d.kotsi

d.kotsi

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας το διήμερο 22-23 Σεπτεμβρίου, θα πραγματοποιήσει για πρώτη φορά νυχτερινή ανάβαση στο Χαλασμένο Βουνό του Ταϋγέτου από το δάσος της Βασιλικής.

Με οδηγό το φεγγάρι του Σεπτεμβρίου και βοηθό τον φακό κεφαλής, οι εικόνες που θα αντικρύσουμε θα είναι μαγικές, καθώς το ορεινό τοπίο συνδυάζεται αρμονικά με το ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζεται μέσα στα νερά του Μεσσηνιακού Κόλπου.

Το Χαλασμένο Βουνό είναι μια απότομη κορφή του Ταϋγέτου, που υψώνεται στα 2.204 μέτρα, φημισμένη για την ομορφιά και την αγριότητά της και οφείλει το όνομά της στους κεραυνούς που έχει δεχτεί. 

Βαθμός Δυσκολίας: 2 + (ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται καλή φυσική κατάσταση και τεχνικές ικανότητες).

Ώρες Πορείας: 8 +/-

Σημειώσεις συμμετοχής

  • Για δηλώσεις συμμετοχής, κατόπιν έγκρισης των Αρχηγών της ανάβασης, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.
  • Ώρα αναχώρησης από το Σύλλογο στις 3:00μ.μ. το Σάββατο 22/9/2018 και επιστροφή την Κυριακή το απόγευμα/βράδυ.
  • Δηλώσεις συμμετοχών: έως 21/9/2018.
  • Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
  • Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (21/9/2018).
  • Γίνονται δεκτές συμμετοχές την τελευταία στιγμή εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.
  • Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

Αρχηγοί Ορειβατικής Ομάδας: Αλοίμονος Μανώλης: 694457797 & Κακλίδης Κώστας: 6976830694

Εξοπλισμός

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουν τον παρακάτω εξοπλισμό καθώς και γνώση χρήσης αυτού:

Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό), Μακρύ παντελόνι (προαιρετικό) και άνετο για την πεζοπορία, Υπνόσακο, Σκηνή, Σακίδιο, Μπατόν (προαιρετικά), Φακός κεφαλής (με εφεδρικές μπαταρίες), Νερό, Γυαλιά ηλίου, Αντιηλιακό, Καπέλο για τον ήλιο, fleece, Αντιανεμικό μπουφάν, Σκούφο, Γάντια

* Μέρος του εξοπλισμού (π.χ. σκηνές) μπορεί να δανείσει ο Σύλλογος.

Είχα από πολύ νωρίς κυκλώσει την εκδρομή του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας στην Κέα (ή Τζιά) το τριήμερο 7-9 Σεπτεμβρίου, αφού συνδύαζε όλα όσα θα ήθελε κανείς από ένα τριήμερο αυτήν την εποχή. Όταν δε ανακοινώθηκε και η συναυλία της Καμεράτα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στην Αρχαία Καρθαία στις 8 Σεπτεμβρίου, τότε το γλυκό έδεσε. Το μενού ήξερα ότι θα περιείχε: πεζοπορίες, μπάνιο, αίσθηση ότι το καλοκαίρι παρατείνεται λιγάκι, γερή δόση πολιτισμού σε έναν κοντινό προορισμό, μόλις μια ώρα από Αθήνα, και φυσικά καλή παρέα. Τελικά το μενού τα είχε όλα αυτά, και ακόμα περισσότερα!

Να ‘μαι λοιπόν Παρασκευή βράδυ στην Ιουλίδα, την πρωτεύουσα της Κέας να συναντώ κάποια από τα παιδιά σε μια ωραία ταβέρνα - αφού λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν μπορούσα να προλάβω το απογευματινό δρομολόγιο για Κέα. Στην εκδρομή συμμετείχαν πολλά παιδιά που δεν είχε τύχει να συναντήσω σε κάποια από τις προηγούμενες εξορμήσεις του συλλόγου, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ πρόβλημα αφού μετά τις πρώτες συστάσεις, η ατμόσφαιρα ζέστανε γρήγορα και όλοι γίναμε μια μεγάλη παρέα. Μετά το δείπνο συνεχίσαμε για μια χαλαρή βόλτα στην Ιουλίδα - η οποία παρεπτιπτόντως (όπως και όλη η Κέα) δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση μετά τα μεσάνυχτα, και επιστρέψαμε στη βάση μας (το camping στην παραλία Ποίσσες) ευδιάθετοι, παρά το προχωρημένο της ώρας.

Δεδομένου ότι το εγερτήριο της επομένης είχε οριστεί για τις 6.45, πολλοί πήγαν κατευθείαν για ύπνο. Επειδή όμως σε κάποιους το κέφι περίσσευε, προτίμησαν είτε βραδινή βόλτα στην παραλία είτε χαλαρή κουβεντούλα – εξάλλου κάποια από τα παιδιά είχαμε να ιδωθούμε καιρό. Εν τέλει, και οι τελευταίοι στις 03.00 αποχώρησαν για τις σκηνές τους.

Το πρωί της επομένης αναχωρήσαμε για Ιουλίδα και από εκεί, αφού αφήσαμε τα οχήματά μας, ξεκινήσαμε την πεζοπορία γύρω στις 09.00 με πρώτο προορισμό τα Ελληνικά και τελικό προορισμό την Καρθαία, όπου και θα λάμβανε χώρα η συναυλία που θα παρακολουθούσαμε.

Η Κέα σήμερα διαθέτει ένα δίκτυο μονοπατιών που εκτείνονται σε δώδεκα σηματοδοτημένες διαδρομές συνολικού μήκους 81 χλμ. Αρκετά από αυτά είναι λιθόστρωτα και αποτελούν μέρος του αρχαίου οδικού δικτύου που κατά τον 6ο αιώνα συνέδεε τις τέσσερις πόλεις – κράτη του νησιού μεταξύ τους, την Ιουλίδα (Ιουλίς), την Καρθαία, την Ποιήεσσα (σημερινές Ποίσσες, όπου και η βάση μας) και την Κορησσό (σημερινή Κορησσιά, όπου και το εμπορικό λιμάνι του νησιού).

Η διαδρομή που κάναμε το Σάββατο συνέδεε την αρχαία Ιουλίδα με την αρχαία Καρθαία από το εσωτερικό της Κέας, με διεύθυνση βορράς - νότος. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής και ενώ απολάμβανα την όμορφη ενδοχώρα του νησιού, με είχε συνεπάρει η σκέψη ότι πεζοπορούσα στα μονοπάτια των αρχαίων Κείων! Το μονοπάτι ήταν στο μεγαλύτερο μέρος του λιθόστρωτο, αρκετά φαρδύ και συντηρημένο. Όπως και σε όλη την Κέα, η σήμανση ήταν άριστη και καλαίσθητη. Έχοντας πεζοπορήσει σε αρκετά νησιά, τολμώ να πω ότι η Κέα είναι το πιο φιλικό στους πεζοπόρους νησί από όσα έχω επισκεφτεί με κριτήριο τη σήμανση, το ενημερωτικό υλικό (χάρτες, οργάνωση και πληροφορίες διαδρομών, παρουσία στο internet) και την κατάσταση των μονοπατιών. Προφανώς οι τοπικοί φορείς του νησιού, έχοντας αντιληφθεί την αξία των πεζοπορικών διαδρομών για την ενίσχυση του τοπικού τουριστικού προϊόντος, έχουν κάνει άριστη δουλειά, η οποία αποφέρει ήδη καρπούς αφού τα μονοπάτια φαινόταν πατημένα. Εκτός των επισκεπτών όμως, τα μονοπάτια χρησιμοποιούν και οι ντόπιοι αγρότες με τα ζώα τους, τα οποία είχαν φροντίσει να αφήσουν τα «σημάδια» τους σε πολλά σημεία!

Κάτι άλλο που με εξέπληξε στην διαδρομή ήταν ότι παρά την εντύπωση που οι περισσότεροι έχουμε για τις Κυκλάδες ως ξερονήσια με θαμνώδη κυρίως βλάστηση, η Κέα είναι αρκετά πράσινη. Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας είδα τις περισσότερες βελανιδιές που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, εκτός δρυοδασών, φυσικά. Στη συνέχεια έμαθα ότι για την Κέα, το βελανίδι υπήρξε μέχρι τη δεκαετία του ’60 ό,τι για την Χίο η μαστίχα : κύριο εξαγώγιμο προϊόν της (κυρίως προς τα βυρσοδεψεία της Γερμανίας, αφού το καπάκι του βελανιδιού χρησιμοποιούνταν για την κατεργασία και τη βαφή δερμάτων) και βασικός υποστηρικτής της οικονομίας του νησιού (από τον καρπό παραγόταν αλεύρι και ζωοτροφή. Σύντομη παρένθεση : πριν λίγα χρόνια μια αμερικανίδα συνέστησε μια πρωτοβουλία (www.oakmeal.com) που παράγει πρωτεϊνούχο αλεύρι, μπισκότα και φυτικά καλλυντικά από τις βελανιδιές του νησιού. Εγώ δοκίμασα από ένα κατάστημα βιολογικών προϊόντων στην Ιουλίδα acorn cookies και ξετρελάθηκα! Η επιτυχία του project της παρότρυνε τους ντόπιους να ασχοληθούν με τις εγκαταλελειμμένες βελανιδιές, (σήμερα πράγματι το νησί βρίθει βασιλικών βελανιδιών, ένα τόσο όμορφο και αρχοντικό δέντρο, ενώ από το 2000 έχει χωροθετηθεί στο νησί προστατευόμενη περιοχή Natura.

Μετά από δύο περίπου ώρες φτάσαμε στα Ελληνικά όπου υπήρχε -δημόσιο- πλυσταριό και βρύση, οπότε πού ιδανικότερο μέρος να ξεκουραστούμε! Στη συνέχεια μια μικρή ομάδα αποσπαστήκαμε και κατεβήκαμε το μονοπάτι προς τον Άγιο Φίλιππο. Η διαδρομή ήταν φανταστική – μέσα σε φαράγγι με πολύ πράσινο που κατέληγε σε μια απρόσιτη παραλία με ελαφρύ βότσαλο, στην οποία δεσπόζει το ομώνυμο εκκλησάκι. Για να είμαστε εγκαίρως στην Καρθαία, επιλέξαμε να μην επιστρέψουμε από το μονοπάτι προς Αγ. Συμεών, προκειμένου να βρούμε το μονοπάτι προς Καρθαία αλλά από ένα δρόμο που φαίνεται να ανοίγεται αυτήν την περίοδο. Το τίμημα ήταν να πρέπει να ανέβουμε την μεγαλύτερη συνεχόμενη ανηφόρα που έχω περπατήσει ποτέ μου, με τον ήλιο να μας χτυπάει αλύπητα και τα αποθέματα νερού να έχουν εξαντληθεί.

Μετά κόπων, βασάνων και μετά από μια ατυχή μας συνάντηση με ντόπιο ο οποίος αρνήθηκε να μας δώσει νερό, γιατί ισχυρίστηκε ότι πεζοπορήσαμε μέσα από ιδιωτική περιοχή (!), φτάσαμε εντέλει έγκαιρα στην Καρθαία. Την κούρασή μας εξαφάνισε μια απολαυστική βουτιά στην παραλία, οπότε στις 16.00 ήμαστε έτοιμοι για την ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο. Η αρχαιολόγος μας έδωσε πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την αρχαία Κέα και την Καρθαία, ενώ πολύ παραστατικά μας μετέφερε 2.500 χρόνια πριν, εξηγώντας πώς ήταν η καθημερινότητα στην αρχαία Καρθαία στην ακμή της, περί τα 500 π.χ.

Ακολούθησε συναυλία της Καμεράτας του Μεγάρου Μουσικής στο αρχαίο θέατρο της Καρθαίας, η οποία παρουσίασε έργα των Mozart, Puccini, Händel και Bartók υπό δεκαμελή σύνθεση με τη συμμετοχή της σοπράνο Μυρσίνης Μαργαρίτη. Δυστυχώς οι πρώτες σταγόνες βροχής διέκοψαν τη συναυλία λίγο πριν το προγραμματισμένο τέλος της, οπότε και εμείς πήραμε το δρόμο της επιστροφής από το μονοπάτι προς Σταυρουδάκι, όπου μας περίμεναν τα οχήματά μας.

Το βράδυ ήμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι οπότε περιοριστήκαμε να δειπνήσουμε στην παρακείμενη του camping ταβέρνα στις Ποίσσες και πέσαμε όλοι για ύπνο μετά από μια γεμάτη ημέρα.

Το επόμενο πρωί επισκεφθήκαμε το αρκετά ενδιαφέρον και πλούσιο σε ευρήματα αρχαιολογικό Μουσείο της Κέας και με αφετηρία ξανά την Ιουλίδα - με την απαραίτητη στάση για να φωτογραφηθούμε στον περίφημο Λέοντα της Κέας - φτάσαμε μετά από 1,5 ώρα στον Οτζιά, όπου αμέσως βουτήξαμε στα ρηχά νερά της οργανωμένης παραλίας. Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το μοναστήρι τη Μονή της Παναγίας της Καστριανής, προστάτιδος της Κέας, το οποίο ιδρύθηκε γύρω στα 1700 μ.Χ. σε έναν απόκρημνο βράχο με καταπληκτική θέα.

Η ώρα πέρασε γρήγορα και στις 19.30 ήμαστε ήδη μέσα στο καράβι της επιστροφής για Λαύριο, φτάνοντας αργά το βράδυ στην Καλαμάτα.

Τι έμεινε τελικά από το τριήμερο; Κουραστήκαμε σωματικά, αλλά ξεκουραστήκαμε ψυχικά. Ανανεωθήκαμε, αποκτήσαμε νέους φίλους. Και φυσικά γνωρίσαμε ένα νησί – έκπληξη στο οποίο θα ήθελα να επιστρέψω κάποιον Οκτώβρη, όταν στο νησί διοργανώνονται γιορτές βελανιδιού και επισκέπτες από όλη την Ευρώπη έρχονται για να περπατήσουν, να βοηθήσουν εθελοντικά στη συγκομιδή και να δοκιμάσουν ντόπια εδέσματα από βελανίδι. Εις το επανιδείν!

Κείμενο: Λύτρας Νίκος

Φωτογραφίες : Λύτρας Νίκος,

Τζαβάρα Αγγελική,

Φύκιρης Κώστας

Το μασίφ των Τζουμέρκων βρίσκεται στη Δυτική Ελλάδα κυρίως στο διαμέρισμα της Ηπείρου με το βόρειο τμήμα του την Κακαρδίτσα να ανήκει στο Ν. Ιωαννίνων και το νότιο κύριο τμήμα του στο νομό Άρτας. Το νότιο τμήμα ενώνεται με την Κακαρδίτσα στην απόληξή της τον απόκρημνο Κρυάκουρα ενώ χωρίζεται απ’αυτή από το Μελισσουριώτικο ποταμό. Τα Τζουμέρκα γεωτεκτονικά ανήκουν στην ορογεννετική ζώνη της Πίνδου αποτελώντας το ΝΔ μέρος από το κεντρικό τμήμα της, την Αθαμανική Πίνδο.

Έχουν έντονο ανάγλυφο το οποίο χαρακτηρίζεται από επιβλητικές βραχώδεις ασβεστολιθικές κορυφογραμμές, ψηλές κορυφές, χαράδρες με πολύ επικλινείς πλαγιές, υποαλπικά οροπέδια, καθώς και πυκνό υδρογραφικό δίκτυο με πολλούς ποταμούς, χειμάρρους μόνιμης και εποχικής ροής  και πάρα πολλούς καταράκτες. Σημαντική θέση κατέχει ο Καλαρύτικος ποταμός που ουσιαστικά αποστραγγίζει τα νερά από τα Τζουμέρκα στον Άραχθο καθώς δέχεται και νερά από πολλούς χειμάρρους ή μικρότερους ποταμούς όπως ο Ματσουκιώτικος και ο Μελισσουριώτικος.

            Όπως αναπτύσεται η οροσειρά (στο εξής θα αναφερόμαστε στα νότια, κυρίως Τζουμέρκα μόνο) από βορρά προς νότο οι ψηλότερες και σημαντικότερες κορυφές είναι η  Στρογγούλα (2107 μ.), η Πλάκα (2364 μ.) και το Καταφίδι (2393μ.). Το κλίμα της περιοχής είναι ηπειρωτικό ορεινό με δριμύ χειμώνα με πολλές χιονοπτώσεις με συνέπεια εκτεταμένη και παρατεταμένη μέχρι και το Μάιο- Ιούνιο χιονοκάλυψη. Ο παγετός ή και ο ολικός παγετός είναι επίσης κάτι το συνηθισμένο. Το ιδιαίτερο ανάγλυφο σε συνδυασμό με τις κλιματικές συνθήκες προσδίδουν ιδιάιτερη δυσκολία στην ανάβαση στις κορυφές των Τζουμέρκων. Στενές κόψεις, εκτεθειμένα περάσματα και τραβέρσες, λούκια με έντονα μεγάλες κλίσεις, απότομες πλαγιές, απουσία μονοπατιών και σήμανσης καθιστούν την ανάβαση προκλητική, πολύ δυσκολότερη από μια απλή πεζοπορία και απαιτούν ευχέρεια στην κίνηση σε αλπικό πεδίο και πολύ καλή φυσική κατάσταση.

Πρόγραμμα εξόρμησης :

  1. Παρασκευή 14-09-2018, ώρα αναχώρησης : 16:00 μ.μ.
  2. Σάββατο 15-09-2018: Διαδρομή Μελισσουργοί – Γερακοβούνι - Πλάκα-Ρόκα.

Ανάβαση από καταφύγιο Μελισσουργών.

Χιλιομετρική απόσταση : 18+ χιλ.

Υψομετρικό κέρδος 1600 μ. Ώρες πορείας: 10+, Β.Δ. 4++

Η Πλάκα είναι η δεύτερη υψηλότερη  κορυφή των Τζουμέρκων στο κέντρο σχετικά του μασίφ με εκπληκτική θέα σε όλα τα Τζουμέρκα και σε όλα τα βουνά της Πίνδου αν έχει καθαρό καιρό και εντυπωσιακό οροπέδιο στη βάση της κορυφής. Η Ρόκα είναι η πιο εντυπωσιακή κορυφή των Τζουμέρκων καθώς υψώνεται σαν πέτρινος πύργος στην κορυφογραμμή. Για την ανάβαση σε αυτή υπάρχει τεχνικό πέρασμα βαθμού ΙΙ , τίποτα σοβαρό όμως.

  1. Κυριακή 16-09-2018: Στρογγούλα.

Ανάβαση από Πράμαντα.

Υψομετρικό κέρδος 860 μ. ‘Ώρες πορείας 5+.

Η εντυπωσιακή Στρογγούλα δεσπόζει πάνω από τα Πράμαντα στο βόρειο τμήμα του μασίφ. Αέρινη, τεχνική σε σημεία ανάβαση  και εκπληκτική θέα από την κορυφή (με καλό καιρό φαίνεται έως και η Τύμφη).

Στα Τζουμέρκα υπάρχουν και πολλές άλλες ορεινές πεζοπορικές διαδρομές οπότε μην αποθαρρύνεστε κάτι θα υπάρχει για όλους καιρού επιτρέποντος βέβαια.

Δηλώσεις συμμετοχής έως Πέμπτη 13-09-2018.

Πληροφορίες στο Σύλλογο μετά τις 21.00 μμ. το βράδυ τηλ.: 27210-97733 

Αρχηγός : Γ.Λ. τηλ 6980125333 μετά τις 21.00 μμ.

Υποχρεωτικός και προαιρετικός εξοπλισμός για την ανάβαση : Ορειβατικές μποτάκια κατάλληλες κάλτσες, θερμοεσώρουχο, αδιάβροχο διαπνέον μπουφάν, μονωτικό μπουφάν (βέστα από πούπουλο ή primaloft κλπ.), παντελόνι, γυαλιά ηλίου, αντηλιακό, δοχείο νερού, σακίδιο 30 λτρ. τουλάχιστον,  τροφή. Ζευγάρι γάντια, ζεστό κάλυμα κεφαλής (πχ. σκούφος), ατομικό κουτί πρώτων βοηθειών (βάλτε μέσα και επιθέματα για φουσκάλες ποδιών τύπου Compeed και ένα παυσίπονο σκεύασμα με παρακεταμόλη, ασπιρίνη κλπ.), ορειβατικός φακός κεφαλής μέσης - μεγάλης φωτεινότητας με ένα σετ έξτρα μπαταρίες, πεζοπορικά μπατόν, αδιάβροχο κάλυμμα σακιδίου, σφυρίχτρα, σουγιάς ή swiss knife κλπ, αναπτήρας ή σπίρτα ασφαλείας, πυξίδα, χάρτης ή GPS.

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας το διήμερο 25-26 Αυγούστου, θα πραγματοποιήσει την καθιερωμένη του νυχτερινή ανάβαση με Πανσέληνο στον Προφήτη Ηλία του Ταϋγέτου από το δάσος της Βασιλικής.

Με οδηγό το φεγγάρι του Αυγούστου και βοηθό τον φακό κεφαλής, οι εικόνες που θα αντικρύσουμε θα είναι μαγικές, καθώς το ορεινό τοπίο συνδυάζεται αρμονικά με το ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζεται μέσα στα νερά του Μεσσηνιακού Κόλπου.

Με το ξημέρωμα, όλοι θα μετακινηθούμε προς τα δυτικά για να απολαύσουμε στα αχνά χρώματα της αυγής το περίφημο «φαινόμενο της πυραμίδας». Ελάχιστα λεπτά πριν ανατείλει ο Ήλιος και όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, σχηματίζεται μέσα στον Μεσσηνιακό Κόλπο, στον ορίζοντα της δυτικής Μεσσηνίας, η τέλεια ισόπλευρη τριγωνική σκιά της πυραμιδοειδούς κορυφής του Ταϋγέτου.

 

Βαθμός Δυσκολίας: 2+ (ακατάλληλη για αρχάριους, απαιτείται καλή φυσική κατάσταση και τεχνικές ικανότητες).

Ώρες Πορείας: 5-6

Ώρα αναχώρησης από το Σύλλογο στις 3:00μ.μ. το Σάββατο 25/8/2018 και επιστροφή την Κυριακή το απόγευμα/βράδυ.

 

Σημειώσεις συμμετοχής

  1. Για δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες, κατόπιν έγκρισης του Αρχηγού της ανάβασης, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.
  2. Δηλώσεις συμμετοχών: έως 24/8/2018.
  3. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
  4. Ενδέχεται, αν συμπληρωθεί ο αριθμός των θέσεων, οι συμμετοχές να κλείσουν πολύ νωρίτερα από την ανακοινωμένη καταληκτική ημερομηνία (24/8/2018).
  5. Γίνονται δεκτές συμμετοχές την τελευταία στιγμή εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.
  6. Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

 

Αρχηγός Ορειβατικής Ομάδας : Γιαννακόπουλος Ηλίας ( τηλ. : 6995253557, μετά τις 21:00μμ.)

Εξοπλισμός : Καλό ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (πεζοπορικό/ορειβατικό), μακρύ παντελόνι (προαιρετικό) και άνετο για την πεζοπορία, υπνόσακο, σκηνή, σακίδιο, μπατόν (προαιρετικά), φακός κεφαλής (με εφεδρικές μπαταρίες), νερό, γυαλιά ηλίου, αντιηλιακό, καπέλο για τον ήλιο, fleece, αντιανεμικό μπουφάν, σκούφο, γάντια.

Την ευκαιρία να επισκεφθούν και να ξεναγηθούν σε φάρους σε όλη την Ελλάδα, δίνει στις 19/8/2018 το Πολεμικό Ναυτικό, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Φάρων. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, οι πολίτες θα έχουν τη δυνατότητα να ενημερωθούν αναφορικά με την σημασία των Φάρων και των υπολοίπων ναυτιλιακών βοηθημάτων στη Ναυσιπλοΐα καθώς και για την προσφορά των Φαροφυλάκων. 

Στο πλαίσιο αυτό, την Κυριακή 19 Αυγούστου 2018, ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας, διοργανώνει πεζοπορική διαδρομή με προορισμό τον Φάρο Μελαγκάβι, έναν από τους παλαιότερους πέτρινους φάρους του Κορινθιακού.

Τον ανακαλύπτουμε μέσα από μια -στο μεγαλύτερο μέρος της- παραλιακή διαδρομή έξι περίπου χιλιομέτρων, κάτω από το πρίσμα δύο οπτικών, του πευκοδάσους και της δαντελένιας ακτογραμμής του γαλάζιου του Κορινθιακού Κόλπου. Η διαδρομή ακολουθεί την άγρια βραχώδη ακτή, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό θέαμα στον πεζοπόρο και κινείται άλλοτε ακριβώς πάνω στα βράχια της ακτής και άλλοτε λίγο εσωτερικά, σε πυκνό, αλλά χαμηλό πευκόδασος, που δεν εμποδίζει τη θέα. Κατά την διάρκεια της πεζοπορίας, θα ατενίσουμε στο πέλαγος την καμάρα στο Σαπούνθη, θα ανακαλύψουμε κρυμμένες παραλίες ενώ θα θαυμάσουμε τους υπέροχους σχηματισμούς των βράχων τους οποίους δημιούργησε η μανία των κυμάτων. Αν σταθούμε τυχεροί, θα βρούμε απολιθωμένα όστρακα.

Τα τοπία εναλλάσσονται συνεχώς ώσπου φτάνουμε στον Φάρο Μελαγκάβι και στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι άριστα οργανωμένος και εξοπλισμένος με πολλές κατατοπιστικές πινακίδες που επεξηγούν το ιστορικό και τη λειτουργία των κτισμάτων, μεταξύ των οποίων και οι μεγάλες δεξαμενές που υδροδοτούσαν το ιερό.

Υ.Γ. Θα απολαύσουμε το μπάνιο μας στην παραλία του Ηραίου, μια παραλία με άμμο, που λίγοι επισκέπτονται λόγω της δύσκολης πρόσβασης. Βρίσκεται ακριβώς κάτω και αριστερά από τον Φάρο. Στο δεξί τμήμα της παραλίας υπάρχει λιμενοβραχίονας από την αρχαιότητα.


Η διαδρομή στο μεγαλύτερο μέρος της είναι εύκολη. Έχει όμως 2-3 περάσματα που θέλουν λίγη προσοχή.

Βαθμός Δυσκολίας: 1+

Ώρες Πορείας: 3 +/-


Σημειώσεις συμμετοχής

1) Για δηλώσεις συμμετοχής, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733 & 6937328781 (Στεφανούρης Γιώργος).

2) Αναχώρηση από Καλαμάτα την Κυριακή 19/8/2018 και ώρα 7:00π.μ., με προορισμό την Περαχώρα.

3) Γίνονται δεκτές συμμετοχές την τελευταία στιγμή εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.
4) Παρακαλούμε θερμά να μας ενημερώνετε εγκαίρως αν θέλετε να ακυρώσετε την συμμετοχή σας.

O Ορειβατικός Σύλλογος διοργανώνει εξόρμηση στο νησί Κέα (Τζιά) το τριήμερο από Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου μέχρι Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2018.

Η Τζιά είναι το κοντινότερο στην Αττική, κατοικήσιμο νησί των Κυκλάδων. Από το λιμάνι του Λαυρίου απέχει 25 μίλια και η απόσταση καλύπτεται με το καράβι της γραμμής σε μία ώρα και δέκα λεπτά περίπου.

Η επιλογή αυτής της εξόρμησης έχει να κάνει με το ότι η Τζιά διαθέτει ένα πολύ καλό δίκτυο μονοπατιών με καλή συντήρηση και σηματοδότηση. Το δίκτυο αυτών των μονοπατιών θα μας δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τις φυσικές ομορφιές του νησιού αλλά ταυτόχρονα να γνωρίσουμε την Ιστορία και τον Πολιτισμό του που έχουν ξεχωριστή αξία και ιδιαιτερότητα. Το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού ανήκει στο δίκτυο NATURA 2000 λόγω της πλούσιας και ιδιαίτερης χλωρίδας και πανίδας που διαθέτει. Το αποτύπωμα της ανθρώπινης παρουσίας συνεχώς από την 4η χιλιετία π.χ είναι εμφανές σε όλο το νησί. Θα περπατήσουμε στη Φύση, στην Ιστορία και στον Πολιτισμό ενός διαφορετικού χρώματος νησιού από το γνώριμο άσπρο των Κυκλάδων.

Επειδή η Τζιά είναι πολύ κοντά στην Αθήνα και τα Σαββατοκύριακα δέχεται πολλούς επισκέπτες πρέπει να μεριμνήσουμε έγκαιρα τουλάχιστον για τα εισιτήρια των αυτοκινήτων. Το αργότερο μέχρι το Σάββατο 18 Αυγούστου θα πρέπει να έχουν γίνει οι δηλώσεις συμμετοχής για να κλειστούν οι θέσεις των αυτοκινήτων. Ανάλογα με τις συμμετοχές θα δούμε και τον αριθμό των αυτοκινήτων που χρειάζονται.

Με τη δήλωση συμμετοχής θα πρέπει να καταβληθεί, στο Σύλλογο, το ποσό των δέκα (10) ευρώ και μέχρι την Παρασκευή 24 Αυγούστου η διαφορά για το σύνολο της προκαταβολής των πενήντα (50) ευρώ.

Θα κρατηθεί σειρά προτεραιότητας με σκοπό την πλήρωση των θέσεων των αυτοκινήτων του Συλλόγου κατά πρώτο λόγο και κατά δεύτερο των υπολοίπων αυτοκινήτων, εφόσον διατεθούν από συμμετέχοντες.

Αρχηγός της εξόρμησης είναι ο κ. Θύμιος Αλεξόπουλος, τηλ 6942553154. Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις μπορείτε να απευθυνθείτε στα γραφεία του Συλλόγου (Ανατολικό κέντρο) από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30 μ.μ. στο τηλέφωνο 27210-97733.

Το μεσημέρι του Σαββάτου 04/08/2018 μια δυνατή ομάδα του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας αποτελούμενη από 18 άτομα, αναχωρεί από την πόλη της Καλαμάτας για τη διάσχιση του μυθικού ποταμού της Ηπείρου, Αχέροντα. Τα δυο λεωφορειάκια του Συλλόγου φορτωμένα όχι μόνο με αποσκευές αλλά και με χαρούμενη διάθεση ξεκινούν το μεγάλο ταξίδι. Η εξόρμηση θα ξεκινήσει από το χωριό Σερζιανά (Τρίκαστρο) Ιωαννίνων που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μ.. Από κει ξεκινά η ονομαστή «Χαράδρα του Αχέροντα» ή «Στενά του Αχέροντα» για να καταλήξει 10 χιλιόμετρα μετά στο χωριό Γλυκή. Αυτό είναι το πλέον επικίνδυνο και μυστηριακό τμήμα του Αχέροντα ποταμού, εκείνο δηλαδή το οποίο έχει συνδεθεί από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα με τις «Πύλες του Άδη».

Ο Αχέροντας ήταν γνωστός κι ως Μαυροπόταμος (γιατί σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Τιτάνες κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας ήπιαν νερό από το ποτάμι κι ο Δίας θυμωμένος, μαύρισε και πίκρανε τα νερά του),ως Φαναριώτικος κι ως Καμαριώτικος. Η αρχαία ονομασία του ποταμού που έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας, προέρχεται κατά μία εκδοχή από τη λέξη «άχος» που σημαίνει θλίψη, οδύνη. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο Αχέροντας ήταν το μέρος, όπου ο ψυχοπομπός Ερμής πήγαινε τις ψυχές των νεκρών ώστε να τις παραδώσει στο βαρκάρη Χάροντα, το γιο του Ερέβους και της Νύχτας, για να τις μεταφέρει στο βασίλειο του Άδη, έναντι ενός οβολού για ναύλα. Για αυτό στην αρχαία Ελλάδα τοποθετούσαν πάντα έναν οβολό κάτω από τη γλώσσα του νεκρού πριν τον ενταφιάσουν, για να έχει να πληρώσει ο νεκρός το Χάροντα. Όσοι δεν είχαν να πληρώσουν ο μύθος ανέφερε ότι ήταν καταδικασμένοι να περιπλανιούνται στις όχθες του ποταμού για εκατό χρόνια. Στο έργο του Λουκιανού «Νεκρικοί Διάλογοι» ο ονομαστός κυνικός φιλόσοφος Μένιππος αναφέρεται ως ο μόνος που διέσχισε ποτέ τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει τον οβολό στο Χάρο, αφού ως κυνικός φιλόσοφος ήταν τόσο φτωχός που δεν είχε να πληρώσει. Στο διάλογο αυτό αναφέρεται η παροιμιώδης εκ τότε ρήση, «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» (δεν μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει). Όπως μας είπαν επίσης οι ντόπιοι, ακόμα και σήμερα συνηθίζεται στην περιοχή να τοποθετούν νομίσματα στα μάτια των νεκρών. Σύμφωνα με μια παραλλαγή του μύθου τα δάκρυα των ζωντανών για τους νεκρούς συγκεντρώνονταν από όλη τη γη και σχημάτιζαν αυτό το ποτάμι που τα μετέφερε στον Άδη. Οι αναφορές στους μύθους αποτελούν εχέγγυο για τη μοναδικότητα κι ομορφιά της διαδρομής. Γιατί οι αρχαίοι έλληνες τοποθετούσαν τους ιερούς τους χώρους στα πιο ιδιαίτερα τοπία.                    

Πάντως σύμφωνα με μια άλλη άποψη, το όνομα του ποταμού προέρχεται από τη ρίζα «αχ» της μορφής «άχη» του «ηχέω» που σημαίνει ηχώ, κάνω θόρυβο, και εκ του «ρέω». Συνεπώς, πρόκειται για το ποτάμι του οποίου το νερό ρέει με δύναμη, με τρόπο θορυβώδη. Τα παγωμένα νερά αναβλύζουν βρυχώμενα μέσα από τις σχισμές των βράχων δημιουργώντας «αχό» ή βρυχηθμό , συμβολίζοντας τη ροή της ζωής, της ζωής που γεννιέται ορμητικά. Όποια κι αν είναι όμως η ετυμολογία της λέξης Αχέροντας το μόνο σίγουρο είναι, ότι εδώ συνειδητοποιούμε για μια ακόμα φορά ότι ο θάνατος είναι συνυφασμένος με τη ζωή και φυσικό επακόλουθό της. Είναι δυο καταστάσεις αδιαχώριστες, δυο όψεις του ίδιου νομίσματος με διαρκή ροή προς τα εμπρός, όπως το ποτάμι που δε γυρίζει πίσω.    

Αργά το απόγευμα η χαρούμενη συντροφιά μας φτάνει στην Πρέβεζα, όπου εκεί πολύ φιλόξενα μας υποδέχεται στον κήπο του, όπου και θα διανυκτερεύσουμε, ο πρώην πρόεδρος του Ορειβατικού Συλλόγου Πρέβεζας. Στήνουμε γρήγορα τις σκηνές μας και κατηφορίζουμε προς την πόλη. Με τη σκέψη στο μεγάλο μας ποιητή Κώστα Καρυωτάκη, «τον ποιητή που έσκυψε πολύ στο χείλος των αβύσσων» όπως γράφει ο υπερρεαλιστής Ανδρέας Εμπειρίκος στο ποιητικό του μνημόσυνο «για τον άνθρωπο που εις την Πρέβεζαν εχάθη». Τον ποιητή που την ποίησή του την διακατείχε ο νεοαστικός ρεαλισμός, η ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος κι η σάτιρα. Σε αυτή την πόλη έζησε τις τελευταίες μέρες της ζωής του και με πολλή συγκίνηση ψάχνουμε να βρούμε τα τελευταία του χνάρια. Η τελευταία μελαγχολική περίοδος της ζωής του ποιητή σε αυτή την πόλη δε συνάδει με την όμορφη πόλη που περιδιαβαίνουμε με τα όμορφα σοκάκια, τα χαρούμενα φιλόξενα πρόσωπα και την πανέμορφη ακρογιαλιά. Βρίσκοντας την προτομή του λίγα μέτρα από το σπίτι που έζησε, στο μυαλό μου στριφογυρνούν στίχοι του. «Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος /του κόσμου, δώθε από το όνειρο και κείθε από τη γη! / Όταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος/, ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.»

Ύστερα από ένα όμορφο βράδυ, νωρίς το πρωί ξεκινάμε για τη δύσκολη εξόρμησή μας. Ο σύλλογός μας ενώνεται με τους ορειβατικούς συλλόγους της Πρέβεζας, που ήταν κι ο διοργανωτής αυτής της εξόρμησης, της Λευκάδας και των Ιωαννίνων και ξεκινά για τη διάσχιση του πιο ονομαστού ποταμού της Ηπείρου που διασχίζει τους νομούς Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρεβέζης κι εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος με το συνολικό μήκος της μαγευτικής διαδρομής του να φτάνει τα 52 χιλιόμετρα. Σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από τη γέφυρα των Σερζιανών (Τρίκαστρο) μπαίνουμε στο ορμητικό ποτάμι του οποίου τα πολύ παγωμένα νερά λες και μαστιγώνουν το κορμί μας. Το μορφολογικό ανάγλυφο του Αχέροντα γίνεται εντονότερο όσο κατεβαίνουμε και φτάνουμε σε εκείνο το κομμάτι του ποταμού που μας εισάγει στην περιοχή του δέους: στα «Στενά του Αχέροντα» που είναι το πλέον επικίνδυνο κομμάτι του ποταμού. Σε αρκετά τμήματα του ποταμού, εκεί που η ροή του είναι ομαλή, σχηματίζονται νερόλακκοι και μικρές λίμνες, τόποι ιδανικοί για τη διαβίωση πολλών αμφίβιων και ψαριών. Σε άλλα σημεία, ο ποταμός κυλά ορμητικά μέσα από θεόρατους ολόλευκους κατακόρυφους βράχους που στέκονται φρουροί στο διάβα του. Αρκετές φορές το ύψος τους ξεπερνά τα 200 μέτρα, ενώ το πλάτος του ποταμού στα σημεία αυτά φτάνει τα 2 μέτρα. Σε κάποια σημεία μάλιστα το ποτάμι στενεύει τόσο πολύ που μοιάζει να μας απαγορεύει τη διέλευση. Παλιότερα οι βράχοι αυτοί ήταν ενωμένοι στην κορυφή δίνοντας την εντύπωση μιας τρομερής πύλης, της «Πύλης του Άδη». Τα στενά αυτά, εικάζεται, ότι οι αρχαίοι φοβούνταν ή αδυνατούσαν να τα περάσουν γιατί τους προκαλούσαν δέος.

Η πορεία μας μέσα στη κοίτη του ποταμού είναι απίστευτα δύσκολη. Κάθε βήμα πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά γιατί το ποτάμι τη μια βαθαίνει απότομα και σε παρασύρει στο βυθό του και την άλλη γίνεται απότομα ρηχό κι αν δεν προλάβεις να σταθείς στα πόδια σου, το δυνατό ρεύμα του ποταμού θα σε παρασύρει .Πλήθος βράχια κρυμμένα καλά μέσα στο θολό από την κίνησή μας νερό, καιροφυλακτούν να σε χτυπήσουν και να σε ανατρέψουν. Αλλού σφηνωμένοι κορμοί στα στενά περάσματα σου κλείνουν το δρόμο .Σε άλλα σημεία, λες και ξεχειλίζει η οργή του ποταμού, λυσσομανά με δίνες και καταρράχτες τους οποίους όμως αμέσως μετά, διαδέχονται υπέροχες γαλαζοπράσινες βάθρες (φυσικές πισίνες )με κρυστάλλινα νερά και λωρίδες άμμου στις όχθες που λάμπουν εξωπραγματικά λουσμένες από το φως που περνά φιλτραρισμένο από τα φυλλώματα των γιγαντιαίων πλατάνων και των λυγερόκορμων ιτιών. Έχεις την αίσθηση κάθε στιγμή, ότι τη μια βρίσκεσαι στον Πάνω Κόσμο την άλλη στον Κάτω. Τη μια στα ύψη, την άλλη στα Τάρταρα. Αισθάνεσαι σαν να κινείσαι μεταξύ ζωής και θανάτου.

Πάνω από τα κεφάλια μας κρέμονται υπέροχες αηδονοφωλιές φτιαγμένες από το χνούδι των φύλλων της ιτιάς, σε σημεία που το κουνάβι να μην μπορεί να τις πειράξει. Μπλε λιβελούλες φτεροκοπούν εδώ κι κει και νεροχελώνες λιάζονται τεμπέλικα πάνω σε κορμούς δέντρων για να ξεραθεί το όστρακό τους και να μη μουχλιάσει. Το ποτάμι φιλοξενεί τρία είδη κεφαλοειδών, λαβράκια που φτάνουν τα οκτώ κιλά, άσπρα χέλια, καβούρια, γαρίδες κι ένα είδος γοβιού τον ενδημικό αχερωνογοβιό, μοναδικό στον κόσμο. Η βλάστηση αποτελείται από πυκνά πλατανόδαση που όσο κατεβαίνουμε χαμηλότερα σχηματίζουν μεικτά δάση από ιτιές, σφενδάμια, σκλήθρα, λεύκες, γαύρους, φτελιές, λυγαριές, μελικουκιές, χρυσοξυλιές, αριές, κισσούς, χαρουπιές και κουμαριές. Η ορνιθοπανίδα του Αχέροντα είναι πολύ πλούσια αν κι όπως μας είπαν οι ντόπιοι, το παράνομο κυνήγι είναι ένα μεγάλο πρόβλημα .Στον ποταμό ζούνε νερόκοτες, σταχτοτσικνιάδες, νανοβουτηχτάρια, γερακίνες, φιδαετοί, δεντρογέρακα, μπούφοι, λευκοί πελαργοί, αηδόνια, υφάντρες, μιλτοχελίδονα, μελισσοφάγοι κ.α. Τα αμφίβια περιλαμβάνουν τρίτωνες, σαλαμάνδρες, φρύνους, δεντροβάτραχους, ηπειρώτικους βάτραχους κ.α. Η ερπετοπανίδα αποτελείται από βαλτοχελώνες, ποταμοχελώνες, σαύρες της Ρούμελης, τοιχογουστέρες, δεντρογαλιές, νερόφιδα, οχιές κ.α. Από τα θηλαστικά, εδώ ζούνε λύκοι, σκίουροι, βίδρες. αλεπούδες, αγριόχοιροι, ασβοί, κουνάβια, νυφίτσες, δεντρομυωξοί, λαγοί κ.α. Ο ποταμός ανήκει στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστατευόμενων Περιοχών Natura 2.000. Το νερό δε θεωρείται πόσιμο, επειδή πηγάζει μέσα από τα βράχια και μεταφέρει βαρέα μέταλλα. Σε κάποια σημεία στις όχθες υπάρχει η ιαματική γαλάζια λάσπη από άργιλο που γρήγορα καλύπτει το σώμα μας και τα γέλια μας αντιλαλούν στη ρεματιά.                         

 Το νερό του ποταμού γίνεται τώρα ακόμα πιο ορμητικό και με δυσκολία μπορούμε να σταθούμε όρθιοι στα σημεία που το ποτάμι ξεβαθαίνει. Η κολύμβηση είναι λυτρωτική όταν αφήσεις να σε παρασύρει το ορμητικό ρεύμα του ποταμού που τώρα έχει δυναμώσει πολύ γιατί έχει δεχτεί και τα νερά των παραποτάμων του. Τρεις είναι οι μεγάλοι παραπόταμοι του Αχέροντα. Ο ένας είναι ο Κωκυτός το όνομα του οποίου σημαίνει «κραυγάζω με οδύνη», «θρηνώ». Μετά είναι ο Πυριφλεγέθοντας (από το «πυρ» και το «φλεγέθω», ποιητικός τύπος του «φλέγω») που σημαίνει «πύρινος», «αυτός που αναδίδει πύρινες φλόγες» κι αναφέρεται από τον Όμηρο ως Πυρεφλεγέθης. Και υπάρχει κι ο Βωβός, ο ήσυχος δηλαδή. Οι δύο πρώτοι συμβολίζουν με τα ονόματά τους τα μαρτύρια που περνούσε μια ψυχή για να κατεβεί στον Άδη, πριν βουβαθεί για πάντα.

Στην ραψωδία κ΄ της Οδύσσειας που αναφέρεται στην κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη για να πληροφορηθεί από το μάντη Τειρεσία για την επιστροφή του στην Ιθάκη, περιγράφεται λεπτομερώς (στιχ. 511-514) το σημείο συνάντησης του Αχέροντα με τους παραποτάμους του : «/Και σαν αράξεις το καράβι σου στο βαθιορεματιάρη τον Ωκεανό,/ στον Άδη κίνησε να πας το μουχλιασμένο./ Χύνονται εκεί ο Πυρεφλεγέθης κι ο Κωκυτός που βγαίνει από τη Στύγα,/ στον Αχέροντα με θόρυβο τα δυο ποτάμια σμίγουν/». Ο Πυριφλεγέθοντας αναφέρεται ως «Φλεγέθων» στην Αινειάδα (στο VI.551 )καθώς κι από το Δάντη στην «Κόλαση» (Inferno,canti 12 και 14). Στον «έβδομο κύκλο» του ποιήματος του ο Δάντης, τον περιγράφει ως ποταμό βραστού αίματος, στον οποίο τιμωρούνταν οι πιο βίαιοι εγκληματίες, βυθιζόμενοι μέσα του, ανάλογα με το μέγεθος των κριμάτων τους.   Μνεία κάνει σε αυτόν και στα υπόλοιπα ποτάμια του ΄Άδη κι ο Τζον Μίλτον στον «Χαμένο Παράδεισο».

Αναφορά στον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό υπάρχει και στο ποίημα «Της Σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» (1953) του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή Τα ετεροθαλή: «Τόσο πικρή στη φούχτα μου η γαλήνη / τόσο οι άνθρωποι μαύροι και μικροί / με το πόδι εμπρός που ολοένα παν / παν κατευθείαν για τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα/».

Άλλη αναφορά στα ποτάμια του Άδη συναντάται και στο διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε «Η ρουφήχτρα του Μάελστρομ», όπου ο συγγραφέας περιγράφει το απόκοσμο θέαμα και το θόρυβο των θαλάσσιων ρευμάτων που δημιουργούσαν την δίνη του Μάελστρομ.

Κι ας μην ξεχνάμε ότι στην «Αντιγόνη» ο Σοφοκλής, τη στιγμή που η Αντιγόνη οδεύει προς την τιμωρία του ηθικού της χρέους, χρησιμοποιεί το όνομα «Αχέροντας» ως μετωνυμία του Χάρου: «ἀλλά μ᾽ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει τὰν Ἀχέροντος ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτ᾽ἐπινύμφειός πώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν,ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω» (4ο επεισόδιο, Α σύστημα, στροφή α).

Η επιβλητική ιστορία του ποταμού που εκτός από δάκρυα κουβαλά στα νερά και τις όχθες του χιλιάδες χρόνια ιστορικής μνήμης και μυθολογίας μας κάνει να τον κοιτάμε με ακόμα περισσότερο δέος. Οι μύθοι μπλέκονται με την Ιστορία και τη γλώσσα υφαίνοντας μια πολύ-διάστατη πραγματικότητα με πολλές ερμηνείες και σημασίες. Αν δεν γνωρίζεις την ιστορία του ποταμού είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστείς ότι κάποτε οι άνθρωποι είχαν ταυτίσει ένα τόσο όμορφο μέρος, έναν τόπο με απαράμιλλο κάλλος και τόσο πλούσιες άγριες φυσικές ομορφιές, με τόσο σκοτεινούς μύθους που οι ρίζες τους αγγίζουν τα αρχαία μυστήρια.

Σιγά σιγά πλησιάζουμε προς το χωριό Γλυκή που είναι στην έξοδο των στενών του Αχέροντα, διασχίζεται από αυτόν κι είναι το τέλος της πορείας μας .Το ποτάμι εδώ ημερεύει, πλαταίνει και σχηματίζει μαιάνδρους σε μια μικρή κοιλάδα πλημμυρισμένη από κόσμο που ανεβαίνει το ρέμα του ποταμού με φωνές και γέλια .Σωστό πανηγύρι. Το ποτάμι εδώ κυλά γεμάτο ζωή κι ανθρώπινη δραστηριότητα που περιλαμβάνει ράφτινγκ, ιππασία, κανό κι άλλα σπορ. Φτάνοντας στην έξοδο των στενών μπορεί κάποιος να δει το μονοπάτι που ανηφορίζει προς τα χωριά του Σουλίου κι ονομάζεται «Σκάλα της Τζαβέλαινας», που λέγεται ότι ονομάστηκε έτσι, γιατί μόνο η ξακουστή Τζαβέλαινα μπορούσε να ανέβει έφιππη την απόκρυμνη αυτή πλαγιά. Το μονοπάτι οδηγεί στην αετοφωλιά του Σουλίου, την κοιτίδα των Σουλιωτών, η οποία παρόλο το χαμηλό υψόμετρό της ήταν μια προφυλαγμένη ακρόπολη ελευθερίας που οι τούρκοι δεν μπορούσαν να την παραβιάσουν εύκολα.

Εδώ στη Γλυκή στη σπηλιά του Δράκου, που βρίσκεται σε ένα στενό σημείο των βράχων με ορμητικά νερά παγωμένα σαν κρύσταλλο, βρίσκονται, κατά την παράδοση, οι πηγές του Αχέροντα που ονομάζονταν Ομφαλός και θεωρούνταν οι πύλες του Άδη που τις φυλούσε ο φοβερός Κέρβερος. Οι φυσαλίδες του νερού που αναβλύζει ορμητικά και με δυνατό θόρυβο πίστευαν ότι ήταν η τρομερή του ανάσα. Στα χρόνια της πρώτης χριστιανικής περιόδου φτιάχτηκε ένας μύθος που αναφέρει ότι εδώ ζούσε ένα στοιχειό, ένας δράκος που πίκραινε τα νερά του ποταμού. Το στοιχειό αυτό όμως το σκότωσε ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της περιοχής και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Έτσι άλλαξε και το όνομα του χωριού που λεγόταν Ισορεία κι ονομάστηκε Γλυκή.  

Η πορεία μας εδώ τελειώνει κι ύστερα από την απαραίτητη ξεκούραση παίρνουμε χαρούμενοι το δρόμο του γυρισμού, χαριτολογώντας ότι διασχίσαμε τον ποταμό των ψυχών χωρίς τη συνοδεία του Χάροντα και χωρίς να πληρώσουμε τον απαιτούμενο οβολό. Βουτήξαμε στα παγωμένα νερά του ποταμού για έξι ολόκληρες ώρες και διασχίσαμε το μυθικό φαράγγι του μαγεμένοι από την απόκοσμη εξωπραγματική ομορφιά του. Τι κι αν η μυθολογία περιγράφει αρνητικά τον Αχέροντα. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, αφού διασχίσαμε έναν αληθινό επίγειο παράδεισο. Εξερευνήσαμε μια περιοχή που κρύβει τα μυστικά της αθανασίας κι έχουμε ένα μερίδιο σε αυτήν με το σώμα ατσαλωμένο από την πολύωρη παραμονή στα παγωμένα νερά του ποταμού και την ψυχή μας γεμάτη από Ελλάδα. Υπάρχουν κάποια μέρη στα οποία νιώθεις την ανάγκη να ξαναγυρίσεις ξανά και ξανά. Είτε πρόκειται για το απαράμιλλο κάλλος τους και τις πλούσιες φυσικές ομορφιές τους, είτε για κάτι περισσότερο μυσταγωγικό. Ένα από αυτά τα μέρη είναι κι αυτό το ποτάμι της Ηπείρου, ο υπέροχος ποταμός Αχέροντας !!!!

 

Ολυμπία Βενιζελέα

Μέλος του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας

Την Κυριακή 12/8/2018 θα περπατήσουμε στον Αρκαδικό  ποταμό, ένα  απείρου  κάλλους  ομορφιάς  ποτάμι, που  ξεκινά  από  το ορεινό  χωριό Σελλά και καταλήγει στον  Κυπαρισσιακό  Κόλπο, διασχίζοντας  τον  αρχαιολογικό  χώρο της Περιστεριάς.

 

Εκεί σχηματίζεται  ένα  φαράγγι που  προσδίδει  ιδιαίτερη  ομορφιά στο τοπίο. Έχει  συνολικό  μήκος περίπου 20 χιλιόμετρα. Περιλαμβάνει ένα  διπλότοξο  γεφύρι καθώς  και ένα  παλαιό μονότοξο του 17ου  αιώνα που  λέγεται γεφύρι Χατζησουμάνη. Το  γεφύρι  αυτό θεμελιώθηκε και κτίστηκε από ένα τοπικό πασά ονόματι Χατζησουμάν και  είναι  κατασκευασμένο  εξ ολοκλήρου από καφεκίτρινη  πέτρα που βρίσκεται στην περιοχή. Ήταν ένα γεφύρι που αποτελούσε τον οδικό κρίκο σύνδεσης της Αρκαδίας με τα Σουλιμοχώρια και την ευρύτερη περιοχή. Μάλιστα από την μια του πλευρά προς το Αλιμάκη σώζονται και τμήματα από το πετρόχτιστο καλντερίμι του.

 

ΠΡΟΣΟΧΗ

-----------------

Καθώς η συγκεκριμένη πορεία γίνεται παράλληλα στο ποτάμι, σε κάποια σημεία ίσως απαιτηθεί διάσχιση του ποταμού, οπότε θα πρέπει οι συμμετέχοντες να έχουν μαζί δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και επιπλέον ρούχα και μαγιό.

 

Βαθμός Δυσκολίας: 1

Ώρες Πορείας: 3 +/-

 

Σημειώσεις συμμετοχής

-----------------------------------------

1) Για δηλώσεις συμμετοχής, επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733 και 6942553154.

 

2) Αναχώρηση από Καλαμάτα την Κυριακή 12/8/2018 και ώρα 8:00 π.μ.

Ημέρα Κυριακή 29 Ιουλίου του 2018 και το ρολόι να δείχνει 7:30 π.μ. ήμασταν έτοιμες να ξεκινήσουμε την δική μας εμπειρία με αφετηρία το σημείο συγκέντρωσης του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας. Ανυπομονησία το πρώτο συναίσθημα που κυριαρχεί. Φτάσαμε στο χωριό Νεμούτα,που βρίσκεται στο νομό Ηλείας, εκεί άρχισε η διαδρομή με χαρά και κέφι με προορισμό τους «Καταρράκτες της Νεμούτας».

Στην διαδρομή μας προς τους καταρράκτες αντικρίσαμε παραδοσιακά γεφύρια, παλιούς νερόμυλους και απολαύσαμε την πλούσια βλάστηση. Ορισμένα μονοπάτια ήταν δύσβατα και στενά που σε έκαναν να αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι στην ζούγκλα, νιώθοντας περηφάνια και ζωντάνια που είσαι εκεί. Όμως η μαγεία της φύσης ολοκληρώθηκε όταν αντικρίσαμε τον πρώτο καταρράκτη. Ο καλύτερος τρόπος για να αποτυπωθούν αυτά που είδαμε είναι απλά να κλείσουμε τα μάτια μας και να ανακαλέσουμε τις αισθήσεις που ενεργοποιήθηκαν την στιγμή που βρεθήκαμε στους καταρράκτες. Όραση, ακοή, γεύση, αφή. Όλα ήταν στο αποκορύφωμα. Είναι η στιγμή που βλέπεις με δέος την μοναδικότητα της φύσης, ενώ κλείνουν όλοι οι διακόπτες που σε συνδέουν με τον εξωτερικό κόσμο και ένας μόνο είναι ανοιχτός, αυτός που σου επιτρέπει να είσαι εσύ και η φύση σαν αλληλένδετα στοιχεία. Βλέπεις ότι η φύση είναι υγιής, αισθάνεσαι και εσύ υγιής, το νερό από τους καταρράκτες πέφτει με ρυθμό και ορμή, αισθάνεσαι και εσύ τον συγχρονισμό, η φύση είναι όμορφη, αισθάνεσαι  όμορφος και εσύ, η φύση αγαπάει, αγαπάς και εσύ, η φύση νιώθει, νιώθεις κ εσύ!  Ένα εντυπωσιακό σκηνικό που αναρωτιόσουν αν είναι αληθινό. Ορμητικά νερά έπεφταν από ψηλά και το αίσθημα ελευθερίας που ένιωθες ήταν μοναδικό.

Έπειτα εκεί που ρωτάγαμε τι άλλο θα δούμε σήμερα μας είπαν ότι θα δούμε κι άλλο καταρράκτη ακόμα πιο εντυπωσιακό και τότε απλά περιμέναμε και ήμασταν περίεργες να δούμε πώς θα καταφέρει ο επόμενος καταρράκτης να μας ενθουσιάσει ακόμα πιο πολύ. Σαφώς στην διαδρομή δεν έλειπαν οι κουβέντες, τα γέλια αλλά και η αλληλοβοήθεια. Σε κάθε δυσκολία για εμάς τις αρχάριες, κάτι συνηθισμένο για τους προχωρημένους, βλέπαμε ένα χέρι να ξεπηδάει και να είναι έτοιμο να μας πιάσει για να μας διευκολύνει. Ήρθε η στιγμή για τον επόμενο καταρράκτη, η πρώτη μας κουβέντα: ''Ε όχι, είναι δυνατόν;'' Και ναι! Αυτός ο καταρράκτης κατάφερε να μας αφήσει άφωνες για κάποια δευτερόλεπτα και μετά χωρίς δεύτερη σκέψη νιώσαμε αμέσως τη δύναμή του πάνω στα σώματά μας και για λίγο γίναμε και εμείς κομμάτι της διαδρομής του. Είναι το αίσθημα που δεν θες να τελειώσει, η πηγή των συναισθημάτων ξεχειλίζει.

Υπάρχει κι άλλο, κι άλλη ομορφιά, ο ποταμός Ερύμανθος! Η ευκαιρία για να νιώσεις παιδί είναι εκεί, καθώς μπορείς να πηδήξεις από διάφορα σημεία στα νερά του. Ο πρώτος ήδη έφυγε, θέλουμε και εμείς, λίγο θάρρος, λίγο τόλμη, λίγο φόβος, λίγο δισταγμός, βρισκόμαστε όλες και όλοι στα νερά του και είμαστε έτοιμοι για τον επόμενο γύρο, βουτιές ξανά και ξανά. 

Αρχίζει η ώρα της επιστροφής. Καθόμαστε σε ένα μικρό μαγαζάκι της περιοχής και στη συνέχεια ανεβαίνουμε στις καρότσες των αγροτικών για να φτάσουμε στο σημείο εκκίνησης, που ήταν το χωριό Νεμούτα. Στο δρόμο φωτογραφίες, αναμνήσεις και διασκέδαση. Ύστερα, αφού συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί αποφασίζουμε στην επιστροφή μας για την Καλαμάτα να κάνουμε μία στάση στην Αρχαία Ολυμπία, όπου κάναμε τη βόλτα μας και ύστερα καθίσαμε για έναν καφέ. Συνεχώς λέμε «τι όμορφη μέρα», «τι ωραία που περάσαμε», «εννοείται ότι θα ξανάρθουμε», «που είναι η επόμενη πεζοπορία;»

Σε αυτή μας λοιπόν την πεζοπορία αντικρίσαμε την μητέρα φύση σε όλο της το μεγαλείο. Τα γραφικά τοπία του χωριού μας μάγεψαν, μας έκαναν να ερωτευτούμε κάθε σημείο του τόπου και να απολαύσουμε πραγματικά μια αξέχαστη εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες όλων μας. Το ομαδικό πνεύμα και η φιλική διάθεση είναι κάτι που χαρακτηρίζει τα μέλη της ομάδας και σε κάνει να θέλεις να δώσεις το 100% του καλύτερου εαυτού σου για να απολαύσεις το κάθε λεπτό. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η πεζοπορία προς τους καταρράκτες της Νεμούτας όλα άρχισαν να λειτουργούν ομαδικά και συλλογικά και πράγματι βγήκε το καλύτερο αποτέλεσμα. Η φιλική διάθεση και το αίσθημα αλληλοβοήθειας τόσο σωματική όσο και ψυχολογική είναι κάποιες από τις αξίες που χαρακτηρίζουν τα μέλη της ομάδας. Συγχαρητήρια σε όλους μας και ευχαριστούμε για την εμπειρία!!!

 

 

Γεωργία Κατεγιάννη, Έλενα Μάλαμα, Νάσια Παναγιωτοπούλου

 

photo credits: Τζαβάρα Αγγελική 

Στο χωριό Νερόμυλος θα βρεθούν την Κυριακή 5 Αυγούστου 2018, μέλη και φίλοι του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας, για να περπατήσουν στο μονοπάτι που διατρέχει το ποτάμι της Καρυάς. Πρόκειται για μια διαδρομή μικρής σχετικά διάρκειας και δυσκολίας, στην οποία κυριαρχεί το υδάτινο στοιχείο και η πλούσια βλάστηση, ιδανικό δροσερό καταφύγιο στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.

Η συγκεκριμένη διαδρομή διανοίχθηκε και σηματοδοτήθηκε το 2015 από τους κατοίκους του χωριού σε συνεργασία με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας.

Η αναχώρηση θα γίνει στις 5.00 μ.μ. την Κυριακή από τα γραφεία του Συλλόγου με ιδία μέσα των συμμετεχόντων. 

 

Βαθμός δυσκολίας: 1

Ώρες πορείας: 2

 

Για πληροφορίες - δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733 και στο τηλ.: 6973468002 (Παναγιώτης).

 

ΠΡΟΣΟΧΗ:  Καθώς η συγκεκριμένη πορεία γίνεται παράλληλα στο ποτάμι, σε κάποια σημεία ίσως απαιτηθεί διάσχιση του ποταμού, οπότε θα ήταν φρόνιμο οι συμμετέχοντες να έχουν μαζί δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και επιπλέον ρούχα και μαγιό.