Κοντοβούνια Ταϋγέτου (10/02/09)

Μια όμορφη μέρα στο βουνό

Η προηγούμενη Κυριακή (10 Φεβρουαρίου) ήταν μια πολύ σημαντική μέρα για μένα. Θα πήγαινα για ακόμα μια φορά στο βουνό, τον Ταΰγετο, στα Κοντοβούνια συγκεκριμένα, με τον μπαμπά μου και τον Ορειβατικό Σύλλογο. Αυτή η διαδρομή θα ήταν μια ιδιαίτερη πρόκληση για μένα. Φυσικά, δεν είμαι και καμιά αρχάρια, όμως θα ήταν η πρώτη φορά που θα αντιμετώπιζα έναν αστάθμητο παράγοντα. Το χιόνι.

Η διαδρομή ξεκίνησε όπως κάθε φορά από τα γραφεία του Συλλόγου στις 8 το πρωί, και όλοι, είτε με αμάξια είτε με τα βανάκια του συλλόγου, φτάσαμε στο Τουριστικό. Από εκεί άρχισε και επίσημα πλέον η πεζοπορία. Και όταν λέω όλοι, εννοώ αυτή την ιδιόμορφη παρέα, γύρω στα 30 άτομα, με διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές ορειβατικές εμπειρίες και αντοχές. Παρόλα αυτά, υπήρξε άψογη συνεργασία και καθοδήγηση από τους πιο έμπειρους ώστε κανείς να μην μείνει μόνος του πίσω ή να νιώσει μειονεκτικά.

Το τοπίο ήταν κάτασπρο και πανέμορφο, τόσο που θα μπορούσε να έχει βγει από κάποια ταινία. Ο καιρός ευτυχώς ήταν υπέροχος, δεν είχε αέρα ή βροχή, αν είχε θα ήταν σίγουρα πολύ πιο δύσκολο και κουραστικό.

Κάποια στιγμή περάσαμε τις κατασκηνώσεις της Αγίας Μαρίνας και λίγο πιο κάτω πληροφορήθηκα για την ύπαρξη μιας πηγής. Άκουσα ιστορίες για καλοκαιρινές διακοπές στο βουνό και πως έπαιρναν νερό από την πηγή. Τα άκουγα και ένιωθα ένα με την φύση.

Παρόλα αυτά, ακόμα και η δική μου εμπειρία (3 χρόνια και συνεχίζουμε δυναμικά) δεν στάθηκε αρκετή να καταπολεμήσει την κούραση που προκαλούσε η αντίσταση του χιονιού. Έτσι, ρώτησα τον μπαμπά μου κάποια στιγμή πόση ώρα περπατούσαμε, μου είχε φανεί σαν αιωνιότητα. Η απάντηση του δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητική. «Πριν μισή ώρα ξεκινήσαμε Ευγενάκι.»

Δεν το έβαλα κάτω όμως. Συνεχίσαμε να περπατάμε στο χιονισμένο βουνό. Κάποια στιγμή, στη μέση του πουθενά, μισοκαλυμμένη από το χιόνι βλέπουμε μια πόρτα. Καλέ, ποιος φύτεψε μια πόρτα μέσα στο χιόνι; Θα μπορούσε να είναι η πόρτα του παραδείσου σκέφτηκα. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν ο παράδεισος ήταν σε τόσο όμορφη τοποθεσία. Το τοπίο σου έκοβε την ανάσα. Δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση να περπατάς στο χιόνι, είναι σαν να πατάς πάνω στα σύννεφα.

Όπως αποδείχτηκε, προς μεγάλη μου απογοήτευση, η πόρτα ήταν μια απλή πόρτα και εμείς είχαμε ακόμα πολύ δρόμο. Μας είπε ο αρχηγός, ο κύριος Γιάννης ότι εκεί, πριν κάποια χρόνια, φυτεύανε σιτάρι τα καλοκαίρια. Ανεβαίναμε και κατεβαίναμε πλαγιές, ένας κύριος μάλιστα από τους πιο έμπειρους είχε μαζί του σκι και κατέβαινε τις πλαγιές πιο γρήγορα από όλους. Είναι αυτός που πάντα τρέχει μπροστά και πίσω για να τραβήξει φωτογραφίες και βίντεο, πάντα ακούραστος. Ο κύριος Μανώλης.

Αρκετά αργότερα  με ενδιάμεσες μικρές στάσεις για ξεκούραση, και αφού είχαμε ανέβει σε πολλές κορυφές, ήμασταν επιτέλους ελεύθεροι να θαυμάσουμε τα αποτελέσματα των κόπων μας. Είχαμε μπρος στα μάτια μας  ντυμένες στα ολόλευκα τις περισσότερες  κορυφές του Ταϋγέτου. Ο Άγιος Παντελεήμονας, η Ξεροβούνα, το Παξιμάδι, η Νεραιβούνα, το Τραγοβούνι, το Χαλασμένο και όλο το ανάγλυφο του Πενταδάκτυλου, είναι μερικά από τα ονόματα που μπόρεσα να συγκρατήσω. Ο Ταΰγετος, είναι γνωστός και ως Πενταδάκτυλος εξάλλου. Μάλιστα, όταν κάποιοι ξένοι από την μεγάλη μας παρέα ρώτησαν τον μπαμπά μου για αυτό, εκείνος τους απάντησε  ότι ονομαζόταν Five Fingers (Πενταδάκτυλος). Εκείνοι απόρησαν αλλά χαμογέλασαν με ευγένεια, δεν γνωρίζω βέβαια αν κατάλαβαν τελικά.

Η διαδρομή κράτησε περίπου 8 ώρες και εξαιτίας του χιονιού γινόταν ακόμα πιο κουραστική από ότι ήταν πραγματικά. Στο τέλος της μέρας ήθελα απλά να χωθώ στο κρεβατάκι μου και να κοιμηθώ μέχρι την επόμενη εκδρομή. Όμως, παρά το χιόνι δεν φοβήθηκα στιγμή, είχα διαρκώς έμπειρους ανθρώπους δίπλα μου που ήξεραν να με βοηθήσουν. Όταν κάποια στιγμή έπρεπε να κατέβουμε μια πλαγιά που το χιόνι ήταν παγωμένο, με πιάσανε από το χέρι και με κατέβασαν με ασφάλεια. Εκεί είμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα, διαφορετικοί άνθρωποι, αρχάριοι και μη, που για κάποιες ώρες μοιραζόμαστε κάτι κοινό, την αγάπη μας για την φύση και αυτό το πανέμορφο μέρος. Πραγματικά, δεν θα ξεχάσω ποτέ όλες τις ομορφιές που είδα. Είναι αυτό που λέει κάθε φορά ο μπαμπάς μου:

«Η κούραση έρχεται και φεύγει, οι αναμνήσεις όμως μένουν.»

Και αυτή η διαδρομή στα χιονισμένα μονοπάτια ή άλλοτε στα καταπράσινα δάση, η ηρεμία και η αίσθηση του καθαρού αέρα, είναι από μόνη της μια μορφή ελευθερίας. Μακάρι την επόμενη φορά να είναι στη παρέα μας και άλλα παιδιά της ηλικίας μου.  Αν το σκέφτεστε ακόμα για το αν πρέπει να ακολουθήσετε τον Ορειβατικό σε κάποια διαδρομή, σας το λέω εγώ. Αξίζει.

Ευγενία Σκιαδά, ετών 14