Πεζοπορία στον Άγριλο....

No video? Get the DivX browser plug-in for Windows or Mac

    Μια ιδιαίτερη εξόρμηση πραγματοποιήθηκε  την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013. Η πεζοπορία από το χωριό Άγριλος στην Πολιανή συνδυάστηκε με καθαρισμό του μονοπατιού, ξενάγηση σε ελαιοτριβείο, κέρασμα και στα δυο χωριά και πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. Μαζί μας συμμετείχαν και αρκετά νέα μέλη. Ανάμεσα στους νέους φίλους είναι και η Νίκη που γράφει το όμορφο κείμενο με τις εντυπώσεις της που ακολουθεί..... Στο τέλος βλέπουμε φωτογραφίες και βίντεο από την εξόρμηση

17-2-2013, Μονοπάτι Άγριλος- Πολιανή.

    Στις 8πμ όλοι οι ενδιαφερόμενοι προσήλθαν στον ΕΟΣ Καλαμάτας και αφού έγινε η καταγραφή ονομάτων, ξεκινήσαμε… Η μεταφορά μου έγινε από το όχημα του Συλλόγου (βαν), όπου το κλίμα ευφορίας που επικρατούσε σε συνδυασμό με τον ήλιο που συνέχιζε την ανοδική του πορεία αφήνωντας πίσω κάτι λιγοστά σύννεφα, ήταν «καλά» σημάδια ξεκινήματος. Μετά από δύο στάσεις για επιβιβάσεις, πήραμε το δρόμο για το χωριό Άγριλος. Κάπου μετά τη Θουρία, το όχημα του ΕΟΣ πέρναγε μέσα από κάτι βουνοπλαγιές όπου ο δρόμος είναι ίσως η μοναδική ανθρώπινη παρέμβαση στο φυσικό τοπίο. Οι βουνοπλαγιές εναλάσσονταν στο βάθος μέχρι να φανεί η θάλασσα στον ανοιχτό ορίζοντα.

    Ακόμη μία στροφή και η εμφάνιση του πρώτου σπιτιού σήμανε την άφιξη μας στον Άγριλο. Αποβίβαση στο παραδοσιακό ελαιοτριβείο, όπου χαρήκαμε τη θερμή υποδόχη των ντόπιων. Όλα ήταν έτοιμα για την παραγωγή του λαδιού. Παρακολουθήσαμε όλα τα στάδια της διαδικασίας (από την ελιά καρπό έως το ελαιόλαδο) και γευτήκαμε το αποτέλεσμά της, με συνοδεία τοπικών εδεσμάτων που είχαν ετοιμάσει οι άνθρωποι του Αγρίλου. Μέτα απ’ αυτήν την οπτική και γευστική εμπειρία, ξεκινήσαμε για το μονοπάτι, ώρα 10πμ. Παρ’ όλη την έκπληξη και τη δυσπιστία των κατοίκων του χωριού για το αν καταφέρουμε να διαβούμε το μονοπάτι λόγω της φυσικής βλάστησης, ο ΕΟΣ Καλαμάτας εξοπλισμένος με τα απαραίτητα εργαλεία ήταν έτοιμος να κάνει τη διάνοιξή του και να καταλήξει στο ένδοξο χωριό του Παπαφλέσσα, την Πολιανή.

   Απ΄τη στιγμή που αφήσαμε την άσφαλτο, η πορεία είχε μεγαλή ποικιλία τοπίων. Στην αρχή, ανεβαίναμε το βουνό πίσω από τον Άγριλο. Καθώς συνεχίζαμε την ανάβαση, μέτραγα την υψομετρική διαφορά με μοναδικό κριτήριο το δρόμο που χώριζε οριζόντια την απέναντι βουνοπλαγιά, ώσπου στο τέλος ενώ είδα τον απέναντι δρόμο από όλες τις οπτικές (κάτω, ίδιο ύψος, πάνω…) τον «χαιρέτησα» και μπήκαμε σε μια βλάστηση που κάλυπτε το ύψος μου. Διάνυσαμε αρκετή ώρα μεσα από δέντρα, θάμνους και φυτά μέχρι που βγήκαμε σε ένα ξέφωτο με μοναδικό «στολίδι» το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη και ένα κοπάδι από κατσίκια να κάνει το καλωσόρισμά του. Σ’όλη την πορεία κάναμε συχνές στάσεις, για να καθαρίσουν οι αρχηγοί του ΕΟΣ με τη βοήθεια ορειβατών το μονοπάτι και οι υπόλοιποι, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη φύση, τη θέα, τον ουρανό, τα χρώματα και γενικότερα την επικοινωνία του καθένα με τα «έξω» ή με τα «μέσα» του...

    Έμενε ακόμη μίση ώρα κατάβαση για να φτάσουμε στην Πολιανή. Κάποιοι, ανάμεσά τους και εγώ, υπέκυψαν στη σωματική κούραση μετά από τέσσερις ώρες πορείας και επέλεξαν το βαν του ΕΟΣ για την Πολιανή. Οι υπόλοιποι, συνέχισαν την πορεία τους. Στην Πολιανή, μας «περίμενε» ένα παραδοσιακό καφενείο μέσα σε ένα ζεστό κλίμα τζακιού και διάθεσης, με μόνη διακόσμηση πανώ στους τoίχους ένα ρολόι και δυο φωτογραφίες που έδειχναν την ιστορία του. Σιγά σιγά κατεφθάσαμε όλοι του Συλλόγου και ο ηλικιωμένος κύριος του καφενείου μαζί με την οικογένειά του φρόντιζε να μας εξυπηρετήσει, σπεύδοντας να μας ξεδιψάσει (με νερό, αναψυκτικά, τσίπουρο και κρασί) και να μας χορτάσει με μεζέδες και κεράσματα(μας έφεραν κέρασμα μέχρι και από έναν συντοπίτη μου στην Εύβοια). Το γεύμα ολοκληρώθηκε με γλυκό (παραδοσιακή δίπλα) και ελληνικό καφέ και στην αναμονή για το βαν απολαύσαμε τη ζεστή φιλοξενία τους, ακούγοντας ιστορίες από τους ήρωες της Ελληνικής Ιστορίας (Παπαφλέσσας…) έως και το πιο πρόσφατο παρελθόν(επίσκεψη γνωστής τηλεοπτικής εκπομπής στο καφενείο). Κατά τις 5μμ το βαν ήρθε να μας πάρει για επιστροφή στην Καλαμάτα. Η επιστροφή ήταν το ίδιο διασκεδαστική όσο και το ξεκίνημα, μόνο που λίγο η επιρροή του κρασιού και του τσίπουρου, λίγο όλα αυτά που είχαμε απολαύσει, έκαναν πιο «ωραίο» το τέλος της πορείας μας.

Νίκη Καρτελιά

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Διάσωση στο Νέδοντα.... ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΜΑΛΕΒΟ »