d.kotsi

d.kotsi

Οι συμμετέχοντες στην εξόρμηση του Αγίου Πνεύματος που θα πραγματοποιηθεί στον Λάκμο παρακαλούνται να προσέλθουν την Παρασκευή 25/5/2018 και ώρα 9:00μ.μ. στα γραφεία του συλλόγου για ενημέρωση σχετικά με λεπτομέρειες της εξόρμησης.

Ο συμπαγής ορεινός όγκος του Ολύμπου - με την ψηλότερη κορυφή του τον Μύτικα αγγίζει τα 2.918 μ. - δεσπόζει επιβλητικός, με μια σειρά από ψηλές κορυφές που αυλακώνουν βαθιές χαράδρες, γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας.

Για την προστασία της μοναδικής αυτής κληρονομιάς, ανακηρύχθηκε ήδη από το 1938 ως ο πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας. Οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν στο Μύτικα ήταν ο Χρήστος Κάκαλος, ο Frederic Boisonas και ο Daniel Baud Bovy στις 2 Αυγούστου του 1913.

Οι δώδεκα θεοί κατοικούν στα φαράγγια, «τις πτυχές του Ολύμπου» όπως τα αποκαλεί ο Όμηρος- όπου βρίσκονται και τα παλάτια τους. Το Πάνθεον (ο σημερινός Μύτικας), είναι το σημείο συνάντησής τους, θέατρο των θυελλωδών συζητήσεών τους. Ο θρόνος του Δία (το σημερινό Στεφάνι), φιλοξενεί αποκλειστικά τον αρχηγό των θεών, τον Δία (Ζευς).

 

Βαθμός Δυσκολίας

  1. Ο βαθμός δυσκολίας είναι 4+ (πολύ δύσκολη - ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται πολύ καλή φυσική κατάσταση, εμπειρία και τεχνικές ικανότητες).

 

Σημειώσεις συμμετοχής:

1) Για δηλώσεις συμμετοχής, κατόπιν έγκρισης του Αρχηγού της ανάβασης, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.

2) Δηλώσεις συμμετοχών: έως 10/6/2018.

3) Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Προτεραιότητα έχουν τα οικονομικά τακτοποιημένα μέλη του συλλόγου.

4) Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (10/6/2018).

5) Για τη συμμετοχή απαιτείται προκαταβολή 20 ευρώ. Επειδή ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι περιορισμένος, η δήλωση συμμετοχής θα κατοχυρώνεται με την καταβολή της προκαταβολής.

6) Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

 

Αρχηγός Ορειβατικής Ομάδας: Κουραμπάς Γιάννης, τηλ.: 6972719232

* Ο αρχηγός έχει το δικαίωμα για μερική ή ολική τροποποίηση του προγράμματος της εξόρμησης όταν αντικειμενικοί λόγοι το επιτάσσουν (καιρικές συνθήκες, κακή κατάσταση δρόμων κλπ.).

 

Εξοπλισμός:

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουν τον παρακάτω εξοπλισμό καθώς και γνώση χρήσης αυτού:

1) Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό)

2) Μακρύ παντελόνι (υποχρεωτικό) και άνετο για την πεζοπορία

3) Υπνόσακο

4) Σακίδιο 65Lt +

5) Μπατόν (υποχρεωτικά)

6) Νερό

7) Γυαλιά ηλίου

8 ) Αντιηλιακό

9) Καπέλο για τον ήλιο

10) Φαγητό (σοκολάτα - Ενεργειακή μπάρα, ξηροί Καρποί, αποξηραμένα φρούτα, σάντουιτς

 

Ενημέρωση:

Είναι σημαντικό να ενημερώνετε τον αρχηγό της εξόρμησης για τυχόν προσωπικό σας σοβαρό πρόβλημα υγείας (αλλεργία, άσθμα, επιληψία, καρδιολογικό πρόβλημα).

 

Ομαδικότητα:

1) Επιδίωξη κλίματος συνεργασίας και ομαδικότητας με τους συνοδοιπόρους μας.

2) Καλή διάθεση, αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης προς το συνοδοιπόρο μας.

 

Όλοι οι συμμετέχοντες στις δραστηριότητες του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας πρέπει να είναι μέλη του συλλόγου ή ενός σωματείου μέλους της Ε.Ο.Ο.Α. και να είναι οικονομικά τακτοποιημένοι για το τρέχον έτος.

Για τη σημερινή διαδρομή ξεκινήσαμε (μια παρέα από 21 άτομα και 2 σκυλιά) στις 8 το πρωί από τα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας. Προορισμός οι Κάλυβες, ένα χωριό κοντά στην Καρδαμύλη, απ’ όπου θα ξεκινούσε η πεζοπορία. Η διαδρομή μας μέσα από ένα – ανά τόπους – πλακόστρωτο μονοπάτι περιλάμβανε παράλληλο καθαρισμό του από τα θαμνώδη φυτά που απειλούσαν να το αποσιωπήσουν από τη ματιά του οδοιπόρου. Βέβαια, δεν υπήρξαμε οι μόνοι που εκμεταλλευτήκαμε την εύνοια του καιρού˙ διάφοροι συνοδοιπόροι, μεμονωμένα ή σε ομάδες, απολάμβαναν εξίσου την ομορφιά της φύσης και την καλή θερμοκρασία. Μέσω μιας μικρής παλιάς γέφυρας, το παραδοσιακό πλακόστρωτο μονοπάτι μας οδήγησε στο μικρό χωριό Πεδινό, το οποίο διασχίσαμε και συνεχίσαμε ανηφορικά προς τα Τσέρια. Τα μικρά αυτά χωριά έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους και ανακαινίζονται ξανά μερικώς. Η συνέχεια απαιτούσε μια μικρή στάση στα Τσέρια, όπου ήπιαμε καφέ, γευματίσαμε και δοκιμάσαμε τις αγκινάρες που μας φίλεψε ένας ευγενικός κάτοικος του χωριού. Ύστερα , πήραμε ξανά το δρόμο του γυρισμού προς το Πεδινό, αυτή τη φορά για να κατηφορίσουμε προς τη μονή Σωτήρoς. Ξανά το μονοπάτι έχρηζε καθαρισμού, ωστόσο το τοπίο ήταν μαγευτικό. Στον περίβολο της εγκαταλελειμμένης, πλέον, μονής Σωτήρoς υπάρχουν κάποιες μουριές με ήδη γινoμένους και νόστιμους καρπούς. Μόλις λίγα μέτρα μας χώριζαν πια από το φαράγγι του Βυρού, στους άνυδρους κόλπους του οποίου συνεχίσαμε τη διαδρομή μας. Ωστόσο, ο ουρανός ήδη σκοτείνιαζε και δεν άργησε να βρέξει. Ευτυχώς, σταμάτησε γρήγορα κι έτσι συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέσα στο φαράγγι, το οποίο μας αποζημίωσε με εκπληκτικές εικόνες, για να επιστρέψουμε πίσω στις Κάλυβες. Η πορεία μας, όμως, δεν θα τελείωνε εδώ, καθώς η ευγενική και φιλόξενη κα. Κατερίνα μας προσκάλεσε στο σπίτι της, ένα παραδοσιακό σπίτι με μια πανέμορφη βεράντα, που της πρόσφερε σκιά μια παλιά κληματαριά. Μας κέρασε ελληνικό καφέ, μια υπέροχη παραδοσιακή μανιάτικη σούπα (τραχανά), τυρί, ψωμί φρυγανισμένο πασπαλισμένο με ρίγανη κι ελαιόλαδο, ελιές και κρασί. Αυτή η «γεύση από Μάνη» επισφράγισε με τον πιο όμορφο τρόπο το ταξίδι μας και θα μείνει χαραγμένη σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην κα. Κατερίνα και, φυσικά, στον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας που μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο να ανακαλύψουμε, αλλά και να ζήσουμε την περιοχή!

 

Rebecca Grethe

 

For today’s tour, we (a group of 21 people and 2 dogs) started at 8 o’clock from the mountaineering club of Kalamata. With the cars we went to Kalyves, near Kardamili, to begin our hike. During our ascend on a once paved path, we cleaned it from plants that threatened to overgrow it. Obviously, we were not the only group who took advantage ofthe good weather. There were many people on the path who enjoyed the beautiful nature and the perfect temperatures to go on a hike. The traditionally paved path took us over a little old bridge to the small village of Pedino, which we passed through, and then further up to Tseria. These little villages kept their traditional way of building, and are partly being renovated again. In the centre of Tseria, we enjoyed a coffee, lunch and some artichokes from a local villager. The astonishing view from the terrace down to the sea was definitely worth the climb. Afterwards, we took the same path back to Pedino, where we then turned towards the monastery of Sotiras. Our descend there was again accompanied by path-cleaning and admiring the beauty of the landscape. Within the nowadays abandoned monastery of Sotiras grow some mulberry trees, which already bear some delicious fruits. The descend from here to Vyros gorge was now only a few metres, and we continued our way through the dry stream bed. But it didn’t stay dry for long, as the clouds were getting darker and soon poured rain over us. Fortunately, it was only a quick shower, and we could continue our way through the canyon, which offered stunning views, back to Kalyves. But our trip was far from over, as we were invited by the most friendly and welcoming Ms Katerina. She showed us her traditional house with a wonderful terrace, shaded by an age-old vine, and prepared us Greek coffee, a fantastic traditional maniatic soup (Trachanas), cheese, roasted bread with olive oil and oregano, olives, and wine. This ‘taste of Mani’ complemented our trip perfectly and we will keep it in best memory. A very big thank you to Ms Katerina, and of course to the mountaineering club for giving us the opportunity to not only discover, but to experience this region!

 

By: R. Grethe

Το τριήμερο αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε πεζοπορικά το όρος Λάκμος (Περιστέρι) που βρίσκεται νότια του Μετσόβου στην Κεντρική Πίνδο. Είναι ένα από τα πιο απομονωμένα βουνά της περιοχής -αφού για να το προσεγγίσει κανείς πρέπει να διασχίσει μεγάλο μέρος της Πίνδου- και περιτριγυρίζεται από πολλές κορυφές που υπερβαίνουν τα 1.700μ. σε υψόμετρο. Έχει πάνω από δέκα κορυφές των 2.000μ. και αρκετές απότομες κόψεις για τους λάτρεις της δύσκολης ορειβασίας.

 

Περιμετρικά του βουνού υπάρχουν πολλά ποτάμια και ρέματα, καθώς και δάση έλατου και φυλλοβόλων, που την άνοιξη μεταμορφώνουν την περιοχή σε πολύχρωμο καμβά. Ακόμη, είναι βασικός τροφοδότης των ποταμών Αχελώου και Αράχθου. Οι περισσότερες αναβάσεις γίνονται από το χωριό Χαλίκι, που βρίσκεται ανατολικά, και από το χωριό Ανθοχώρι στα βόρεια.

 

Παρά την εντατική βόσκηση στην περιοχή, μεγάλο μέρος του βουνού παραμένει άθιχτο από τους ανθρώπους και τα ζώα. Τα αλπικά λιβάδια δυτικά της κορυφής προτείνονται για κατασκήνωση και ορειβατικό σκι. Νότια της κορυφής Τσουκαρέλα βρίσκεται η αλπική λίμνη Βερλίγκα, όμως για να τη δει κανείς με νερό πρέπει να την επισκεφθεί την άνοιξη, όταν λιώνουν τα χιόνια. Από τον Λάκμο είναι ορατά τα Τζουμέρκα, η Κακαρδίτσα και το Μαυροβούνι.

 

Πρόγραμμα Ορειβατικής Ομάδας

 

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Αναχώρηση στις 11:00 π.μ. από Καλαμάτα με προορισμό τον ιστορικό οικισμό Χαλίκι Ασπροποτάμου στα Τρίκαλα Θεσσαλίας που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.150μ. Οι λιθόκτιστες εκκλησίες του χωριού -περίφημα μνημεία αρχιτεκτονικής- μαρτυρούν την μεγάλη ακμή που γνώρισε η περιοχή κατά την τελευταία περίοδο της ιστορίας της.

Άφιξη αργά το απόγευμα στο Χαλίκι και τακτοποίηση στον ξενώνα Χαλικίου. Διανυκτέρευση στον ξενώνα.

 

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Ομάδα 1: Θα πραγματοποιήσει διάσχιση, διάρκειας 9 περίπου ωρών, της κορυφογραμμης του Λάκμου. Η αφετηρία της ορειβατικής μας διαδρομής θα είναι το Χαλίκι με αρχικό προορισμό την λίμνη Βερλίγκα. Θα ακολουθήσει ανάβαση στις κορυφές Τσουκαρέλα (2.295μ.), Μέγας Τράπος(2.240μ.) και των υπολοίπων κορυφών του Λάκμου. Επιστροφή στο Χαλίκι.

Βαθμός Δυσκολίας: 3

Ώρες Πορείας: 9 +/-

 

Ομάδα 2: Θα πραγματοποιήσει πεζοπορίαέ ως την αλπική λίμνη Βερλίγκα στα 2.050 μέτρα. Επιστροφή στο Χαλίκι.

Βαθμός Δυσκολίας: 2

Ώρες Πορείας: 5 +/-

 

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Την τελευταία ημέρα θα την αφιερώσουμε στα Τζουμέρκα και σε μερικά από τα ομορφότερα χωριά της Ηπείρου. Θα γίνει η πεζοπορική διαδρομή Ματσούκι-Καλαρρύτες-Συρράκο, στο παλιό ιστορικό μονοπάτι που ένωνε τα μεγάλα Βλαχοχώρια της περιοχής. Το μονοπάτι ξεκινάει από το Ματσούκι με αρχική κατεύθυνση τη Μονή Βύλιζας, ακολουθώντας άνετο και ανακαινισμένο μονοπάτι. Στη συνέχεια διασχίζει πυκνά δάση φυλλοβόλων κατεβαίνοντας στο Μεγάλο Ρέμα. Ανεβαίνοντας συναντάει τον ασφαλτικό δρόμο που οδηγεί στους Καλαρρύτες. Διασχίζοντας το χωριό συνεχίζει με κατεύθυνση το Συρράκο. Η διαδρομή αυτή μπορεί να γίνει και τμηματικά: Ματσούκι – Καλαρρύτες (2 ώρες) και Καλαρρύτες – Συρράκο (1,5 ώρα)

 

Εξοπλισμός

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουν τον παρακάτω εξοπλισμό καθώς και γνώση χρήσης αυτού:

1) Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό)

2) Μακρύ παντελόνι (υποχρεωτικό) και άνετο για την πεζοπορία

3) Υπνόσακο

4) Σακίδιο 30Lt

5) Ξηρά τροφή/Σνακ για ενέργεια (παστέλι, ξηροί καρποί, φρούτα, σοκολάτα κ.α.)

6) Μπατόν (υποχρεωτικά)

7) Γυαλιά ηλίου

8) Αντιηλιακό

9 ) Καπέλο για τον ήλιο

10) Σκούφος και γάντια

11) Όρεξη για περπάτημα και καλή διάθεση

 

Σημειώσεις συμμετοχής

1) Δηλώσεις συμμετοχών: έως 18/5/2018.

2) Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας.

3) Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (18/5/2018).

4) Για τη συμμετοχή απαιτείται προκαταβολή 20 ευρώ.

 

Αρχηγοί Ορειβατικής Ομάδας

Κακλίδης Κώστας, τηλ.: 6976830694

Στεφανούρης Γιώργος, τηλ.: 6937328781

Πληροφορίες/δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00μ.μ., τηλ.: 2721097733).

 

Όλοι οι συμμετέχοντες στις δραστηριότητες του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας πρέπει να είναι μέλη του συλλόγου ή ενός σωματείου μέλους της Ε.Ο.Ο.Α. και να είναι οικονομικά τακτοποιημένοι για το τρέχον έτος.

Την Κυριακή 15/04/18 είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε εξόρμηση του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας. Η παρέα μας ξεκίνησε χαράματα Κυριακής για να συναντήσει την ομάδα που είχε φύγει από την προηγούμενη, και είχε διανυκτερεύσει στο καταφύγιο του συλλόγου. Από εκεί, το πρόγραμμα περιλάμβανε διαδρομή μέσα από το δάσος της Βασιλικής και ανάβαση στην κορυφή Αννίνα του Ταΰγετου.

 

Ο δρόμος για το καταφύγιο, μέσα στην ανοιξιάτικη φύση, ήταν αρκετή ανταμοιβή από μόνος του. Ανηφορίζοντας από την Καρδαμύλη προς το βουνό συναντάς γραφικά χωριά, όμορφα τοπία, και άγρια φύση που σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Φτάνοντας στο καταφύγιο η πρώτη ομάδα μας περίμενε με καφέ, γλυκά, και καλή διάθεση. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις και κουβέντα για να δέσει η παρέα, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας.

 

Η διαδρομή μας άρχισε από μια κατάφυτη πλαγιά του Δάσους Βασιλικής. Περπατήσαμε ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, περικυκλωμένοι από ψηλά έλατα και πεύκα. Πού και πού, κάποιο ξέφωτο προσέφερε εντυπωσιακές θέες των γύρω κορυφών. Ήχοι, μυρωδιές, και εικόνες ξύπνησαν τις αισθήσεις και έβαλαν το μυαλό σε εγρήγορση. Παράλληλα, η φαντασία περιπλανήθηκε και αυτή σε ιστορικές διαδρομές, στους ανθρώπους που διέσχισαν τα ίδια μέρη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.

 

Μόλις σταμάτησαν τα δέντρα, η ανάβαση συνεχίστηκε πάνω στα άγρια, εκτεθειμένα πετρώματα του βουνού. Σύντομα φτάσαμε στον προορισμό μας, την κορυφή Αννίνα. Μιάμιση ώρα διαδρομής συνολικά, σχετικά εύκολης και προσβάσιμης ακόμα και για αρχάριους. Η περιμετρική θέα από την κορυφή ήταν εντυπωσιακή: δυτικά ο Μεσσηνιακός κόλπος, από την άλλη πλευρά ο κάμπος της Σπάρτης, στα βόρεια η πυραμίδα του Ταΰγετου, και προς τα κάτω η ραχοκοκαλιά της Μάνης. Κάναμε στάση για να ξεκουραστούμε και να ανασυνταχθούμε, μα και για να απορροφήσουμε το τοπίο. Ασυναίσθητα, αναμετράς το βουνό και βάζεις στόχους για μελλοντικές περιηγήσεις.

 

Η κατάβαση ήταν πιο χαλαρή και ανέμελη, και πέρασε δίχως να την καταλάβουμε. Αφού δροσιστήκαμε στην πηγή του Αγίου Δημητρίου, γυρίσαμε ξανά στο καταφύγιο για μεσημεριανό. Όλη η παρέα συνεισέφερε στο τραπέζι, και η συζήτηση άναψε με ανταλλαγή εντυπώσεων, πειράγματα και αστεία. Αφού μαζέψαμε τα πράγματά μας και ασφαλίσαμε το μέρος, κατηφορίσαμε πάλι προς την θάλασσα, από άλλο δρόμο αυτή τη φορά. Θαυμάσαμε διάφορα ορεινά χωριά της Μεσσηνιακής Μάνης, και κάναμε στάση στην όμορφη πλατεία της Καρδαμύλης για καφέ. Τα παλιότερα μέλη του συλλόγου μοιράζονταν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους γενναιόδωρα, όπως συμβαίνει με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό  που κάνουν.

 

Η ανοιξιάτικη αυτή εκδρομή ήταν η καλύτερη εμπειρία από την επίσκεψή μου στην Καλαμάτα αυτό το Πάσχα. Πάντα ήθελα να γνωρίσω τον Ταΰγετο καλύτερα, και να βιώσω από πρώτο χέρι τα τοπία και τις παραστάσεις που μοιραζόμαστε με αυτούς που έζησαν σε αυτό τα  μέρη ανά τους αιώνες. Οι εξορμήσεις του συλλόγου ήταν η τέλεια αφορμή για να πραγματοποιηθεί αυτή η επιθυμία, και τις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες.

Με πολλά ευχαριστώ για τις προσπάθειες των μελών του συλλόγου,

 

Σωτήρης Δαμουράς

Στο πανέμορφο δάσος της Βασιλικής θα βρεθούμε το επόμενο Σαββατοκύριακο 14-15/4/18. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα σπουδαιότερα δάση της χώρας. Αποτελεί σημαντικό καταφύγιο για πολλά είδη ζώων, ενώ πολύτιμα θεωρούνται τα απομεινάρια των πανάρχαιων δέντρων όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, κατά την αρχαιότητα έπαιζαν οι νύμφες.

Στην ανατολική πλευρά του Ταϋγέτου, δεσπόζουν η Μαυροβούνα και η Αννίνα. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο κορυφών η απλόχερη θέα που σου προσφέρουν προς όλες τις κορυφές του Ταϋγέτου. Από εκεί, η θέα είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτική καθώς όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου θα αποζημιωθείς.

Οι ορειβάτες θα χωριστούν σε δύο ομάδες. Αναχώρηση από Καλαμάτα για την 1η ομάδα -που θα επιχειρήσει την ανάβαση στη Μαυροβούνα- το Σάββατο 14 Απριλίου και ώρα 13:00 μ.μ. Η 2η ομάδα θα αναχωρήσει την Κυριακή 15 Απριλίου και ώρα 06:30 π.μ. με στόχο να ανέβει, μαζί με την 1η ομάδα, στην κορυφή Αννίνα.

 

Βαθμός δυσκολίας : 2(μέτριας δυσκολίας - κατάλληλος για αρχάριους με σχετικά καλή φυσική κατάσταση)

Ώρες πορείας: 4 +/-

 

Πληροφορίες / δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00μ.μ., τηλ.: 27210 97733).

Την πρώτη μέρα του Απρίλη είχα τη χαρά να συμμετάσχω, ως φιλοξενούμενος του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, στην χειμερινή ανάβαση της Ντουρντουβάνας. Μαζί με τη Τριανταφυλλιά αποτελούν τις δύο ψηλότερες κορυφές στα Πεντέλεια Όρη, της ορεινής Κορινθίας, και δεσπόζει πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα του Φενεού (880μ.), που αποτέλεσε την αφετηρία της εξόρμησης. Η περίπου 8 ωρών συνολική διάρκεια της εξόρμησης υπήρξε μια μικρή χρονική περίοδος που, εκ των υστέρων, φαντάζει αξιοθαύμαστο, πως έγινε εφικτό να χωρέσει τον όγκο των συναισθημάτων και των σκέψεων που γεννήθηκαν εκείνη την ημέρα. Παρόλο που τα συναισθήματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο στη μέγιστη πιθανή τους ένταση, ήταν εξ’αιτίας των συνεχόμενων εναλλαγών τους και του ευρέος τους φάσματος, ο λόγος που όγκος τους φάνηκε, ας πούμε... «βουνό».

Το ανεβασμένο ηθικό των συμμετεχόντων ήταν έκδηλο από πολύ νωρίς εκείνο το πρωινό. Αυτό φάνηκε άλλωστε και από την αυξημένη συμμετοχή, παρά το γεγονός ότι λίγες μόνο μέρες πριν, η κορυφή της Ντουρντουβάνας είχε καλυφθεί με χιόνι. Ο ενθουσιασμός ήταν διάχυτος και ενέπνεε εμπιστοσύνη σε κάποιον με τη δική μου, περιορισμένη, ορειβατική εμπειρία, καθώς η παρουσία μερικών από τους καλύτερους ορειβάτες που έχει να αναδείξει ο Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, με συμμετοχή σε διεθνείς επιτυχίες, ήταν καταλυτική. Έτσι αντισταθμίστηκαν οι ενδοιασμοί που κάπου-κάπου εμφανίζονταν με την μορφή ενός πιθανού ή και υποτιθέμενου χάσματος μεταξύ της προσδοκώμενης και επικείμενης κατάστασης.

Φτάνοντας στους πρόποδες της Ντουρντουβάνας, στη δυτική όχθη της λίμνης Δόξα, όπου ξεκινά το μονοπάτι, η ανάβαση φάνταζε σαν ένα μεγαλειώδες εγχείρημα. Κοντοστάθηκα με πλάτη τη λίμνη και σήκωσα το βλέμμα μου στην κορυφή που υψωνόταν σαν απόκρημνος τοίχος, ύψους περίπου 1200 μέτρων. Ενθυμούμενος μία προγενέστερη επίσκεψή μου στη λίμνη, συνειδητοποίησα πως άλλο δέος νιώθεις στην απλή θέα του βουνού και άλλο δέος όταν προετοιμάζεσαι να το ανέβεις. Η υψομετρική διαφορά που θα καλύπταμε τις επόμενες ώρες ορθωνόταν εμπρός μας, όλη, μονομιάς.

Η πεζοπορία ξεκίνησε μέσα σε μια ζεστή και ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μπήκαμε στη σειρά και σαν κάμπιες λιτανεύουσες, διασχίσαμε το ηλικιωμένο δάσος παράλληλα στα ρυάκια που τροφοδοτούν την λίμνη, ενώ γύρω μας, τα μεγαλόσωμα δέντρα στέκονταν σαν γιγάντια κηροπήγια. Και ενώ ο περίπατος στο σκιερό δάσος συνεχιζόταν αμέριμνα έφταναν στα αυτιά μου οι συμβουλές των εμπειροτέρων για διατήρηση δυνάμεων. Οι ορειβάτες του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας δεν άφησαν ούτε στιγμή τους νεόφερτους να ξεφύγουν από τη διακριτική τους επίβλεψη.

Το πρώτο μέρος της ανάβασης τέλειωσε με μια ολιγόλεπτη στάση σε μια δροσερή πηγή που ανάβλυζε λίγο πάνω από τους πρόποδες της Ντουρντουβάνας σε υψόμετρο περίπου στα 1200 μέτρα. Στη συνέχεια το σκηνικό άλλαξε καθώς το μονοπάτι αγκάλιασε τη βόρεια πλευρά του βουνού. Ο συνδυασμός της αυξημένης κλίσης, της αραιωμένης βλάστησης και του βραχώδους ανάγλυφου σχημάτιζε που και που φυσικά παρατηρητήρια προς τη λίμνη και το οροπέδιο του Φενεού. Τώρα το οπτικό πεδίο είχε μεγαλώσει και γινόταν όλο και πιο ποικιλόμορφο. Εκεί πιο πέρα φάνηκε και η Γκούρα! Έτσι, λίγο μέσα από δάσος, λίγο πάνω από βράχο φτάσαμε στο πρώτο διάσελο. Το μεγαλύτερο σταυροδρόμι στα Πεντέλεια Όρη που συναντιούνται τα μονοπάτια έξι προορισμών· Ντουρντουβάνα, Τριανταφυλλιά, Καράβι, Νησί, Μαδερό, καθώς και η οδός προς τα Ύδατα της Στυγός. Εκεί όπου Νηρηίδα Θέτιδα βούτηξε το μικρό Αχιλλέα για να γίνει άτρωτος.

Καθώς προσεγγίζαμε την αλπική ζώνη, η βλάστηση άρχισε να γίνεται αισθητά διάσπαρτη και η θερμοκρασία έπαψε να θυμίζει την ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα της λίμνης. «Μικρή στάση για δυνάμεις και ενίσχυση του εξοπλισμού», ήταν οι οδηγίες του αρχηγού. Λίγο αργότερα, θα αφήναμε πίσω το δάσος και θα ανεβαίναμε κόντρα τη χιονισμένη βουνοπλαγιά, προς το διάσελο της Ντουρντουβάνας. Ένα κομμάτι που είχε μυρουδιά από χειμερινή ορειβασία, αφού τον επιβραδυνόμενο βηματισμό το συνόδευαν ριπές παγωμένου αέρα και εναλλαγές μεταξύ ομιχλώδους και διαυγούς ατμόσφαιρας. Πρωτόγνωρες συνθήκες με υποβόσκοντα συναισθήματα αβεβαιότητας, παρόλο που η λογική δεν άφηνε περιθώριο ανασφάλειας. Με άλλα λόγια... βάλε το κεφάλι κάτω και ανέβα. Η επιβράβευση δεν άργησε να έρθει και λίγο αργότερα φτάνοντας στο διάσελο της Ντουρντουβάνας ξεπρόβαλαν οι πρώτες βουνοκορφές του Σαϊτά που ορθώνονται νότια του οροπεδίου του Φενεού.

Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένη και συνέχισα με τον πρωταπριλιάτικο περίπατο στην κορυφογραμμή για την κατάκτηση της Ντουρντουβάνας έως ότου ξεπρόβαλε εμπρός μας η λίμνη του Φενεού. Αυτό που μερικές ώρες πριν υψωνόταν πάνω από τα κεφάλια μας σαν απόκρημνος τοίχος, τώρα ήταν κάτω από τα πόδια μας. Μια ματιά τριγύρω σε τοποθετεί στο κέντρο του ορεινού όγκου της βόρειας Πελοποννήσου με το βλέμμα να φτάνει νότια πέρα από τις κορυφές του Μαινάλου ως τις ψηλότερες βουνοκορφές του Πάρνωνα. Δυτικά στέκεται το όρος Ερύμανθος και ανατολικά το όρος Κυλλήνη που κρύβει τη Στυμφαλία λίμνη. Δυο τοποθεσίες άρρηκτα συνδεδεμένες με τους άθλους του Ηρακλή. Τέλος, η περίμετρος κλείνει από τα βόρεια με τα Αροάνια Όρη δημιουργώντας γύρω έναν ορεινό κλοιό που όταν τον βλέπεις από ψηλά παύει να είναι φυλακή. Αντίθετα, όλα έρχονται τόσο κοντά που για να φτάσεις την επόμενη κορυφή ίσα που χρειάζεται να απλώσεις το χέρι.

Η ανεμελιά της κατάβασης έδωσε τον αναγκαιο χρόνο που χρειαζόταν για να κουμπώσουν όλες οι σκέψεις εκείνης της μέρας.

Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας για την ζεστή φιλοξενία που μου έδειξαν και συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους να συμμετάσχουν στις πεζοπορίες που οργανώνει ο σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

 

Καλές και ασφαλείς διαδρομές!

Βασίλης Νίκας

Την Κυριακή 18 Μαρτίου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω εξαιρετικές στιγμές μαζί με τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου της Καλαμάτας. Πρόκειται για τη διαδρομή που διασχίσαμε: το μονοπάτι της Επανάστασης νότια της Νέδουσας, στην περιοχή της Αλαγονίας. Ένα τμήμα που ακολούθησαν οι αγωνιστές του 1821 για να απελευθερώσουν την πόλη της Καλαμάτας. Το όμορφο αυτό μονοπάτι συνδέει την περιοχή Λαγού Χάνι με την Μονή Μαρδακίου.

            Η πεζοπορία μας ήταν μαγευτική, το τοπίο συνεχώς άλλαζε. Αυτή την εποχή το περιβάλλον σε ευχαριστεί ιδιαίτερα, η άνοιξη ξυπνά την φύση με τον πιο όμορφο τρόπο. Πραγματικά διασχίζοντας το μονοπάτι με τα καταπράσινα δέντρα του, τους ανθισμένους θάμνους και της χαρούμενες παπαρούνες εδώ και εκεί, ένιωσα μία ευφορία. Είναι εξαιρετικά ευχάριστο να ξεφεύγεις από το κλίμα της πόλης σε ένα ανοιξιάτικο παραμύθι με όμορφα μονοπάτια. Η πεζοπορία μας δεν ήταν καθόλου κουραστική, ούτε η βροχή μας χάλασε τη διάθεση, αφού ήμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Ανάμεσά μας υπήρχαν άτομα όλων των ηλικιών, αλλά η στάσεις που κάναμε για ξεκούραση, το δροσερό περιβάλλον και μάλλον το πιο σημαντικότερο: η ζέστη ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας μας, έκανε το καθένα μας να αισθάνεται άνετα και ασφαλής.

            Η μονή που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι γνωστή ως Μονή Μαρδακίου βρίσκεται στην κορυφή ενός μικρού λόφου και χτίστηκε το 1504 πάνω σε ερείπια αρχαίου ναού. Ο επισκέπτης απολαμβάνει μία εξαιρετική θέα μέχρι το Μεσσηνιακό κόλπο.

            Στο εσωτερικό της μονής σώζονται οι τοιχογραφίες του 1635 του Δημητρίου Κακαβά, του πιο σπουδαίου αγιογράφου της εποχής στην Πελοπόννησο. Η Ιερά Μονή Μαρδακίου πρόσφερε πολλά στην Επανάσταση του 1821 ως καταφύγιο και τόπο συνάντησης των οπλαρχηγών.

            Μετά από δυο ώρες πεζοπορίας, προλάβαμε την θεία την λειτουργία και άμεσος μετά, την εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο για να τιμηθεί η συμβολή των Αλαγόνιων Αγωνιστών στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και γενικότερα στην Επανάσταση του '21. Οι διοργανωτές, μεγάλοι και παιδιά ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, τα τραγούδια για την απελευθέρωση, ο χορός... όλα αυτά μας ταξίδεψαν στα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος που ξέραμε από τα βιβλία, τα χρόνια της επανάστασης ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μας. Η εκδήλωση ήταν πολύ συγκινητική και αγκαλιάστηκε από το πλήθος με αγάπη. Λίγο αργότερα οι διοργανωτές μας κέρασαν κρασί και αχνιστό κριθαράκι.

            Συνολικά το «ταξίδι» μας κράτησε πέντε ώρες αλλά ήταν τόσο ευχάριστο που ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα. Έζησα μία φοβερή εμπειρία, περπάτησα το Μονοπάτι της Επανάστασης έτσι όπως έκαναν οι ήρωες μας στο παρελθόν. Το βουνό μας αγκάλιασε και μας ταξίδεψε στο ηρωικό πνεύμα των προγόνων μας, άνθισε στην καρδιά μου τις πιο ζεστές αναμνήσεις και τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα… ερωτεύτηκα την ορεινή φύση!

            Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για τη θερμότητα με την οποία με αγκάλιασε και μου χάρισε αυτή την όμορφη μέρα!

Προτείνω σε όλους, μικρούς και μεγάλους, τις διαδρομές που οργανώνει ο Ορειβατικός Σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

Ζήστε την δική σας αξέχαστη περιπέτεια!

Κατερίνα Καραγιάννη

Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ο Ταΰγετος ονομαζόταν και Πενταδάκτυλος, επίθετο που σχετίζεται με την ανατολική του όψη και τις κορυφές που ξεχώριζαν από την πλευρά αυτή. Το πρόσφυμα πέντε δεν είναι απλό αριθμητικό και υπονοεί τα πολλά και μεγάλα δάκτυλα.

Τα πολλά και μεγάλα «δάκτυλα» της κεντρικής κορυφογραμμής του Ταϋγέτου θα διασχίσουμε σε αυτή την αέρινη στην κυριολεξία διαδρομή. Πρόκειται ίσως για την ωραιότερη και πιο απαιτητική διαδρομή στον Ταΰγετο που κινείται στα όρια των δύο νομών (Μεσσηνία και Λακωνία), με εκπληκτική θέα και που περνά από τις ψηλότερες κορυφές του βουνού.

Αναχώρηση από Καλαμάτα το Σάββατο 24/3/18 και ώρα 16:00 μ.μ. με προορισμό το χωριό Αναβρυτή του νομού Λακωνίας.

 

Βαθμός δυσκολίας: 6+(πολύ δύσκολη - ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται πολύ καλή φυσική κατάσταση, εμπειρία και τεχνικές ικανότητες)

Ώρες πορείας: 10 +

 

Πληροφορίες / δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία μας (κάθε βράδυ μετά τις 21:00 μ.μ., τηλ.: 27210 97733).

11 Μαρτίου 2018

Στις 11 Μαρτίου, ένα ωραίο ανοιξιάτικο πρωί ξεκινήσαμε από τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας μία μεγάλη παρέα 65 ατόμων και 3 σκυλιών. Η περιπέτεια μας άρχισε με την μεταφορά μας από τον σύλλογο στην Μεσαία Βέργα με τα βαν. Από εκεί ξεκίναγε το υπέροχο μονοπάτι, που το χρησιμοποιούσαν από πολύ παλιά οι άνθρωποι  για να μεταφέρονται από χωριό σε χωριό. Όπως διασχίζαμε αυτή την ξεχωριστή διαδρομή με την ευωδιαστή μυρωδιά των φυτών, συγχρόνως συντηρούσαμε το μονοπάτι. Δεν ξέραμε γιατί, αλλα μετά καταλάβαμε πως αν δεν το συντηρούμε αρκετά συχνά, το μονοπάτι θα εξαφανιστεί, πράγμα πολύ δυσάρεστο. Στην διαδρομή συνεχώς συναντούσαμε πηγές, που μας βοηθούσαν να συνεχίσουμε στον προορισμό μας. Η διαδρομή μετά από ένα σημείο συνεχώς μας έπαιζε παιχνίδια. Μία ήταν με βράχια παντού, μία με λουλούδια, μία με έλατα, μα το πιο ωραίο ήταν το δάσος. Το κλίμα και οι μυρωδιές συνεχώς αλλάζανε και αυτά. Από τη μία υπήρχε η μυρωδιά των βοτάνων, της ρίγανης και του φασκόμηλου. Από την άλλη το ψυχρό κλίμα του δάσους και η μυρωδιά της υγρασίας στα δέντρα. Επίσης, συναντήσαμε ένα παλιό αλώνι, που το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν σιτάρι και λίγο πιο δίπλα υπήρχε ο κρατήρας ενός παλιού ηφαιστείου. Μετά από όλα αυτά φτάσαμε στον τελικό προορισμό μας, την κορυφή του βουνού Καλάθι, που ήταν η πιο υπέροχη στιγμή της διαδρομής. Από εκεί πάνω έβλεπες τα πάντα, από αριστερά το χιονισμένο βουνό του Ταϋγέτου με τον Προφήτη Ηλία και από δεξιά τον γιγάντιο Μεσσηνιακό κόλπο. Τέλος κατεβήκαμε μέχρι την είσοδο του μονοπατιού όπου εκεί τελείωσε η περιπέτεια μας. Η διαδρομή αυτή μου άρεσε τόσο πολύ, που ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα σύντομα. Κουραστήκαμε αλλά απολαύσαμε την υπέροχη φύση της Μεσσηνίας.                                                                                                                                   

                                                                                          Φράνκυ Γεωργόπουλος, 13 χρονών

 

Είναι αναπάντεχη η χαρά που νιώθεις, όταν αναλαμβάνεις τη διοργάνωση μίας εξόρμησης και βλέπεις να συμμετέχουν σε αυτή 65 άτομα. Διακρίνεις την επιθυμία των ανθρώπων να έρθουν σε επαφή με τη φύση, να γνωρίσουν τη γη που πατάμε, τον τόπο μας, πέρα από τα όρια της πόλης. Να πάρουν τους πιστούς τους φίλους, τα σκυλιά τους και να περάσουν μία διαφορετική Κυριακή μακριά από τις σύγχρονες ανέσεις. Να προσφέρουν στο σώμα την πιο φυσική άθληση, το περπάτημα «νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ»… Ακόμα πιο αξιοσημείωτο όμως, είναι οι γονείς που ήρθαν παρέα με τα μικρά παιδάκια τους, πιτσιρίκια να σε προσπερνάνε, να τρέχουν αμέριμνα, να γελάνε όλο ζωντάνια και να ρωτούν για όλα αυτά που βλέπουν γύρω τους. Και αυτό σου δίνει αισιοδοξία, μικροί ορειβάτες, άλλωστε το μέλλον ανήκει στα παιδιά…

Κότση Δέσποινα