Μαίναλο: To στολίδι της Αρκαδικής γης

Η Αρκαδία κρύβει πολλές ομορφιές που κάποιος αξίζει να τις ανακαλύψει και να τις εξερευνήσει. Μία από αυτές είναι φυσικά το Όρος Μαίναλο το οποίο υψώνεται στα 1.981μ στο κέντρο της Πελοποννήσου στο βορειότερο μέρος της. Πολλά θα ακούσει κανείς για την ομορφιά του Μαινάλου, μα μόνο όσοι το επισκέπτονται μπορούν να διακρίνουν την μοναδικότητά του και να θαυμάσουν κάθε σημείο αυτού του τόπου μέσα από τις ευχάριστες διαδρομές που προσφέρουν τα πολυάριθμα μονοπάτια του.

Από μικρή έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το συγκεκριμένο μέρος της Αρκαδίας, όμως αυτή τη φορά είχα την ευκαιρία να το δω από διαφορετική όψη και να παρατηρήσω καλύτερα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αυτό συνέβη την Κυριακή 07-10-2018 όπου με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, μαζί τους κι εγώ, ξεκινήσαμε με προορισμό το Μαίναλο. Η εξόρμηση αυτή περιελάμβανε και την επίσκεψη σε δύο από τα πολλά μικρά και γραφικά χωριά του βουνού, τη Στεμνίτσα και τη Δημητσάνα.

Η μικρή μας περιπέτεια είχε ως αφετηρία της το χωριό Στεμνίτσα. Από εκεί λοιπόν προχωρήσαμε έχοντας μαζί μας καλή διάθεση. Η κατηφόρα του μονοπατιού που ακολουθήσαμε αρχικά, μας οδήγησε σιγά-σιγά στην πρώτη μας στάση και το πρώτο αξιοθέατο, την Μονή Προδρόμου. Το εντυπωσιακό της στοιχείο είναι η τοποθεσία της, καθώς είναι χτισμένη κάθετα στο βράχο, πράγμα που σημαίνει πως η θέα είναι απλά υπέροχη και σε καταπλήσσει. Απολαύσαμε επίσης και τα κεράσματα που είχαν ετοιμάσει οι μοναχοί για όλους. Στη συνέχεια, το μονοπάτι που ακολουθήσαμε μας έφερε στο φαράγγι του Λούσιου ποταμού, ο οποίος είναι γνωστός για την επιβλητική φυσική ομορφιά του. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μας, ακούγαμε τον ήχο από την κίνηση του νερού. Επόμενος σταθμός για μας ήταν η Μονή Φιλοσόφου, το αρχαιότερο μοναστήρι της Αρκαδίας που βρίσκεται στη χαράδρα του Λούσιου. Από εκεί πήραμε μία ανάσα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε το υπόλοιπο μέρος της διαδρομής μας. Περάσαμε ανηφόρες, κατηφόρες, μικρά γεφύρια, συναντήσαμε καστανιές, ελιές και γεμίσαμε τις τσάντες μας με καρύδια. Φυσικά, δεν έλειψε και η διάθεση για τραγούδι παρά την κούραση. Λίγο πριν φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό τη Δημητσάνα, περάσαμε από τους μπαρουτόμυλους και ύστερα στο Μουσείο Υδροκίνησης.

Αυτή η Κυριακή για μένα ήταν γεμάτη ζωή. Ευχαριστήθηκα κάθε σημείο της εκδρομής και σίγουρα απέκτησα μια αξέχαστη εμπειρία. Βέβαια, μια εκδρομή δεν την κάνει ξεχωριστή μόνο το μέρος στο οποίο θα πας αλλά και οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου. Εγώ γνώρισα όμορφους και χαρούμενους ανθρώπους με όρεξη και αγάπη για τη φύση, οι οποίοι δε σταμάτησαν να απολαμβάνουν τη διαδρομή και να την κάνουν ακόμη καλύτερη με το δικό τους τρόπο.

Βασιλική Αλεξοπούλου

Έχω ανέβει σε κορυφές βουνών, πάντα όμως τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας θα έκανε την περασμένη Κυριακή πεζοπορία στο Μαίναλο, στην περιοχή της κορυφής Αϊντίνη με υψόμετρο 1849 μ.

Είχα στο μυαλό μου να πάω, αλλά από συζητήσεις άκουγα ότι οι συνθήκες στο βουνό αυτό θα ήταν δύσκολες, ήθελαν εμπειρία στο χιόνι και εξοπλισμό. Κάτι που δεν είχα ποτέ δοκιμάσει και δε διέθετα. Κανόνισα να ξενυχτήσω λοιπόν το Σαββατόβραδο μιας και δε θα συμμετείχα στη πεζοπορία.

Tην Παρασκευή το βράδυ προς έκπληξη μου, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου, που με καλούσαν να συμμετέχω στην πεζοπορία και θα μου έδινε ο σύλλογος τον απαραίτητο εξοπλισμό, αν χρειαζόταν.

Δέχτηκα χωρίς σκέψη. Ήθελα να δοκιμάσω τις αντοχές μου μα και να γνωρίσω έναν τόπο που δεν είχα ξαναπάει.

Ξενυχτισμένη, την Κυριακή το πρωί ετοιμάστηκα. Με μια γερή δόση καφέ, επιβιβάστηκα στο μικρό λεωφορείο του συλλόγου, που θα μας πήγαινε στο σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Μια σκέψη είχα συνεχώς στο μυαλό μου. Θα τα καταφέρω; Όμως τα πειράγματα των συνοδοιπόρων στο λεωφορείο με χαλάρωναν.

Φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης και ετοιμαστήκαμε για την πεζοπορία. Έλαβα τον εξοπλισμό που δεν είχα και ξεκινήσαμε από τα 1050 μέτρα υψόμετρο.

Η πορεία μέσα από το ελατόδασος, όμορφη, ανοδική. Κάποια μικρά αγριολούλουδα είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Χιόνι πουθενά. Μόνο σταγόνες έπεφταν από το χιόνι που είχαν κρατήσει τα έλατα στα κλαδιά τους.

Η ομάδα είχε συνοχή. Απολάμβανα τη φύση. Κάπου εμφανίστηκαν μερικές κηλίδες από χιόνι.

Τίποτα δεν προμήνυε για μένα το τι θα συναντούσαμε αργότερα. Το μονοπάτι συνεχιζόταν με χρώματα άσπρα καφέ, πράσινα και πάλι άσπρα, ώσπου όλα άσπρα. Λευκό τοπίο αποτυπωμένο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Το μόνο που ξεχωρίζει στο λευκό χαλί κάποια έλατα φορτωμένα με χιόνι, σαν πράσινες μικρές κηλίδες. Δέος με πλημμύρισε και η φωνή από μέσα μου «θα τα καταφέρεις;»... Φωνές χαράς από εκείνους που δεν είχαν πατήσει φέτος χιόνι. Ενθουσιασμός από όλους.

Συνεχίσαμε να περπατάμε και ας μας κύκλωνε η ομίχλη και ας είχε αρχίσει να χιονίζει. Έπρεπε να φτάσουμε στον προορισμό μας, στην κορυφή Αϊντίνη. Ο ένας πίσω από τον άλλο τα πόδια μας βούλιαζαν μέσα στο χιόνι.  Συνεχίζαμε στην απανεμιά να βαδίζουμε πάνω στις πατημασιές του μπροστινού μας. Φτάνοντας στον προορισμό μας στα 1849μ. συναντήσαμε τον αέρα. Ελαφρύ μαστίγωμα στο πρόσωπό μας. Το κρύο το ένιωθα στα ακροδάχτυλα μου. Η ομίχλη δε μας άφησε να δούμε τη θέα. Τη φωτογραφίσαμε μαζί με τις πολύχρωμες φιγούρες  μας.

Δε μείναμε πολύ εκεί. Έπρεπε να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού.

Τότε ένιωσα παιδί και όχι μόνο εγώ. Άτακτη αποχώρηση με τσουλήθρα στο χιόνι και ηθελημένες πτώσεις. Τα περισσότερα μπατόν χωρίς χρήση. Βούλιαζα και εγώ στο αφράτο χιόνι. Φωτογραφιζόμαστε για να κρατήσουμε ζωντανή στη μνήμη μας τη στιγμή, μη μας την πάρει η λήθη. Φωτογραφίζαμε τις ομορφιές της φύσης. Φωτογραφίζανε τα μάτια μου και κατέγραφαν την εικόνα στο μυαλό μου για να διατηρηθεί η μαγεία ανέπαφη.

Το λευκό τοπίο κάποια στιγμή έσβησε από τα μάτια μας, οι νιφάδες όμως μας συντρόφευαν μέχρι να πάρουν τη θέση τους οι σταγόνες της βροχής. Το «ταξίδι» είχε τελειώσει.

Αλλάξαμε ρούχα και απολαύσαμε στο γυρισμό, ζεστό ρόφημα σε ένα όμορφο περιβάλλον, που βρισκόταν στο δρόμο μας με τους χαρούμενους συνοδοιπόρους μου. Μια μοναδική εμπειρία για μένα είχε τελειώσει. Όσο για το ερώτημα που είχα στο μυαλό μου, η απάντηση είχε πραγματοποιηθεί. Ναι τα κατάφερα!

Τι σήμαινε για μένα το Μαίναλο εκείνη την Κυριακή; 

Μαγεία… Αϊντίνης… Ι849… Νάκαρα… Άγρια φύση… Λευκό… Ορειβατικός Καλαμάτας.

                                                                                              Μια φανατική του βουνού.

          ΔΩΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

                Αγαπητοί αναγνώστες σε κάθε εξόρμηση του ορειβατικού συλλόγου ένας από τους συμμετέχοντες έχει την ευκαιρία να μοιραστεί την εμπειρία της εξόρμησης μαζί σας.

                Την Κυριακή λοιπόν στις 07:30π.μ.  29-1-2017 μ.Χ. ξεκινήσαμε πρόσχαροι από τα γραφεία του συλλόγου με προορισμό το χιονοδρομικό κέντρο Μαινάλου. Στην διαδρομή ανυπομονούσα γιατί καθότι σχετικά νέο μέλος του συλλόγου θα ήταν η πρώτη μου ανάβαση με χιόνια.

                Όταν φτάσαμε το χιονοδρομικό κέντρο είχε αρκετή  κίνηση και πυκνή ομίχλη και με τα σακίδια στην πλάτη ξεκινήσαμε την ανάβαση καθώς το στοιβαγμένο χιόνι αγκάλιαζε το πόδι μας σε κάθε μας βήμα, ήταν ωραία η αίσθηση του να περπατάς πάνω σε μαλακό χιόνι αλλά και κουραστικό από ένα σημείο και μετά. Η ομορφιά όμως του χιονισμένου δέντρου σε ενδυνάμωνε και επικρατούσε μία αίσθηση μυστηρίου λόγω της περιορισμένης όρασης από την πυκνή ομίχλη. Ξαφνικά κάπου στη μέση της ανάβασης μας χάρισε απλόχερα την ομορφιά του τοπίου ο καθαρός ορίζοντας και θαυμάζοντας την θέα νόμιζες ότι ήσουν στον ουρανό γιατί κοίταζες κάτω και έβλεπες ένα παχύ στρώμα λευκής ομίχλης που έμοιαζε με σύννεφα και πάνω από τα "σύννεφα" ξεπρόβαλαν οι τριγύρω χιονισμένες κορφές.

                Φτάσαμε στην κορυφή μετά από δύο ώρες περίπου και όπως σε κάθε κορυφή η θέα ήταν πανέμορφη στην κυριολεξία έβλεπες όλες τις οροσειρές από τους γειτονικούς νομούς.

                Η κατάβαση ήταν το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της εξόρμησης καθότι επικράτησε και μία αυθόρμητη παιδικότητα και άλλοι έκαναν τσουλίθρα στην χιονισμένη κατηφόρα,άλλοι τραγούδαγαν και άλλοι έπαιζαν χιονοπόλεμο.

                Για μένα ήταν μία προτόγνωρη εμπειρία και την απόλαυσα εις διπλούν και φυσικά ανυπομονώ για τις επόμενες εξορμήσεις του συλλόγου.

Με εκτίμηση

Μπάμπης Κουζής.

Ξημέρωμα Κυριακής, 6 το πρωί, στο Δώριο Μεσσηνίας. Ξύπνησα με απίστευτη ενέργεια και ενθουσιασμό για την πρώτη μου εξόρμηση με τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας. Μάζεψα τα τελευταία μου πράγματα και ξεκίνησα για τα γραφεία του συλλόγου στην Καλαμάτα, όπου θα συναντούσα τα υπόλοιπα μέλη. Στη διάρκεια της διαδρομής, χαζεύοντας την αυγή, σκεφτόμουν τους παρακάτω στίχους... «Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός στις εκβολές του θα προσφέρει όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν κι όσα γι’ αυτά κανείς δεν ξέρει...»

…ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ 

Όπως οι περισσότεροι νέοι της γενιάς μου δεν είμαι οπαδός του πρωινού ξυπνήματος κάθε άλλο μάλιστα.