Μαίναλο, κορ. Οστρακίνα 1.981μ. (17/02/19)

Mία ακόμη ορειβατική εξόρμηση πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας στο όρος Μαίναλο, το βουνό των θαυμάτων, ψυχή της Αρκαδίας. Προορισμός μας η υψηλότερη κορυφή του Μαίναλου, Οστρακίνα, ύψους 1.980 μ. Βουνό πολύ πλούσιο σε βλάστηση και πανίδα, το οικοσύστημά του οποίου έχει ενταχθεί στο δίκτυο προστασίας και ανάδειξης Natura 2000.

Ξεκινήσαμε το πρωινό της Κυριακής μία ομάδα 20 ατόμων και φτάσαμε στο ορεινό χωριό Καρδαράς, ανατολικά από τους πρόποδες του Μαινάλου. Με καλό καιρό, χαρούμενη διάθεση και ένα τοπίο φανταστικής ομορφιάς γύρω μας, αρχίσαμε την ανάβαση, περνώντας μέσα από το δάσος με έλατα και πεύκα. ‘Ένας μικρότερος αριθμός ορειβατών ξεκίνησε την ανάβασή του από το ορειβατικό καταφύγιο του ΕΟΣ Τριπόλεως, λίγα μόλις μέτρα από το χιονοδρομικό κέντρο του Μαινάλου. Για κάθε χειμερινή ορειβατική αποστολή απαιτείται πλήρης εξοπλισμός ώστε να αντιμετωπίσουμε κάθε πιθανή καιρική πρόκληση, όπως πάγος, δυνατός αέρας, κρύο.

Βαδίζαμε πάνω στο κατάλευκο μαλακό χιόνι με τη βοήθεια των μπατόν μας για καλύτερη ισορροπία. Πίσω μας ακολουθούσαν μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Σπάρτης. Η καλοκαιρία αυτή, έπειτα από τόσες βροχερές κρύες μέρες προμήνυε τη μαζική απόδραση του πληθυσμού τόσο για ορειβασία όσο και για σκι στο χιονοδρομικό κέντρο. Όλο και περισσότερο, συνειδητοποιούμε όλοι μας,  ότι η ευτυχία δεν είναι παρά η απόλαυση των στιγμών της καθημερινότητας και όχι κάτι μακρινό από εμάς. Η επαφή των ανθρώπων με τη φύση, το βουνό, το χιόνι, το ποτάμι, τους δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα και τα άγχη της με μία άλλη οπτική.

Καθώς είχαμε φτάσει στα μέσα της διαδρομής και οι συνθήκες ήταν ιδανικές, ξεπροβάλλοντας σιγά, σιγά στο ξέφωτο, άρχισε δυνατός αέρας, ψυχρός βοριάς. Ενώ ως τώρα βαδίζαμε σε μαλακό χιόνι, άρχισαν τα δύσκολα και επικίνδυνα πατήματα. Πάγος παντού, ολόκληρη η πλαγιά παγωμένη. Φορέσαμε όλοι τα κραμπόν (καρφιά με ιμάντες κάτω από το πέλμα της ορειβατικής μπότας) και συνεχίσαμε προσεκτικά το βάδισμα. Καρφώναμε μέσα στον πάγο με δύναμη το πιολέ (ορειβατική σκαπάνη), ώστε να έχουμε σίγουρα κρατήματα. Ο ψυχρός αέρας, ο εκτυφλωτικός ήλιος και ο στροβιλισμός του χιονιού πάνω στην παγωμένη πλαγιά συνέθεταν ένα μαγικό σκηνικό απερίγραπτης ομορφιάς. Έχεις πάντοτε την επιλογή να γυρίσεις πίσω, όμως δεν εγκαταλείπεις, ο στόχος σου είναι να κατακτήσεις την κορυφή. Ακόμη κι αν πέσεις, θα σηκωθείς και θα συνεχίσεις, ανακαλύπτοντας έτσι κρυμμένες σου ψυχικές δυνάμεις.

Πριν το μεσημέρι φθάνουμε στην κορυφή, όπου η θέα είναι μαγευτική, ανατολικά στο βάθος δεσπόζει το χιονισμένο Αρτεμίσιο, ενώ βόρεια αντικρίζουμε οικείες χιονισμένες κορυφές για εμάς τους ορειβάτες : Ζήρεια, Ντουρντουβάνα, Χελμός. Κοιτάζοντας κάτω ανατολικά του βουνού, διακρίνουμε πια την υπόλοιπη ομάδα να ανεβαίνει στην παγωμένη ορθοπλαγιά, προς την κορυφή. Εκεί γίνεται και η συνάντησή μας με τον ορειβατικό σύλλογο Αχαρνών Αθηνών. Στάση για φωτογραφίες, κολατσιό και καταγραφή των ορειβατών στο βιβλίο επισκεπτών της κορυφής Οστρακίνας.

Η κατάβαση εύκολη, σύντομη και εντυπωσιακή, Τσουλήθρες, γέλια, πειράγματα με φόντο στο βάθος το χιονοδρομικό με πλήθος κόσμου και σκιέρ. Κάτω στη βάση μας, πολλά σχολικά λεωφορεία, παιδιά γελαστά και χαρούμενα έπαιζαν χιονοπόλεμο και έκαναn χιονοτσουλήθρες.

Επιστρέψαμε γεμάτοι ωραίες αναμνήσεις, πλήρεις από συναισθήματα και ανανεωμένοι να ανταπεξέλθουμε στην απαιτητική καθημερινότητα.

Υψηλάντης Γιώργος

Μέλος Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας