Έχω ανέβει σε κορυφές βουνών, πάντα όμως τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας θα έκανε την περασμένη Κυριακή πεζοπορία στο Μαίναλο, στην περιοχή της κορυφής Αϊντίνη με υψόμετρο 1849 μ.

Είχα στο μυαλό μου να πάω, αλλά από συζητήσεις άκουγα ότι οι συνθήκες στο βουνό αυτό θα ήταν δύσκολες, ήθελαν εμπειρία στο χιόνι και εξοπλισμό. Κάτι που δεν είχα ποτέ δοκιμάσει και δε διέθετα. Κανόνισα να ξενυχτήσω λοιπόν το Σαββατόβραδο μιας και δε θα συμμετείχα στη πεζοπορία.

Tην Παρασκευή το βράδυ προς έκπληξη μου, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου, που με καλούσαν να συμμετέχω στην πεζοπορία και θα μου έδινε ο σύλλογος τον απαραίτητο εξοπλισμό, αν χρειαζόταν.

Δέχτηκα χωρίς σκέψη. Ήθελα να δοκιμάσω τις αντοχές μου μα και να γνωρίσω έναν τόπο που δεν είχα ξαναπάει.

Ξενυχτισμένη, την Κυριακή το πρωί ετοιμάστηκα. Με μια γερή δόση καφέ, επιβιβάστηκα στο μικρό λεωφορείο του συλλόγου, που θα μας πήγαινε στο σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Μια σκέψη είχα συνεχώς στο μυαλό μου. Θα τα καταφέρω; Όμως τα πειράγματα των συνοδοιπόρων στο λεωφορείο με χαλάρωναν.

Φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης και ετοιμαστήκαμε για την πεζοπορία. Έλαβα τον εξοπλισμό που δεν είχα και ξεκινήσαμε από τα 1050 μέτρα υψόμετρο.

Η πορεία μέσα από το ελατόδασος, όμορφη, ανοδική. Κάποια μικρά αγριολούλουδα είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Χιόνι πουθενά. Μόνο σταγόνες έπεφταν από το χιόνι που είχαν κρατήσει τα έλατα στα κλαδιά τους.

Η ομάδα είχε συνοχή. Απολάμβανα τη φύση. Κάπου εμφανίστηκαν μερικές κηλίδες από χιόνι.

Τίποτα δεν προμήνυε για μένα το τι θα συναντούσαμε αργότερα. Το μονοπάτι συνεχιζόταν με χρώματα άσπρα καφέ, πράσινα και πάλι άσπρα, ώσπου όλα άσπρα. Λευκό τοπίο αποτυπωμένο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Το μόνο που ξεχωρίζει στο λευκό χαλί κάποια έλατα φορτωμένα με χιόνι, σαν πράσινες μικρές κηλίδες. Δέος με πλημμύρισε και η φωνή από μέσα μου «θα τα καταφέρεις;»... Φωνές χαράς από εκείνους που δεν είχαν πατήσει φέτος χιόνι. Ενθουσιασμός από όλους.

Συνεχίσαμε να περπατάμε και ας μας κύκλωνε η ομίχλη και ας είχε αρχίσει να χιονίζει. Έπρεπε να φτάσουμε στον προορισμό μας, στην κορυφή Αϊντίνη. Ο ένας πίσω από τον άλλο τα πόδια μας βούλιαζαν μέσα στο χιόνι.  Συνεχίζαμε στην απανεμιά να βαδίζουμε πάνω στις πατημασιές του μπροστινού μας. Φτάνοντας στον προορισμό μας στα 1849μ. συναντήσαμε τον αέρα. Ελαφρύ μαστίγωμα στο πρόσωπό μας. Το κρύο το ένιωθα στα ακροδάχτυλα μου. Η ομίχλη δε μας άφησε να δούμε τη θέα. Τη φωτογραφίσαμε μαζί με τις πολύχρωμες φιγούρες  μας.

Δε μείναμε πολύ εκεί. Έπρεπε να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού.

Τότε ένιωσα παιδί και όχι μόνο εγώ. Άτακτη αποχώρηση με τσουλήθρα στο χιόνι και ηθελημένες πτώσεις. Τα περισσότερα μπατόν χωρίς χρήση. Βούλιαζα και εγώ στο αφράτο χιόνι. Φωτογραφιζόμαστε για να κρατήσουμε ζωντανή στη μνήμη μας τη στιγμή, μη μας την πάρει η λήθη. Φωτογραφίζαμε τις ομορφιές της φύσης. Φωτογραφίζανε τα μάτια μου και κατέγραφαν την εικόνα στο μυαλό μου για να διατηρηθεί η μαγεία ανέπαφη.

Το λευκό τοπίο κάποια στιγμή έσβησε από τα μάτια μας, οι νιφάδες όμως μας συντρόφευαν μέχρι να πάρουν τη θέση τους οι σταγόνες της βροχής. Το «ταξίδι» είχε τελειώσει.

Αλλάξαμε ρούχα και απολαύσαμε στο γυρισμό, ζεστό ρόφημα σε ένα όμορφο περιβάλλον, που βρισκόταν στο δρόμο μας με τους χαρούμενους συνοδοιπόρους μου. Μια μοναδική εμπειρία για μένα είχε τελειώσει. Όσο για το ερώτημα που είχα στο μυαλό μου, η απάντηση είχε πραγματοποιηθεί. Ναι τα κατάφερα!

Τι σήμαινε για μένα το Μαίναλο εκείνη την Κυριακή; 

Μαγεία… Αϊντίνης… Ι849… Νάκαρα… Άγρια φύση… Λευκό… Ορειβατικός Καλαμάτας.

                                                                                              Μια φανατική του βουνού.

                    ΔΩΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η Κυριακή που πέρασε έκρυβε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο ορειβατικός σύλλογος Καλαμάτας έκοβε την πίτα του στην όμορφη πλατεία του Αριοχωρίου Μεσσηνίας. Η έκπληξη όμως κρυβόταν στην πεζοπορία, που έλαβε χώρα νωρίς το πρωί πριν την κοπή της πίτας. Ο σύλλογος είχε διοργανώσει πεζοπορία στην Αρχαία Θουρία - Μυκηναϊκη Άνθεια.

Νωρίς το πρωί λοιπόν μαζευτήκαμε πολύ περισσότεροι από ότι περιμέναμε και ξεκινήσαμε για το όμορφο Αριοχώρι. Αφού ήπιαμε το τσάι, που ετοίμασαν οι Μοναχές ξεκινήσαμε την πεζοπορία από το μοναστήρι Παλαιόκαστρο "ελληνικά" . Μια νέα και ευγενέστατη μοναχή μας μίλησε για το μοναστήρι και τον περιβάλλοντα χώρο. Έπειτα τα ινία πήρε ο "ξεναγός" μας ο Γιώργος Σκούρας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καταλληλότερο άνθρωπο να μας δείξει τον τόπο εκείνο. Οι γνώσεις του αλλά και το χιούμορ με το οποίο μας τις μετέδιδε, θα μας μείνουν αξέχαστες .

Με ήλιο λοιπόν και ένα πολύ όμορφο κλίμα ανάμεσα στους πεζοπόρους ξεκινήσαμε την περιήγηση. Σημάδια ενός πλούσιου, αρχαίου πολιτισμού υπήρχαν ολοφάνερα γύρω μας. Αρχαία κεραμικά παντού. Οι υπάρχουσες αρχαιολογικές ανασκαφές άρχισαν να φανερώνουν ότι 4 μέτρα κάτω από τα πόδια μας υπήρχε μια μεγάλη αρχαία πόλη με έντονη γεωργική και εμπορική δραστηριότητα. Οι επιβλητικοί αρχαίοι λίθοι βρίσκονταν παντού ανάμεσα στις ελιές. Όταν όμως αντίκρισα αυτό που πιθανότατα ήταν το θέατρο "ωδείο" και τους μυκηναϊκούς τάφους έμεινα εμβρόντητη.

Δέκα λεπτά από την πόλη μας και δεν είχα την παραμικρή ιδέα . Νομίζω πως την ίδια έκπληξη ένιωσαν και πολλοί συνοδοιπόροι μου. Αφού σταθήκαμε αρκετή ώρα έξω από τους τάφους, ενώ μας μιλούσε ο κύριος Σκουρας για την ιστορία του τόπου ξεκινήσαμε την κάθοδο μας για την πλατεία του χωριού. Τα τραπέζια ήταν έτοιμα και μετά από τους λόγους του παπά του χωριού και μέλη του δήμου ξεκίνησε το φαγοπότι. Η φασολάδα έκλεψε την παράσταση και ταίριαζε απόλυτα στην περίσταση. Οι χορηγοί είχαν προμηθεύσει το σύλλογο με φρέσκα υλικά καθώς και όμορφα δώρα για τον τυχερό που θα έβρισκε το φλουρί.

Αξίζει να αναφερθεί, πως οι χορηγοί που συνέβαλαν στη διοργάνωση της εκδήλωσης προσφέροντας τα παραδοσιακά τους προϊόντα ήταν οι ακόλουθοι: Σταθόπουλος Ιωάννης, Κωνσταντακόπουλος ΩΜΕΓΑ, Αφοί Μουργή, Αρτοποιείο Καράμπελας, ΑΓΑΝ ΕΠΕ, Υψηλάντη Ελένη, Κλείδωνας Ηλίας, Πουλημένος Δημήτριος, Χριστόπουλος Φίλιππος. Όπως επίσης πολύτιμη ήταν η βοήθεια των μελών του Πολιτιστικού Συλλόγου Αριοχωρίου. Αφού χορτάσαμε από το φαγητό ξεκίνησαν οι χοροί ... Και για μια στιγμή νόμιζα πως βρισκόμουν στην κοπή της πίτας κάποιου χορευτικού συλλόγου, καθώς οι περισσότεροι ήταν δεινοί χορευτές με την μουσική επιμέλεια του Γιώργου Λυμπερόπουλου. Ήταν μια όμορφη Κυριακή που μας αιφνιδίασε καθώς προσέφερε ταυτόχρονα διασκέδαση, άθληση και εκπαίδευση για όλους τους παρευρισκόμενους. Ο παραπάνω συνδυασμός την καθιστά μια αξέχαστη Κυριακή.

Ως εκ τούτου νιώθω ευγνωμοσύνη για την προσπάθειά του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας καθώς μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον τόπο μας. Αδημονούμε για παρόμοιες εκδηλώσεις .

 

Ιοκάστη Αλοίμονου

ΓΡΑΜΜΟΣ 2-6-12

Γράμμος

..στις θολές γραμμές της ιστορίας

και στις πανέμορφες γραμμές της φύσης