Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Οκτώβριος 2018

Η Μάνη μέσα από τα μάτια μιας Γαλλίδας

Είμαι Γαλλίδα εθελόντρια στην Ελλάδα για περίοδο έξι μηνών και παράλληλα θέλω να ανακαλύψω νέες τοποθεσίες, να περάσω ωραία συναντώντας νέους ανθρώπους και επίσης να τα συνδιάσω με λίγη σωματική άσκηση. Μία φίλη, μου μίλησε για τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας με τον οποίο είχε συμετάσχει σε προηγούμενη εξόρμηση. Αμέσως επισκέφτηκα την ιστοσελίδα τους και έστειλα mail από όπου πήρα άμμεση απάντηση και όλα ήταν καλά. Έτσι δήλωσα συμμετοχή για την εξόρμηση στη Μεσσηνιακή Μάνη.

Έφτασα στο χώρο του συλλόγου λίγο πριν τις 8:00 το πρωί, όπου είχε οριστεί και ως ώρα αναχώρησης και συνάντησα τα πρώτα άτομα που περίμεναν. Ένα μέλος του συλλόγου, που κρατούσε μία λίστα ονομάτων η οποία μεγάλωνε όσο έφταναν νέα άτομα, με ρώτησε αν ήταν η πρώτη μου εξόρμηση και του απάντησα καταφατικά. Η συγκεκριμένη εξόρμηση ήταν σχεδιασμένη για ορειβάτες με μηδενική εμπειρία και εγώ ήμουν μία από αυτούς.

Στο δρόμο προς τη Καρδαμύλη κάναμε τις απαρέτητες συστάσεις και ξεκίνησαν οι κουβέντες με τους υπόλοιπους μέσα σε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Μετά από λίγη ώρα οδήγησης φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας και ετοιμαστήκαμε φορόντας τα κατάλληλα παπούτσια και παίρνοντας μαζί τον απαιτούμενο εξοπλισμό.

Η ανάβαση ξεκίνησε σε μια ωραία φθινοπωρινή ημέρα που θύμιζε Άνοιξη. Λίγο πιο πάνω, μας περίμενε μία θέα που μας πήρε την ανάσα. Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν με αμείωτο εμδιαφέρον. Μετά έμαθα πως μιλούσα με κάποιο από τα παλαιότερα μέλη του συλλόγου και αυτό εξηγεί τις πολλές πληροφορίες που μου διοχετεύονταν καθως προχωρούσαμε. Από την εξόρμηση δεν έλειψαν οι φωτογραφίες και οι στάσεις για να απολαύσουμε τη θέα. Τα μονοπάτια περνούσαν μέσα από τα χωριά της Μάνης στα ορεινά της Καρδαμύλης και έτσι είδαμε τα παλιά μονοπάτια που κάποτε υπήρξαν δρόμοι εμπορίου και επικοινωνίας.

Κάπως έτσι ανεβήκαμε μέχρι το Εξωχώρι όπου καταλήξαμε στο υπέροχο λαογραφικό μουσείο που αναδεικνύει τα έθιμα, τις παραδόσεις και τις παλαιότερες οικονομικές δρασηριότητες της περιοχής βασισμένες στην υλοτομία. Το μουσείο ήταν κάποτε το σχολείο της περιοχής και οι ντόπιοι που έχουν αναλάβει την λειτουργεία του μας καλωσόρισαν με ιδιαίτερη θέρμη. Μιας και δε καταλαβαίνω Ελληνικά, οι συνορειβάτες έκαναν για μένα παράλληλη μετάφραση σε όλη τη διάρκεια της ξενάγησης, κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα. Στο πρόγραμμα ακολούθησε στάση για φαγητό και ξεκούραση σε ένα καφέ με πανοραμική θέα. Στο βάθος, η θάλασσα, τα βουνά και η βλάστηση είναι μεγαλειώδη τόσο που δεν μπορούσα να κρύψω το θαυμασμό μου!

Στη συνέχεια, αφού θαυμάσαμε το φαράγγι του Βυρού από ψηλά, πήραμε το δρόμο της επιστροφής μέσα από καινούρια λιθόστρωτα καλντερίμια παράλληλα στο φαράγγι και καταλήξαμε στην παλιά πόλη της Καρδαμύλης με τον πρόσφατα ανακαινισμένο πύργο. Αφού κάναμε άλλη μία στάση να θαυμάσουμε την μεγαλείωδη αρχιτεκτονική της Μάνης κλείσαμε την ημέρα με μια απογευματινή στάση ξεκούρασης δίπλα στη θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα δεν θα αργούσε να έρθει και ο ουρανός είχε αρχίσει να κοκκινίζει δημιουργώντας ένα μαγευτικό τοπίο. Σε αυτό το πλάνο, συζητήσαμε τα γεγονότα της μέρας που σύντομα θα αποτελούσαν ευχάριστες αναμνήσεις.

Η ώρα της επιστροφής έφτασε και η ομάδα χωρίστηκε κρατώντας ο καθένας τις δικές του εικόνες. Όσο για μένα, η αποστολή εξετελέσθει με επιτυχία καθώς είχα μια υπέροχη μέρα που τη πέρασα μαζί με υπέροχο κόσμο. Συστήνω ανεπιφύλακτα τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας σε όλους!

Από την Elodie Fremaut

 

 

Απο την εξόρμηση του Συλλόγου 21/10/18 (ανάβαση από μονοπάτι Καραγιάννη)

Μαίναλο: To στολίδι της Αρκαδικής γης

Η Αρκαδία κρύβει πολλές ομορφιές που κάποιος αξίζει να τις ανακαλύψει και να τις εξερευνήσει. Μία από αυτές είναι φυσικά το Όρος Μαίναλο το οποίο υψώνεται στα 1.981μ στο κέντρο της Πελοποννήσου στο βορειότερο μέρος της. Πολλά θα ακούσει κανείς για την ομορφιά του Μαινάλου, μα μόνο όσοι το επισκέπτονται μπορούν να διακρίνουν την μοναδικότητά του και να θαυμάσουν κάθε σημείο αυτού του τόπου μέσα από τις ευχάριστες διαδρομές που προσφέρουν τα πολυάριθμα μονοπάτια του.

Από μικρή έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το συγκεκριμένο μέρος της Αρκαδίας, όμως αυτή τη φορά είχα την ευκαιρία να το δω από διαφορετική όψη και να παρατηρήσω καλύτερα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αυτό συνέβη την Κυριακή 07-10-2018 όπου με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, μαζί τους κι εγώ, ξεκινήσαμε με προορισμό το Μαίναλο. Η εξόρμηση αυτή περιελάμβανε και την επίσκεψη σε δύο από τα πολλά μικρά και γραφικά χωριά του βουνού, τη Στεμνίτσα και τη Δημητσάνα.

Η μικρή μας περιπέτεια είχε ως αφετηρία της το χωριό Στεμνίτσα. Από εκεί λοιπόν προχωρήσαμε έχοντας μαζί μας καλή διάθεση. Η κατηφόρα του μονοπατιού που ακολουθήσαμε αρχικά, μας οδήγησε σιγά-σιγά στην πρώτη μας στάση και το πρώτο αξιοθέατο, την Μονή Προδρόμου. Το εντυπωσιακό της στοιχείο είναι η τοποθεσία της, καθώς είναι χτισμένη κάθετα στο βράχο, πράγμα που σημαίνει πως η θέα είναι απλά υπέροχη και σε καταπλήσσει. Απολαύσαμε επίσης και τα κεράσματα που είχαν ετοιμάσει οι μοναχοί για όλους. Στη συνέχεια, το μονοπάτι που ακολουθήσαμε μας έφερε στο φαράγγι του Λούσιου ποταμού, ο οποίος είναι γνωστός για την επιβλητική φυσική ομορφιά του. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μας, ακούγαμε τον ήχο από την κίνηση του νερού. Επόμενος σταθμός για μας ήταν η Μονή Φιλοσόφου, το αρχαιότερο μοναστήρι της Αρκαδίας που βρίσκεται στη χαράδρα του Λούσιου. Από εκεί πήραμε μία ανάσα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε το υπόλοιπο μέρος της διαδρομής μας. Περάσαμε ανηφόρες, κατηφόρες, μικρά γεφύρια, συναντήσαμε καστανιές, ελιές και γεμίσαμε τις τσάντες μας με καρύδια. Φυσικά, δεν έλειψε και η διάθεση για τραγούδι παρά την κούραση. Λίγο πριν φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό τη Δημητσάνα, περάσαμε από τους μπαρουτόμυλους και ύστερα στο Μουσείο Υδροκίνησης.

Αυτή η Κυριακή για μένα ήταν γεμάτη ζωή. Ευχαριστήθηκα κάθε σημείο της εκδρομής και σίγουρα απέκτησα μια αξέχαστη εμπειρία. Βέβαια, μια εκδρομή δεν την κάνει ξεχωριστή μόνο το μέρος στο οποίο θα πας αλλά και οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου. Εγώ γνώρισα όμορφους και χαρούμενους ανθρώπους με όρεξη και αγάπη για τη φύση, οι οποίοι δε σταμάτησαν να απολαμβάνουν τη διαδρομή και να την κάνουν ακόμη καλύτερη με το δικό τους τρόπο.

Βασιλική Αλεξοπούλου

Πόσο απέχουν δύο κορυφές από τη δύση του ηλίου;

Ψάχνω να βρω λέξεις κατάλληλες να περιγράψουν την αίσθηση του περασμένου Σαββατοκύριακου και δυσκολεύομαι. Πώς να χωρέσεις τον Ταΰγετο σε λίγες γραμμές; Θα κάνω, ωστόσο, μια προσπάθεια.

Σάββατο μεσημέρι, με όλες τις προδιαγραφές για μια ιδανική πεζοπορία, ξεκινήσαμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για το δάσος της Βασιλικής. Η διαδρομή – γνωστή πλέον – περνά μέσα απ’ την Καρδαμύλη και συνεχίζει ανηφορικά, έως ότου αντικρύσουμε τον φαινομενικά απέραντο φιδίσιο δρόμο, που καταλήγει στον προορισμό μας, προσφέροντας αλλεπάλληλες εικόνες απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς. Το ταξίδι τελειώνει, οι σκηνές στήνονται, το φαγητό προσφέρεται, οι ομιλίες και τα γέλια κοπάζουν, ο ύπνος έρχεται, έστω και καθυστερημένα, και τα ξυπνητήρια χτυπούν. Ζεστός καφές και τσάι, αυγά και μπισκότα, φακοί στο κεφάλι, σακίδια στις πλάτες, χαμόγελα και ανυπομονησία και η πεζοπορία ξεκινά. 3.15 π.μ. 3 ώρες και 58 λεπτά για την ανατολή του ηλίου.

Μέχρι το διάσελο για Προφήτη ή Χαλασμένο η διαδρομή είναι οικεία, γι’ αυτό και γρήγορη. Ύστερα ξεκινούν τα νέα μονοπάτια. Στόχος το Χαλασμένο, η πιο απαιτητική κορυφή του Ταϋγέτου. Πορεία με συνεχή σκαμπανεβάσματα, καθότι ανηφορική και ταυτοχρόνως το αντίθετο, άλλοτε με ανοιχτό τον ορίζοντα γύρω σου, άλλοτε ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, μα πάντοτε κάτω από τον έναστρο ουρανό με το σχεδόν γεμάτο φεγγάρι του. Σε κάθε σου βήμα αναδύονται οι μυρωδιές του βουνού, με δεσπόζουσα αυτή της ρίγανης. Μικρά κλωνάρια στις τσέπες, για να τη θυμόμαστε και αύριο. Κι εκεί κατά το χάραμα, ξεκινά το πιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής: η ανάβαση. Ο ένας πίσω απ’ τον άλλο κι έτσι ακολουθώ τα βήματά σου, σαν μικρά παιδιά που συνηθίζουν να αψηφούν τον κίνδυνο και να σκαρφαλώνουν στα πιο ψηλά δέντρα, στις πιο απότομες πλαγιές. Κι όλα αυτά τη στιγμή που πίσω ορθώνεται η πυραμίδα και ο ήλιος ξεπροβάλλει σιγά σιγά, σκορπίζοντας το φως του. Και τέλος, η κορυφή. 2.204 μ. και μια φαντασμαγορική θέα προς κάθε σημείο του ορίζοντα. Για πρώτη φορά η σκιά του Χαλασμένου μες στη θάλασσα κι εμείς να αναρωτιόμαστε αν είναι όντως δική του ή του Προφήτη Ηλία. Ίσως δεν έχει και τόση σημασία, τελικά.

Ύστερα, η κατάβαση και η συσπείρωση στη σκιά του μεγάλου βράχου. Σπουδαίες αποφάσεις πάρθηκαν και η ομάδα χωρίστηκε στα δύο: άλλοι θα έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού και άλλοι τον δρόμο για μια δεύτερη κορυφή, αυτή τη φορά, την υψηλότερη του Ταϋγέτου. 9.15 π.μ. 9 ώρες και 55 λεπτά για τη δύση του ηλίου.

Διάσελο Χαλασμένου και η δεύτερη ανάβαση για Προφήτη Ηλία στα σκαριά. Κουραστική, μα εξίσου εντυπωσιακή. Ό,τι αφήνεις πίσω κι ό,τι ξετυλίγεται μπροστά σου σού κρατούν συντροφιά διαρκώς, επιβεβαιώνοντας την απόφασή σου να συνεχίσεις. Είτε το έδαφος είναι ομαλό είτε ανώμαλο, είτε πατάς στα μαλακά είτε σε πέτρες, είτε σκαρφαλώνεις είτε πεζοπορείς, στο τέλος θα φτάσεις τις Πόρτες και θα δεις να διαγράφεται ολοκάθαρα το μονοπάτι για την κορυφή, ενώ στα αριστερά σου θα απλώνεται η Λακωνία. Μερικά λεπτά αργότερα βρίσκεσαι πια στο εκκλησάκι, στα 2.407 μ., και ατενίζεις το Μεσσηνιακό κόλπο και το Χαλασμένο απ’ τη μια, την Ελαφόνησο, τα Κύθηρα και αχνά τις κορυφές της Κρήτης απ’ την άλλη. Όλη η κούραση εξανεμίζεται και, ύστερα από τις απαραίτητες φωτογραφίες, παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού. Επιστροφή στο σημείο εκκίνησης σχεδόν 12 ώρες μετά, με την κούραση και τη χαρά ταυτόχρονα χαραγμένες στα πρόσωπά μας. Αφού μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας και το φαγητό, ξεκουραστήκαμε μέσα στην ηρεμία του δάσους και ξεκινήσαμε για την οριστική επιστροφή στην Καλαμάτα.

Τι απομένει, λοιπόν, ύστερα από ένα διήμερο στο βουνό, μισή ημέρα πεζοπορίας και δύο κορυφές; Μια γλυκιά κούραση γεμάτη αισιοδοξία, μικρές γρατζουνιές και μώλωπες που ποτέ δεν θα θυμηθείς πώς προέκυψαν, ένα ηλιοβασίλεμα μοιρασμένο στα αγγλικά και στα ελληνικά κι άλλο ένα για το οποίο μετρούσαμε αντίστροφα, μια πόρτα μισάνοιχτη, ορθάνοιχτη ή ερμητικά κλειστή κι ένα συναίσθημα αγαλλίασης κι ευγνωμοσύνης για όσα βίωνες ενώ ταυτόχρονα γίνονταν ανάμνηση, που ακόμα και τώρα, που το κείμενο αυτό τελειώνει, δεν κατάφερες να αποτυπώσεις στο χαρτί.

Για τον ΕΟΣ Καλαμάτας,

Ευτυχία Μιχαλοπούλου