έχουν την τύχη να το αντικρύσουν από κοντά και να περπατήσουν σε αυτό…      

            Και ας έρθουμε στις εικόνες και στην πορεία της 21/5/2017 από το σύλλογό μας σε μια ιδιαίτερη κυκλική διάσχιση που ξεκίνησε από την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα για να καταλήξει μετά από 10+ ώρες πάλι σε αυτόν. Μια διαδρομή που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και έκανε ακριβώς το κύκλο τον βουνού διασχίζοντας τα φαράγγια που το περιβάλλουν και τους δυο εγκαταλειμμένους εποχιακούς οικισμούς του Κάτω και Άνω Βελιτσίου. Μια πρόσκαιρη βροχή μας απέτρεψε από το να ανέβουμε και στα 1909 μέτρα της κορυφής… Δεν απέτρεψε όμως την χαρά και την ομορφιά που μας γέμισε η μοναδική αυτή πορεία…  

Άγιος Γεώργιος 23/4/017

 

            Εδώ και λίγο καιρό η μαμά μου πηγαίνει στο βουνό με τους ορειβάτες. Όταν ήταν χειμώνας και δεν ήμουν ακόμη 4 ετών με είχε πάρει μαζί της στα χιόνια και ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα έλκηθρο και έκανα σκι. Ήταν υπέροχα τότε και η μαμά μου υποσχέθηκε να με πάρει μαζί σε μια ανοιξιάτικη πεζοπορία, που θα ήταν για παιδάκια και δε θα είχε πολύ κρύο. Μετά το Πάσχα μου είπε ότι ήρθε η στιγμή να δοκιμάσω κι εγώ το βουνό! Μόνο φωτογραφίες είχα δει ως τότε και είχα μεγάλη ανυπομονησία! Το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκα νωρίς για να ξεκουραστώ, αλλά το πρωι από την αγωνία και τη χαρά μου ξύπνησα «αχάραγα» όπως λέει η μαμά. Όταν φτάσαμε στον Ορειβατικό Σύλλογο δεν είδα άλλα μικρά παιδάκια και ρώτησα αν ήταν σίγουρα για μένα η εκδρομή. Όλοι ήταν πολύ καλοί κ’ ευγενικοί μαζί μου και ρωτούσαν αν θα πάω μαζί. Μα καλά, αν δεν πήγαινα γιατί ήμουν εκεί; Δεν τους καταλαβαίνω πάντα τους μεγάλους και το είπα στη μαμά. Μπήκαμε στα βανάκια και φτάσαμε στην εκκλησία. Αγία Παρασκευή τη λέγανε. Εκεί άρχισε η περιπέτεια!!

            Στην αρχή περπατούσα ολομόναχη κ’ ήταν τόσο όμορφα, μετά όμως χωριστήκαμε από τους άλλους  επειδή ο ένας δρόμος ήταν μεγάλος για παιδάκια. Όταν άρχισα να ανεβαίνω το βουνό είδα πολλά πράγματα που δεν είχα ξαναδεί κ’ είπα στη μαμά μου ότι το δάσος δεν έμοιαζε όπως στα παραμύθια! Ο Κώστας μου εξήγησε ότι το δάσος είχε καεί κι εγώ στενοχωρήθηκα που πέθαναν όλα αυτά τα δεντράκια. Όταν όμως ανεβήκαμε προς την εκκλησία φοβήθηκα σε κάποια σημεία αλλά οι κύριοι του ορειβατικού ήταν πολύ καλοί μαζί μου και μου εξηγούσαν που πρέπει να πατάω για να μη πέσω . Εγώ τους άκουγα και πρόσεχα και δεν έπεσα, ενώ η μαμά μου έπεσε.

            Όταν φτάσαμε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είδα δύο πανέμορφα γαϊδουράκια και έφαγα νόστιμο άρτο. Ήταν υπέροχο μέρος γεμάτο δέντρα και κρυψώνες για να παίξουμε κρυφτό!!! Εκεί ξεκουραστήκαμε στο προαύλιο της εκκλησίας και η μαμά μου είπε να μείνω εκεί για λίγο για να πάει στη κορυφή. Όμως εγώ δεν ήθελα να πάει μόνη της, επειδή μπορούσα να ανέβω. Τότε ξεκίνησα μαζί με τους άλλους μεγάλους να ανεβαίνω και είδα πολλά χώματα περίεργα από τα αγριογούρουνα. Φοβήθηκα λίγο μήπως συναντούσαμε κανένα, αλλά τελικά δεν ήταν εκεί!

            Μόλις φτάσαμε στη κορυφή νόμιζα ότι θα αγγίξω τον ουρανό. Ήμουν πάρα πολύ ψηλά, είδα την Καλαμάτα, χωριά, άλλα βουνά και μάλιστα έπαιξα κρυφτό με τη Νατάσα!! Ήμουν πολύ χαρούμενη! Όταν κατεβήκαμε, μύριζε ωραία έξω από την εκκλησία και όλοι έτρωγαν. Ήμουν κουρασμένη και η μαμά μου ετοίμασε ένα πιάτο. Εγώ νόμιζα ότι ήταν κοτόπουλο και έφαγα πολύ, μετά μου είπε η μαμά ότι ήταν αρνί και χάρηκα που τρώω αρνί! Έφαγα και μια σοκολάτα και τότε άρχισε αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα! Μουσική και χορός!! Ένας κύριος είχε πάρει ένα κλαδί από δέντρο και χτύπαγε ένα κουβά …. πολύ αστείο! Αλλά η μαμά είπε ότι τα «αυτοσχέδια» όργανα είναι τα καλύτερα! Χορέψαμε κι εμείς μαζί με τους μεγάλους και προσπαθούσα να μάθω τα λόγια που έλεγαν όλοι, δεν τραγουδούσε μόνο ένας! Ήταν πολύ ωραία εκεί, αλλά μετά έπρεπε να φύγουμε. Τάισα και τα γαϊδουράκια πριν φύγω, που είχαν κουραστεί να κουβαλάνε πράγματα τόσο ψηλά και γίναμε φίλοι.

            Όταν κατεβήκαμε φοβήθηκα πιο πολύ αλλά με πήραν λίγο αγκαλίτσα και η μαμά είπε θα πάρω ορειβατικά παπούτσια να είναι πιο εύκολο. Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο ήθελα να κοιμηθώ, αλλά τελικά παίξαμε UNOστην Αρτεμησία και γέλασα πολύ και ξεκουράστηκα. Μετά ξύπνησα απότομα και η μαμά είπε ότι αποκοιμήθηκα στο δρόμο.

             Μου άρεσε πάρα πολύ το βουνό και οι φίλοι μου δε με πίστεψαν ότι ανέβηκα τόσο ψηλά, αλλά εγώ ξέρω ότι τα κατάφερα! Είμαι μια μικρή ορειβάτισσα και θα περιμένω τα ειδικά ορειβατικά παπούτσια για να κάνω και άλλες εξορμήσεις!!

            Το βουνό είναι υπέροχο!! Και η μαμά λέει να μη φοβάμαι τίποτα γιατί: «με κρατάει, την κρατώ κ’ ανεβαίνω το βουνό»

 

Χριστίνα Τ.

 

            Όλα τα παραπάνω μεταφέρθηκαν όπως η ίδια η μικρή Χριστίνα τα διηγήθηκε μετά την πρώτη της εξόρμηση σε τρίτους.

Σχήματα, χρώματα κι αρώματα

Πρώτη Κυριακή του Απρίλη. Καλή διάθεση και καλός καιρός, με τις πιο ευνοϊκές συνθήκες πραγματοποιήθηκε η πεζοπορία με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, αυτήν την φορά, με αφετηρία και κατάληξη το χωριό Άνω Καρβέλι και ενδιάμεση στάση στην κορυφή του Προφήτη Ελισσαίου.

Μετά την άφιξη και τις πρώτες συστάσεις και συμβουλές, αρχίσαμε σιγά-σιγά να ανηφορίζουμε μέσα στην καταπράσινη φύση, αφήνοντας πίσω τα σπίτια του χωριού. Το μονοπάτι, χωμάτινο ή και πετρώδες, άλλοτε ευθύ, άλλοτε ανώμαλο, μαρτυρούσε προηγούμενο πέρασμα ζώων και μας άφηνε άφωνους με την πλούσια βλάστησή του. Όταν πια είχαμε πάρει σημαντική απόσταση από το σημείο εκκίνησης, γύρισα πίσω να κοιτάξω. Το βουνό αντικρυστά είχε πλέον ορθωθεί, αφήνοντας τις κόκκινες στέγες των σπιτιών του χωριού Λαδά να διακρίνονται ολοκάθαρα, λουσμένες στο φως. Μέχρι και το τέλος της ανάβασης, οπότε μάθαμε και το όνομά του, Άγιος Γεώργιος, δεν σταμάτησα να κοντοστέκομαι και να θαυμάζω την ομορφιά και την υπεροχή του.

Στρέφοντας, καμιά φορά, το βλέμμα προς την κορυφή, όπου φαινόταν αμυδρά το εκκλησάκι του Προφήτη Ελισσαίου, αναρωτιόμουν πώς θα ήταν δυνατό να βρεθούμε εκεί ψηλά διασχίζοντας μία …πλαγιά! Όμως, πράγματι, τα καταφέραμε και, προς ανταμοιβή μας, η κορυφή επεφύλασσε τις πιο όμορφες εκπλήξεις. Το τελευταίο κομμάτι του μονοπατιού, ακριβώς πριν αντικρύσουμε το εκκλησάκι, συνδύαζε λευκά βράχια και ξερά κλαδιά ανάμεσα σε κίτρινα θαμνώδη φυτά και μωβ λουλούδια, το ίδιο το εκκλησάκι, πέτρινο με κόκκινη στέγη και μικρό καμπαναριό, ήταν περιτριγυρισμένο από μαργαρίτες, ενώ η θέα από εκεί ψηλά ήταν αληθινά μαγευτική! Στα αριστερά μας απλωνόταν ο γαλήνιος μεσσηνιακός κόλπος και η πόλη της Καλαμάτας, απέναντί μας φαινόταν η Μονή της Βελανιδιάς και το ομώνυμο μονοπάτι που συνέδεε τα χωριά Νέδουσα, Αλαγονία, Λαδά και Καρβέλι, δεξιά στεκόταν πάντα ο Άη-Γιώργης, ενώ αν στρέφαμε ολοκληρωτικά το κεφάλι, θα βλέπαμε ένα μικρό κομμάτι της χιονισμένης κορυφής του Χαλασμένου.

Ύστερα από τις στιγμές ανάπαυλας και ενατένισης της πανέμορφης θέας, ξεκίνησε η καθοδική πορεία από διαφορετικό καλντερίμι, που θα μας έβγαζε και πάλι στο χωριό. Ιδιαίτερα εποικοδομητική υπήρξε η διαδρομή αυτή, καθώς είχαμε την ευκαιρία «να μάθουμε με βιωματικό τρόπο το αλώνισμα», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Θύμιος. Το μονοπάτι, βέβαια, προσέφερε κι άλλες συγκινήσεις, όπως το συναπάντημά μας με τρεις χελώνες, το πέρασμά μας από τμήματα σχεδόν πλακόστρωτα, αλλά και από «σάρες» του βουνού, και τα αποτυπώματα της οργιώδους χαμηλής βλάστησης στα πόδια (!) μας. Ωστόσο, θα ήταν φοβερή παράλειψη η μη αναφορά στην αξιαγάπητη συντροφιά της τετράποδης Νεφέλης, που με το νάζι και την χάρη της ενίσχυε, συνεχώς, το ηθικό μας.

Το τέλος μιας διαδρομής σε αφήνει πάντα με ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να στενοχωρηθείς που τελείωσε ή να χαρείς που την έζησες και να είσαι ευγνώμων για όσα σου έδωσε. Κάτω από τον μεγάλο πλάτανο στην πλατεία του χωριού, όπου συγκεντρωθήκαμε για τελευταία φορά, προτού πάρουμε το δρόμο της επιστροφής, συλλογιζόμουν πώς η αγάπη για τα βουνά και τη φύση μπορεί να ενώσει διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους, που όμως ντύνονται την καλύτερή τους διάθεση και την μεγαλύτερή τους προθυμία, για να μοιραστούν από κοινού μια πεζοπορία˙ πώς το ίδιο το βουνό ικανοποιεί όλες τις αισθήσεις κι ακόμα παραπάνω, γεννώντας τόσο δυνατά συναισθήματα. Τα σχήματα, τα χρώματα, τα αρώματα, οι ήχοι και η αύρα του βουνού, όλα μαζί ένας απλός συνδυασμός για την έναρξη των πιο όμορφων ταξιδιών. Καλή αρχή, λοιπόν!

Για τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας,
Ευτυχία Μιχαλοπούλου