ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ 25-2-12

Τζουμέρκα 2012

Τριήμερο Καθαρής Δευτέρας

To τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας πιστός όπως κάθε χρόνο στο ραντεβού του με τα βουνά, πραγματοποίησε εξόρμηση στα Τζουμέρκα.

Τα Αθαμανικά όρη Τζουμέρκα είναι μεγάλη οροσειρά της δυτικής Ελλάδος , που ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου. Η υψηλότερη κορυφή τους είναι η Κακαρδίτσα με υψόμετρο 2.429 μέτρα και η επόμενη ψηλότερη είναι το Καταφίδι (ή Καταφύδι) με υψόμετρο 2.393 μέτρα. Καταλαμβάνουν τμήμα των νομώνΙωαννίνων, Άρτας και Τρικάλων. Το φυσικό σύνορο τους στα ανατολικά είναι ο ποταμός Αχελώος που διαχωρίζει τα Αθαμανικά Όρη από την υπόλοιπη Πίνδο, ενώ βόρεια γειτονεύουν με τον Λάκμο.

Αρχικά υπήρχαν σκέψεις για προσέγγιση της κορυφής Στρογγούλα , στα 2107 μέτρα , όμως τελικώς αποφασίστηκε η ομάδα να επιχειρήσει ανάβαση στην κορυφή Καταφύδι.

Έτσι λοιπόν , το πρωινό του Σαββάτου , 7 μέλη επιβιβάστηκαν στο βανάκι του συλλόγου και ξεκίνησαν το ταξίδι για τα βόρεια. Ευχάριστη έκπληξη σε αυτή την εξόρμηση αποτελούσε η σύμπραξη πεζοπόρων από τρεις ορειβατικούς συλλόγους , Καλαμάτας , Πρεβέζης & Άρτας . Έπειτα από μια στάση για τις απαραίτητες φωτογραφίες στο ξακουστό πια γεφύρι της Άρτας, έγινε η συνάντηση μας με τα υπόλοιπα μέλη της μεγάλης αυτής ομάδας και συνεχίσαμε όλοι μαζί το ταξίδι με προορισμό το δασικό χωριό ΚΕΔΡΟΣ.

Το δασικό χωριό είναι ένας τουριστικός οικισμός που αποτελείται από 20 ξύλινα σπιτάκια και εκτείνεται σε μια καταπράσινη έκταση 45 στρεμμάτων σε υψόμετρο 920μ. κοντά στο χωριό Καταρράκτης ,στα Τζουμέρκα. Η θέα που συναντά ο επισκέπτης είναι πραγματικά υπέροχη και ξεχωριστή με ορισμένες απ τις πιο γνωστές κορφές της οροσειράς να στέκονται επιβλητικά μπροστά του. Παρότι όμως το δασικό χωριό αποτελούσε το ορμητήριο μας, δεν μπορούσαμε να μην κάνουμε μια βόλτα και στα γειτονικά χωριά, συγκεκριμένα στο χωριό Καταρράκτης όπου τα μέλη της ομάδας είχαν την ευκαιρία τόσο να γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους όσο και ν’ απολαύσουν ένα χορταστικό δείπνο που μας έδωσε δυνάμεις για την ανάβαση της επόμενης ημέρας.

Το εγερτήριο σήμαινε στις 6 πμ και αφού ακολούθησε πρωινό επιβιβαστήκαμε όλοι στο βανάκι και προωθηθήκαμε στα 1200μέτρα, απ όπου κα ξεκινούσε η πορεία για τα 18 μέλη της ομάδας. Ο καιρός έδειξε από νωρίς πως θα ήταν σύμμαχος μας. Το χιόνι παρότι αρκετό δεν ήταν ιδιαίτερα παγωμένο καθιστώντας έτσι την ανάβαση δυνατή, χωρίς την χρήση καρφιών για μεγάλο μέρος της πορείας. Λόγω του όγκου του χιονιού αλλά και της αυξημένης θερμοκρασίας είχαν σχηματιστεί ορισμένες χιονοστιβάδες ,μικρού σχετικά αναπτύγματος, τις οποίες παρακάμψαμε και δεν είχαμε την ατυχία να βρεθούμε εκεί στο ξεκίνημα τους. Η ομάδα αν και πολυπληθής έδειξε από νωρίς δείγματα ομοψυχίας, συνεργασίας και καλής διάθεσης κάνοντας έτσι την ημέρα & το βουνό να φαντάζουν ακόμα ομορφότερα . Από μόνο του βέβαια αποτελεί τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς που συνδυάζει απότομες πλαγιές , επιβλητικά βράχια και εκπληκτική θέα στις γύρω βουνοκορφές . Φτάνοντας στον ‘’αυχένα’’ πριν την κορυφή ο καιρός άρχισε να κλείνει και ο αέρας δυνάμωσε . Ο καιρός ωστόσο μας έκανε την χάρη και προλάβαμε να πάρουμε μια καλή γεύση της πανοραμικής θέας των Αθαμανικών Ορών . Έτσι λοιπόν , μετά από περίπου 5,5 ώρες ανάβασης καταφέραμε να σταθούμε στην κορυφή Καταφύδι , στα 2393 μέτρα και παρότι το βουνό πια είχε γεμίσει σύννεφα, το ηθικό παρέμεινε ακμαιότατο και οι φωτογραφικές λήψεις της άκρως χαμογελαστής και ευδιάθετης ομάδας μας, είχαν την τιμητική τους! Η επιστροφή έγινε απ την ίδια πορεία, όπου το χιόνι είχε αρχίσει πλέον να γίνεται πολύ μαλακό δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όσους ήθελαν να διασκεδάσουν το παιδί που κρύβουν μέσα τους, να κατηφορίσουν τις πλαγιές με το περιβόητο ‘’κωλοσκί’’ !

Συνολικά οι ώρες της πορείας ήταν 9 και σταθήκαμε τυχεροί και με τον παράγοντα βροχή, καθώς αυτή ξεκίνησε με το που πάτησε και ο τελευταίος ορειβάτης το πόδι του στο βανάκι και ξεκινήσαμε για το δασικό χωριό. Από κει, μετά από μια γρήγορη ανασύνταξη και αφού αποχαιρετίσαμε τους φίλους μας απ την Πρέβεζα οι οποίοι αναχώρησαν για τα μέρη τους, κινηθήκαμε προς το χωριό Κυψέλη. Στην πλατεία του χωριού, είχε στηθεί ένας ψηλός καρνάβαλος, ο οποίος αντιπροσώπευε τα νέα πολιτικά μέτρα και στην συνέχεια κάηκε μεγαλοπρεπώς, σηματοδοτώντας έτσι το έναυσμα για φαγοπότι και χορό. Είχαμε την ευκαιρία τόσο να δοκιμάσουμε τοπικά προϊόντα όσο και να ξεδιπλώσουμε τις χορευτικές μας ικανότητες σε μια πλατεία που μέσα σε λίγη ώρα ξεκίνησε να συγκεντρώνει και βροχή, πέρα από ευδιάθετους ορειβάτες!

Η αναχώρηση μας την επομένη έγινε σε κλίμα ομίχλης και βροχής και υπό τους ήχους του Πικραμένου Αναχωρητή του Ν. Βρεττάκου, τραγούδι του Σκουλά που δικαίως μέσα απ τις επαναλήψεις του εκείνο το τριήμερο, παίρνει τον τίτλο της ‘’μουσικής επένδυσης’’ της εξόρμησης. Η πρώτη στάση έγινε στο γεφύρι της Πλάκας, το μεγαλύτερο πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Ελλάδας, πιθανόν και των Βαλκανίων. Μετά απ τις ομαδικές φωτογραφίες εκεί, ακολουθήσαμε τον φίλο μας Χρήστο Ευθυμίου, στο ιστορικό χωριό Πέτα, λίγο έξω απ την Άρτα, όπου και απολαύσαμε λαγάνα, χαλβά, ελιές και φασολάδα, όλα προσφορά του χωριού για τους επισκέπτες της Καθαρής Δευτέρας. Μετά και απ τον καφέ που μας κέρασε ο Χρήστος, πήραμε τελικώς τον δρόμο της επιστροφής για τα νότια, μια πορεία που αποδείχτηκε κάθε άλλο παρά βαρετή και συνηθισμένη αφού η ομάδα είχε όρεξη για ‘’οδικές περιπέτειες’’ που αντιμετωπίστηκαν με αρκετές δόσεις χιούμορ και πρωτοτυπίας!!

Γύρω στις 8 το βράδυ, φτάσαμε στην ανεμοδαρμένη Καλαμάτα και το ταξίδι μας πια, ολοκληρώθηκε.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε πως το τριήμερο αυτό αξιοποιήθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αφού δόθηκε η ευκαιρία περιήγησης σε πανέμορφα, μακρινά μέρη της Ελλάδος, γνωριμίας με νέα, ενδιαφέροντα άτομα και απόδρασης από μια δύσκολη και αγχώδη καθημερινότητα που της επιτρέπουμε να μας απορροφά ενέργεια και όρεξη για διασκέδαση. Γιατί τα βουνά είναι χώρος για διασκέδαση! Είναι χώρος ψυχικής αναπτέρωσης και ζωντάνιας. Και αυτά τα γνωρίσματα ,είναι απαραίτητα συστατικά για την ευημερία μας .

Γι αυτό λοιπόν, ετοιμάστε τα σακίδια σας και φύγαμε…

 

Αντιγόνη Κουραμπά