Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Απρίλιος 2018

Συναισθηματικός ανεμοστρόβιλος

Όταν αναλαμβάνεις μια αρχηγία νιώθεις πως το έδαφος πάνω στο οποίο πάταγε μέχρι τώρα η ασφάλειά σου, διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Είσαι εκείνος που φέρει την ευθύνη και για την τελευταία λεπτομέρεια της ομάδας σε ό,τι αφορά την οργάνωση, την ασφάλεια, την ικανοποίηση των συμμετεχόντων, την ορθή εκτίμηση της πορείας και των αντοχών.

Παρασκευή 20 Απριλίου ώρα 16.30: Στα γραφεία του Συλλόγου, δύο βανάκια έτοιμα να αναχωρήσουν με προορισμό την Κεντρική Εύβοια, μέρη τα οποία για πρώτη φορά θα εξερευνούσαν μέλη του Συλλόγου. Καθοδόν προς την Αθήνα και λίγο πριν την Κόρινθο, το ένα βανάκι παρουσίασε βλάβη η οποία ενέτεινε εντός μου τον συναισθηματικό ανεμοστρόβιλο για την εξέλιξη της εξόρμησης. Να επιστρέψουμε όλοι πίσω ή να συνεχίσει το έτερο βανάκι; Αχτίδες στη συννεφιά μου ήταν η παρότρυνση της «ατυχούς» ομάδας να συνεχίσουμε την πορεία μας και να υποστηρίξουμε μέχρι τέλους το εγχείρημα στα άγνωστα μονοπάτια. Ψυχολογικά μουδιασμένοι με το απρόοπτο συμβάν φτάσαμε αργά το βράδυ της Παρασκευής στο Platanenhof, όπου μας περίμενε ο Johan, ιδιοκτήτης του αγροκτήματος, ενός φιλόξενου χώρου που εν μέσω νυκτός, υγρασίας και σωματικής εξάντλησης, αποτέλεσε σημείο αγαλλίασης και ηρεμίας. Ο Μορφέας βρήκε απάγκιο στη ροή του ποταμιού κι έτσι γλυκά μας παρέσυρε μαζί του. Ο τελευταίος προβολέας έσβησε και μια νέα μέρα έμελε να ξημερώσει στο Platanenhof.

Σάββατο 21 Απριλίου ώρα 07.00: Δροσερό ξύπνημα δίπλα στο ποτάμι,  ζωηρά χρώματα, τα άλογα πρωταγωνιστές στο κάδρο της φύσης και η ομάδα έτοιμη να αδράξει την ημέρα! Παρέα με την Εύα και τον Δημήτρη, που μένουν στην Κύμη ξεκινήσαμε για το μονοπάτι της Καζάρμας, το οποίο οι ίδιοι μαζί με 2-3 ακόμη άτομα κατάφεραν να ανοίξουν σε διάστημα τεσσάρων χρόνων. Με πολύ μεράκι, επιμονή και κόπο η διαδρομή αποζημιώνει με το παραπάνω το εγχείρημα των παιδιών. Το κλίμα στην ομάδα ανάλαφρο, ευδιάθετοι όλοι απολαμβάνουμε το πράσινο, την εαρινή ενδυμασία του τοπίου που λειτουργεί καταλυτικά στην ψυχολογία μας. Προορισμός η κορυφή Ορτάρι, που σύμφωνα με πληροφορίες από συλλόγους της Εύβοιας, πρόκειται για την υψηλότερη ορθοπλαγιά στην Ευρώπη που ξεκινάει από θάλασσα. Φτάνοντας στην κορυφή, ο καιρός έχει «κλείσει», όμως τα παιδιά επιμένουν ότι αξίζει να περιμένουμε για να δούμε την θέα. Λίγα λεπτά αργότερα έρχεται η επιβεβαίωση, γιατί η περιοχή της Κύμης αποκαλείται το μπαλκόνι του Αιγαίου!... επιφωνήματα ενθουσιασμού, διστακτικά βήματα με αίσθηση φόβου προς το γκρεμό και μπροστά μας απλώνεται αυτό το καθάριο, απέραντο γαλάζιο που τόσο αγαπώ και με τα χέρια ψηλά, με ανάσα βαθιά ένα άρωμα λήθης με πλημμυρίζει που στιγμιαία σε κάνει να ξεχνάς ποιος είσαι. Κι αν ακίνητος στέκεσαι και βήμα δεν κάνεις, νιώθεις πως διανύεις χιλιόμετρα αιθερικά, μια μέθεξη πνευματική, μαγεία!

Από το σημείο που βρισκόμαστε φαίνονται η Σκύρος, η Αλόννησος, η Σκόπελος, η Σκιάθος, ενώ μας είπαν ότι σε διαύγεια μπορεί να δει κανείς το Άγιο Όρος, τη Χίο, τη Μυτιλήνη. Αριστερά μας όλη η ακτογραμμή της Χιλιαδούς και η παραλία Θαψά, δεξιά μας η μεγάλη παραλία της Κύμης, το Στόμιο. Μείναμε αρκετή ώρα, ανανεώσαμε τα κύτταρά μας, απαθανατίσαμε τη στιγμή και ακολουθήσαμε μια κυκλική στην ουσία διαδρομή με την Κύμη να δεσπόζει στο τοπίο με φόντο την θάλασσα καθ’ όλη την διάρκεια της επιστροφής. Στην παραλία της Κύμης οι πιο τολμηροί έκαναν μια βουτιά στα δροσερά νερά, ενώ άλλοι απόλαυσαν ένα ουζάκι δίπλα στο κύμα. Το βραδάκι μας βρήκε στο «Φυγούλι», ταβέρνα με θέα όλη την Κύμη, φαγητό εξαιρετικό σε γεύση και ποσότητα, ώστε να ανακτήσουμε δυνάμεις για την επόμενη μέρα.

Κυριακή 22 Απριλίου: Στην παρέα μας ήρθε και η Μαρία, με την ωραία αύρα της, η οποία έμαθε για την παρουσία μας εκεί και μας συνόδευσε στον Μύλο του Σαντά. Σύντομη πικάντικη εξιστόρηση από τον Δημήτρη για το «… πως το τρίβουν το αλεύρι!». Νεράιδες και ξωτικά, αέρινες αόρατες μορφές ζούσαν και ζουν σε τέτοια μέρη, αν η ψυχή σου αντέχει να τα «δει». Η πορεία είναι πολύ εύκολη, ευχάριστη και άκρως εαρινή. Φτάνουμε στον προφήτη Ηλία όπου κάνουμε στάση να απολαύσουμε και πάλι την θέα. Διασχίζουμε το χωριό Ανδρωνιάνοι, αρχοντικό με λίγους μόνιμους κατοίκους και μαθαίνουμε την ιστορία του συνομιλώντας παράλληλα με ντόπιους. Περνάμε από το εγκαταλελειμμένο χωριό Χαροκόπο και καταλήγουμε στην κεντρική πλατεία της Κύμης όπου απολαμβάνουμε δροσερό ίσκιο και τι άλλο; Την θέα.!

Επιστροφή στο Platanenhof, όπου αξίζει να σημειώσουμε ότι είναι ένας χώρος πανέμορφος, διαμορφωμένος με σεβασμό στη φύση, κατάλληλος για κάθε ηλικία, με λεπτομέρειες αισθητικής που σε κάνουν να νιώθεις άνετα και όμορφα από την πρώτη στιγμή! Οι ιδιοκτήτες Lottiκαι Johanάριστοι στη φιλοξενία τους και είναι σίγουρο ότι είτε με το σύλλογο είτε μεμονωμένα θα επιστρέψουμε σύντομα!.. Τελευταία στάση ήταν στην Χαλκίδα, όπου αποτελεί σημείο κατατεθέν για Κυριακάτικη μονοήμερη από τις γύρω περιοχές και πρωτίστως από την πρωτεύουσα. Επιστρέφοντας στην Καλαμάτα, η αίσθηση ήταν θετική και ελπίζω να βρεθούμε στα ίδια και σε περισσότερα μέρη στο μέλλον στην περιοχή αυτή της Εύβοιας.

Θα ήθελα προσωπικά να εκφράσω την χαρά και την ευγνωμοσύνη μου στην Εύα και τον Δημήτρη, που με τη διάθεσή και τον χρόνο τους συνέβαλαν στην όμορφη εξέλιξη της εξόρμησής μας!

«…Φόρτσα στο πεντάλι, να `ρθουνε κι οι άλλοι πάμε για ορθοπεταλιές και ορθοπλαγιές!»

Με Αγάπη και Φως,

Έλενα Ηλιάδου

Την Κυριακή 15/04/18 είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε εξόρμηση του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας. Η παρέα μας ξεκίνησε χαράματα Κυριακής για να συναντήσει την ομάδα που είχε φύγει από την προηγούμενη, και είχε διανυκτερεύσει στο καταφύγιο του συλλόγου. Από εκεί, το πρόγραμμα περιλάμβανε διαδρομή μέσα από το δάσος της Βασιλικής και ανάβαση στην κορυφή Αννίνα του Ταΰγετου.

Ο δρόμος για το καταφύγιο, μέσα στην ανοιξιάτικη φύση, ήταν αρκετή ανταμοιβή από μόνος του. Ανηφορίζοντας από την Καρδαμύλη προς το βουνό συναντάς γραφικά χωριά, όμορφα τοπία, και άγρια φύση που σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Φτάνοντας στο καταφύγιο η πρώτη ομάδα μας περίμενε με καφέ, γλυκά, και καλή διάθεση. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις και κουβέντα για να δέσει η παρέα, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας.

Η διαδρομή μας άρχισε από μια κατάφυτη πλαγιά του Δάσους Βασιλικής. Περπατήσαμε ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, περικυκλωμένοι από ψηλά έλατα και πεύκα. Πού και πού, κάποιο ξέφωτο προσέφερε εντυπωσιακές θέες των γύρω κορυφών. Ήχοι, μυρωδιές, και εικόνες ξύπνησαν τις αισθήσεις και έβαλαν το μυαλό σε εγρήγορση. Παράλληλα, η φαντασία περιπλανήθηκε και αυτή σε ιστορικές διαδρομές, στους ανθρώπους που διέσχισαν τα ίδια μέρη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.

Μόλις σταμάτησαν τα δέντρα, η ανάβαση συνεχίστηκε πάνω στα άγρια, εκτεθειμένα πετρώματα του βουνού. Σύντομα φτάσαμε στον προορισμό μας, την κορυφή Αννίνα. Μιάμιση ώρα διαδρομής συνολικά, σχετικά εύκολης και προσβάσιμης ακόμα και για αρχάριους. Η περιμετρική θέα από την κορυφή ήταν εντυπωσιακή: δυτικά ο Μεσσηνιακός κόλπος, από την άλλη πλευρά ο κάμπος της Σπάρτης, στα βόρεια η πυραμίδα του Ταΰγετου, και προς τα κάτω η ραχοκοκαλιά της Μάνης. Κάναμε στάση για να ξεκουραστούμε και να ανασυνταχθούμε, μα και για να απορροφήσουμε το τοπίο. Ασυναίσθητα, αναμετράς το βουνό και βάζεις στόχους για μελλοντικές περιηγήσεις.

Η κατάβαση ήταν πιο χαλαρή και ανέμελη, και πέρασε δίχως να την καταλάβουμε. Αφού δροσιστήκαμε στην πηγή του Αγίου Δημητρίου, γυρίσαμε ξανά στο καταφύγιο για μεσημεριανό. Όλη η παρέα συνεισέφερε στο τραπέζι, και η συζήτηση άναψε με ανταλλαγή εντυπώσεων, πειράγματα και αστεία. Αφού μαζέψαμε τα πράγματά μας και ασφαλίσαμε το μέρος, κατηφορίσαμε πάλι προς την θάλασσα, από άλλο δρόμο αυτή τη φορά. Θαυμάσαμε διάφορα ορεινά χωριά της Μεσσηνιακής Μάνης, και κάναμε στάση στην όμορφη πλατεία της Καρδαμύλης για καφέ. Τα παλιότερα μέλη του συλλόγου μοιράζονταν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους γενναιόδωρα, όπως συμβαίνει με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό  που κάνουν.

Η ανοιξιάτικη αυτή εκδρομή ήταν η καλύτερη εμπειρία από την επίσκεψή μου στην Καλαμάτα αυτό το Πάσχα. Πάντα ήθελα να γνωρίσω τον Ταΰγετο καλύτερα, και να βιώσω από πρώτο χέρι τα τοπία και τις παραστάσεις που μοιραζόμαστε με αυτούς που έζησαν σε αυτό τα  μέρη ανά τους αιώνες. Οι εξορμήσεις του συλλόγου ήταν η τέλεια αφορμή για να πραγματοποιηθεί αυτή η επιθυμία, και τις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες.

 

Με πολλά ευχαριστώ για τις προσπάθειες των μελών του συλλόγου,

Σωτήρης Δαμουράς

Εαρινές εντυπώσεις από την Ντουρντουβάνα (2083 μ.) με τον Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας

Την πρώτη μέρα του Απρίλη είχα τη χαρά να συμμετάσχω, ως φιλοξενούμενος του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, στην χειμερινή ανάβαση της Ντουρντουβάνας. Μαζί με τη Τριανταφυλλιά αποτελούν τις δύο ψηλότερες κορυφές στα Πεντέλεια Όρη, της ορεινής Κορινθίας, και δεσπόζει πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα του Φενεού (880μ.), που αποτέλεσε την αφετηρία της εξόρμησης. Η περίπου 8 ωρών συνολική διάρκεια της εξόρμησης υπήρξε μια μικρή χρονική περίοδος που, εκ των υστέρων, φαντάζει αξιοθαύμαστο, πως έγινε εφικτό να χωρέσει τον όγκο των συναισθημάτων και των σκέψεων που γεννήθηκαν εκείνη την ημέρα. Παρόλο που τα συναισθήματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο στη μέγιστη πιθανή τους ένταση, ήταν εξ’αιτίας των συνεχόμενων εναλλαγών τους και του ευρέος τους φάσματος, ο λόγος που όγκος τους φάνηκε, ας πούμε... «βουνό».

Το ανεβασμένο ηθικό των συμμετεχόντων ήταν έκδηλο από πολύ νωρίς εκείνο το πρωινό. Αυτό φάνηκε άλλωστε και από την αυξημένη συμμετοχή, παρά το γεγονός ότι λίγες μόνο μέρες πριν, η κορυφή της Ντουρντουβάνας είχε καλυφθεί με χιόνι. Ο ενθουσιασμός ήταν διάχυτος και ενέπνεε εμπιστοσύνη σε κάποιον με τη δική μου, περιορισμένη, ορειβατική εμπειρία, καθώς η παρουσία μερικών από τους καλύτερους ορειβάτες που έχει να αναδείξει ο Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας, με συμμετοχή σε διεθνείς επιτυχίες, ήταν καταλυτική. Έτσι αντισταθμίστηκαν οι ενδοιασμοί που κάπου-κάπου εμφανίζονταν με την μορφή ενός πιθανού ή και υποτιθέμενου χάσματος μεταξύ της προσδοκώμενης και επικείμενης κατάστασης.

Φτάνοντας στους πρόποδες της Ντουρντουβάνας, στη δυτική όχθη της λίμνης Δόξα, όπου ξεκινά το μονοπάτι, η ανάβαση φάνταζε σαν ένα μεγαλειώδες εγχείρημα. Κοντοστάθηκα με πλάτη τη λίμνη και σήκωσα το βλέμμα μου στην κορυφή που υψωνόταν σαν απόκρημνος τοίχος, ύψους περίπου 1200 μέτρων. Ενθυμούμενος μία προγενέστερη επίσκεψή μου στη λίμνη, συνειδητοποίησα πως άλλο δέος νιώθεις στην απλή θέα του βουνού και άλλο δέος όταν προετοιμάζεσαι να το ανέβεις. Η υψομετρική διαφορά που θα καλύπταμε τις επόμενες ώρες ορθωνόταν εμπρός μας, όλη, μονομιάς.

Η πεζοπορία ξεκίνησε μέσα σε μια ζεστή και ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μπήκαμε στη σειρά και σαν κάμπιες λιτανεύουσες, διασχίσαμε το ηλικιωμένο δάσος παράλληλα στα ρυάκια που τροφοδοτούν την λίμνη, ενώ γύρω μας, τα μεγαλόσωμα δέντρα στέκονταν σαν γιγάντια κηροπήγια. Και ενώ ο περίπατος στο σκιερό δάσος συνεχιζόταν αμέριμνα έφταναν στα αυτιά μου οι συμβουλές των εμπειροτέρων για διατήρηση δυνάμεων. Οι ορειβάτες του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας δεν άφησαν ούτε στιγμή τους νεόφερτους να ξεφύγουν από τη διακριτική τους επίβλεψη.

Το πρώτο μέρος της ανάβασης τέλειωσε με μια ολιγόλεπτη στάση σε μια δροσερή πηγή που ανάβλυζε λίγο πάνω από τους πρόποδες της Ντουρντουβάνας σε υψόμετρο περίπου στα 1200 μέτρα. Στη συνέχεια το σκηνικό άλλαξε καθώς το μονοπάτι αγκάλιασε τη βόρεια πλευρά του βουνού. Ο συνδυασμός της αυξημένης κλίσης, της αραιωμένης βλάστησης και του βραχώδους ανάγλυφου σχημάτιζε που και που φυσικά παρατηρητήρια προς τη λίμνη και το οροπέδιο του Φενεού. Τώρα το οπτικό πεδίο είχε μεγαλώσει και γινόταν όλο και πιο ποικιλόμορφο. Εκεί πιο πέρα φάνηκε και η Γκούρα! Έτσι, λίγο μέσα από δάσος, λίγο πάνω από βράχο φτάσαμε στο πρώτο διάσελο. Το μεγαλύτερο σταυροδρόμι στα Πεντέλεια Όρη που συναντιούνται τα μονοπάτια έξι προορισμών· Ντουρντουβάνα, Τριανταφυλλιά, Καράβι, Νησί, Μαδερό, καθώς και η οδός προς τα Ύδατα της Στυγός. Εκεί όπου Νηρηίδα Θέτιδα βούτηξε το μικρό Αχιλλέα για να γίνει άτρωτος.

Καθώς προσεγγίζαμε την αλπική ζώνη, η βλάστηση άρχισε να γίνεται αισθητά διάσπαρτη και η θερμοκρασία έπαψε να θυμίζει την ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα της λίμνης. «Μικρή στάση για δυνάμεις και ενίσχυση του εξοπλισμού», ήταν οι οδηγίες του αρχηγού. Λίγο αργότερα, θα αφήναμε πίσω το δάσος και θα ανεβαίναμε κόντρα τη χιονισμένη βουνοπλαγιά, προς το διάσελο της Ντουρντουβάνας. Ένα κομμάτι που είχε μυρουδιά από χειμερινή ορειβασία, αφού τον επιβραδυνόμενο βηματισμό το συνόδευαν ριπές παγωμένου αέρα και εναλλαγές μεταξύ ομιχλώδους και διαυγούς ατμόσφαιρας. Πρωτόγνωρες συνθήκες με υποβόσκοντα συναισθήματα αβεβαιότητας, παρόλο που η λογική δεν άφηνε περιθώριο ανασφάλειας. Με άλλα λόγια... βάλε το κεφάλι κάτω και ανέβα. Η επιβράβευση δεν άργησε να έρθει και λίγο αργότερα φτάνοντας στο διάσελο της Ντουρντουβάνας ξεπρόβαλαν οι πρώτες βουνοκορφές του Σαϊτά που ορθώνονται νότια του οροπεδίου του Φενεού.

Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένη και συνέχισα με τον πρωταπριλιάτικο περίπατο στην κορυφογραμμή για την κατάκτηση της Ντουρντουβάνας έως ότου ξεπρόβαλε εμπρός μας η λίμνη του Φενεού. Αυτό που μερικές ώρες πριν υψωνόταν πάνω από τα κεφάλια μας σαν απόκρημνος τοίχος, τώρα ήταν κάτω από τα πόδια μας. Μια ματιά τριγύρω σε τοποθετεί στο κέντρο του ορεινού όγκου της βόρειας Πελοποννήσου με το βλέμμα να φτάνει νότια πέρα από τις κορυφές του Μαινάλου ως τις ψηλότερες βουνοκορφές του Πάρνωνα. Δυτικά στέκεται το όρος Ερύμανθος και ανατολικά το όρος Κυλλήνη που κρύβει τη Στυμφαλία λίμνη. Δυο τοποθεσίες άρρηκτα συνδεδεμένες με τους άθλους του Ηρακλή. Τέλος, η περίμετρος κλείνει από τα βόρεια με τα Αροάνια Όρη δημιουργώντας γύρω έναν ορεινό κλοιό που όταν τον βλέπεις από ψηλά παύει να είναι φυλακή. Αντίθετα, όλα έρχονται τόσο κοντά που για να φτάσεις την επόμενη κορυφή ίσα που χρειάζεται να απλώσεις το χέρι.

Η ανεμελιά της κατάβασης έδωσε τον αναγκαιο χρόνο που χρειαζόταν για να κουμπώσουν όλες οι σκέψεις εκείνης της μέρας.

Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας για την ζεστή φιλοξενία που μου έδειξαν και συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους να συμμετάσχουν στις πεζοπορίες που οργανώνει ο σύλλογος κάθε εβδομάδα.

 

 

Καλές και ασφαλείς διαδρομές!

Βασίλης Νίκας