Το σαβατοκύριακο 5-6/10/19 μέλη του Συλλόγου μας καθάρισαν και σηματοδότησαν μέρος του διεθνές μονοπατιού Ε4 πού περνάει από το δάσος βασιλικής και συνεχίζει προς Άρνα. Το Ε4 διασχίζει μέσα από δασικούς δρόμους αστείρευτης ομορφιάς, τη δασική περιοχή των Πενταυλών με τις πέντε πηγές που αναβλύζουν νερά μέσα από τα βράχια, για να καταλήξει μετά από δύο περίπου ώρες στον Άγιο Δημήτριο (Δάσος Βασιλικής) που βρίσκεται στα 1490 μέτρα υψόμετρο. Από εκεί μετά από τρεισήμισι ώρες διαδρομή κατηφορίζουμε στην Άρνα (780 μ. υψόμετρο) με τη χαράδρα, τα παλιά γεφύρια και τους παραδοσιακούς νερόμυλους κοντά στον ποταμό. 

Συγχαρητήρια στα μέλη του Συλλόγου που συνέβαλαν για ακόμα μια φορά ανιδιοτελώς στον καθαρισμό και τη σηματοδότηση μιας τόσο ομορφης διαδρομής.

Στο χωριό Νερόμυλος θα βρεθούμε το Σάββατο 10 Αυγούστου 2019 για να περπατήσουμε στο μονοπάτι που διατρέχει το ποτάμι της Καρυάς.
Πρόκειται για μια διαδρομή μικρής σχετικά διάρκειας και δυσκολίας, στην οποία κυριαρχεί το υδάτινο στοιχείο και η πλούσια βλάστηση, ιδανικό δροσερό καταφύγιο στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
Η συγκεκριμένη διαδρομή διανοίχθηκε και σηματοδοτήθηκε το 2015 από τους κατοίκους του χωριού σε συνεργασία με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας.

Ώρες πορείας: 2+/-
Βαθμός δυσκολίας: 1

Αναχώρηση από Καλαμάτα το Σάββατο 10/8/19 και ώρα 5:00 μ.μ.

Για δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στα τηλέφωνα 27210-97733 & 27211-10437.

Συντονιστής: Κακλίδης Κώστας, τηλ.: 6976830694

Όλυμπος (26-28/07/19)

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε από τον Ορειβατικό Καλαμάτας ανάβαση στην υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου και της Ελλάδας, τον Μύτικα στα 2.918μ.

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

Ο Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας διοργανώνει το Σαββατοκύριακο 3-4 Αυγούστου εξόρμηση στα Μέθανα. Η χερσόνησος των Μεθάνων βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Πελλοπονήσου, γνωστή για τα λουτρά της και το ενεργό ηφαίστειο. Μια περιοχή φυσικού κάλλους όπου αποτελεί ιδανικό προορισμό για πεζοπορία ανάμεσα σε αρχαιότητες, αξιοθέατα, μεσαιωνικά κάστρα, σε ορεινά χωριά, παλαιά μοναστήρια, μοναδικά γραφικά εκκλησάκια και παραθαλάσσιες περιοχές.

Συνοπτικό πρόγραμμα:

Αναχώρηση Σάββατο 3 Αύγουστου, ώρα15:00

(στάση στο Ναύπλιο και στη συνέχεια στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου για την παράσταση Νεφέλες του Αριστοφάνη).

Κυριακή 4 Αύγουστου: Πεζοπορία στο ηφαίστειο των Μεθάνων, φαγητό, μπάνιο και επιστροφή στη Καλαμάτα.

Για δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες επικοινωνήστε με το συντονιστή Κων/νο Κωνσταντόπουλο (6942233010) και στα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα έως Παρασκευή κατά τις ώρες 21:00-22:30μ.μ., στα τηλέφωνα 27210-97733 & 27211-10437.

Κράτηση θέσεων έως Τετάρτη 31 Ιουλίου με προκαταβολή 20 €.

Σμόλικας (03-05/05/19)

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η ανάβαση του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας στην κορυφή του Σμόλικα το δεύτερο ψηλότερο μετά τον Όλυμπο ελληνικό βουνό.

 

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

Μια όμορφη μέρα στο βουνό

Η προηγούμενη Κυριακή (10 Φεβρουαρίου) ήταν μια πολύ σημαντική μέρα για μένα. Θα πήγαινα για ακόμα μια φορά στο βουνό, τον Ταΰγετο, στα Κοντοβούνια συγκεκριμένα, με τον μπαμπά μου και τον Ορειβατικό Σύλλογο. Αυτή η διαδρομή θα ήταν μια ιδιαίτερη πρόκληση για μένα. Φυσικά, δεν είμαι και καμιά αρχάρια, όμως θα ήταν η πρώτη φορά που θα αντιμετώπιζα έναν αστάθμητο παράγοντα. Το χιόνι.

Η διαδρομή ξεκίνησε όπως κάθε φορά από τα γραφεία του Συλλόγου στις 8 το πρωί, και όλοι, είτε με αμάξια είτε με τα βανάκια του συλλόγου, φτάσαμε στο Τουριστικό. Από εκεί άρχισε και επίσημα πλέον η πεζοπορία. Και όταν λέω όλοι, εννοώ αυτή την ιδιόμορφη παρέα, γύρω στα 30 άτομα, με διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές ορειβατικές εμπειρίες και αντοχές. Παρόλα αυτά, υπήρξε άψογη συνεργασία και καθοδήγηση από τους πιο έμπειρους ώστε κανείς να μην μείνει μόνος του πίσω ή να νιώσει μειονεκτικά.

Το τοπίο ήταν κάτασπρο και πανέμορφο, τόσο που θα μπορούσε να έχει βγει από κάποια ταινία. Ο καιρός ευτυχώς ήταν υπέροχος, δεν είχε αέρα ή βροχή, αν είχε θα ήταν σίγουρα πολύ πιο δύσκολο και κουραστικό.

Κάποια στιγμή περάσαμε τις κατασκηνώσεις της Αγίας Μαρίνας και λίγο πιο κάτω πληροφορήθηκα για την ύπαρξη μιας πηγής. Άκουσα ιστορίες για καλοκαιρινές διακοπές στο βουνό και πως έπαιρναν νερό από την πηγή. Τα άκουγα και ένιωθα ένα με την φύση.

Παρόλα αυτά, ακόμα και η δική μου εμπειρία (3 χρόνια και συνεχίζουμε δυναμικά) δεν στάθηκε αρκετή να καταπολεμήσει την κούραση που προκαλούσε η αντίσταση του χιονιού. Έτσι, ρώτησα τον μπαμπά μου κάποια στιγμή πόση ώρα περπατούσαμε, μου είχε φανεί σαν αιωνιότητα. Η απάντηση του δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητική. «Πριν μισή ώρα ξεκινήσαμε Ευγενάκι.»

Δεν το έβαλα κάτω όμως. Συνεχίσαμε να περπατάμε στο χιονισμένο βουνό. Κάποια στιγμή, στη μέση του πουθενά, μισοκαλυμμένη από το χιόνι βλέπουμε μια πόρτα. Καλέ, ποιος φύτεψε μια πόρτα μέσα στο χιόνι; Θα μπορούσε να είναι η πόρτα του παραδείσου σκέφτηκα. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν ο παράδεισος ήταν σε τόσο όμορφη τοποθεσία. Το τοπίο σου έκοβε την ανάσα. Δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση να περπατάς στο χιόνι, είναι σαν να πατάς πάνω στα σύννεφα.

Όπως αποδείχτηκε, προς μεγάλη μου απογοήτευση, η πόρτα ήταν μια απλή πόρτα και εμείς είχαμε ακόμα πολύ δρόμο. Μας είπε ο αρχηγός, ο κύριος Γιάννης ότι εκεί, πριν κάποια χρόνια, φυτεύανε σιτάρι τα καλοκαίρια. Ανεβαίναμε και κατεβαίναμε πλαγιές, ένας κύριος μάλιστα από τους πιο έμπειρους είχε μαζί του σκι και κατέβαινε τις πλαγιές πιο γρήγορα από όλους. Είναι αυτός που πάντα τρέχει μπροστά και πίσω για να τραβήξει φωτογραφίες και βίντεο, πάντα ακούραστος. Ο κύριος Μανώλης.

Αρκετά αργότερα  με ενδιάμεσες μικρές στάσεις για ξεκούραση, και αφού είχαμε ανέβει σε πολλές κορυφές, ήμασταν επιτέλους ελεύθεροι να θαυμάσουμε τα αποτελέσματα των κόπων μας. Είχαμε μπρος στα μάτια μας  ντυμένες στα ολόλευκα τις περισσότερες  κορυφές του Ταϋγέτου. Ο Άγιος Παντελεήμονας, η Ξεροβούνα, το Παξιμάδι, η Νεραιβούνα, το Τραγοβούνι, το Χαλασμένο και όλο το ανάγλυφο του Πενταδάκτυλου, είναι μερικά από τα ονόματα που μπόρεσα να συγκρατήσω. Ο Ταΰγετος, είναι γνωστός και ως Πενταδάκτυλος εξάλλου. Μάλιστα, όταν κάποιοι ξένοι από την μεγάλη μας παρέα ρώτησαν τον μπαμπά μου για αυτό, εκείνος τους απάντησε  ότι ονομαζόταν Five Fingers (Πενταδάκτυλος). Εκείνοι απόρησαν αλλά χαμογέλασαν με ευγένεια, δεν γνωρίζω βέβαια αν κατάλαβαν τελικά.

Η διαδρομή κράτησε περίπου 8 ώρες και εξαιτίας του χιονιού γινόταν ακόμα πιο κουραστική από ότι ήταν πραγματικά. Στο τέλος της μέρας ήθελα απλά να χωθώ στο κρεβατάκι μου και να κοιμηθώ μέχρι την επόμενη εκδρομή. Όμως, παρά το χιόνι δεν φοβήθηκα στιγμή, είχα διαρκώς έμπειρους ανθρώπους δίπλα μου που ήξεραν να με βοηθήσουν. Όταν κάποια στιγμή έπρεπε να κατέβουμε μια πλαγιά που το χιόνι ήταν παγωμένο, με πιάσανε από το χέρι και με κατέβασαν με ασφάλεια. Εκεί είμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα, διαφορετικοί άνθρωποι, αρχάριοι και μη, που για κάποιες ώρες μοιραζόμαστε κάτι κοινό, την αγάπη μας για την φύση και αυτό το πανέμορφο μέρος. Πραγματικά, δεν θα ξεχάσω ποτέ όλες τις ομορφιές που είδα. Είναι αυτό που λέει κάθε φορά ο μπαμπάς μου:

«Η κούραση έρχεται και φεύγει, οι αναμνήσεις όμως μένουν.»

Και αυτή η διαδρομή στα χιονισμένα μονοπάτια ή άλλοτε στα καταπράσινα δάση, η ηρεμία και η αίσθηση του καθαρού αέρα, είναι από μόνη της μια μορφή ελευθερίας. Μακάρι την επόμενη φορά να είναι στη παρέα μας και άλλα παιδιά της ηλικίας μου.  Αν το σκέφτεστε ακόμα για το αν πρέπει να ακολουθήσετε τον Ορειβατικό σε κάποια διαδρομή, σας το λέω εγώ. Αξίζει.

Ευγενία Σκιαδά, ετών 14

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2019 στα γραφεία του συλλόγου, η Ετήσια τακτική Γενική Συνέλευση του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας στην οποία εγκρίθηκαν τα πεπραγμένα του Διοικητικού Συμβουλίου και ο οικονομικός απολογισμός του έτους 2018, καθώς και ο προϋπολογισμός για το 2019. Στη συζήτηση που ακολούθησε ακουστηκαν προτάσεις για την πορεία και το μέλλον του Συλλόγου.

Μεγάλη Ζήρεια (20/01/19)

Γνώριμη φίλη η Ζήρεια… Όμως, ήταν μια γνωριμία μας με φορεμένο το καλοκαιρινό της ένδυμα. Την είχα γνωρίσει τον Ιούνιο του 2018, παίρνοντας μέρος στον αγώνα ορεινού τρεξίματος “ΖIRIA RACE TO THE SKY”, ενός απαιτητικού αγώνα απόστασης 30 χλμ και 2.600 μ. θετικής υψομετρικής διαφοράς… Με γαλανό ουρανό, ολόλαμπρο ήλιο, να μας «χαρίζει» την σκληροτράχηλη «επιδερμίδα» της κάτω από τα παπούτσια μας, αλλά και χαρίζοντάς μας-σε όλους τους 150 αθλητές- πανέμορφες εικόνες από τις «πτυχώσεις» της-Φαρμακίλα, Φλαμπουρίτσα-αλλά και από την ύψιστη κορφή της στα 2.376 μ.

Αυτή τη φορά, θα είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω, εκείνη ντυμένη με το ολόλευκο «νυφικό» της, σκεπασμένη με χιόνι, τυλιγμένη με ένα πυκνό γκρίζο πέπλο και με μια «αύρα» μονοψήφιων θερμοκρασιών-κυρίως υπό του μηδενός- και εγώ, όχι με κοντομάνικο φανελάκι, σορτσάκι και αθλητικά παπούτσια, αλλά με ισοθερμικό, σαλοπέτα, τζάκετ Gore-Tex, άκαμπτες μπότες χειμερινού βουνού, γκέτες, γάντια, μπαλακλάβα, μάσκα χιονιού, σκούφο και ζαλωμένος με ένα σακίδιο εξοπλισμένο με επιπλέον ενδύματα, τροφή, νερό, κραμπόν, πιολέ, φακό, μπατόν, χάρτη, πυξίδα… Ουφ μήπως ξέχασα κάτι;

Nαι. Ξέχασα, ίσως το σημαντικότερο σε μια ορειβατική εξόρμηση, και δη με τέτοιες καιρικές συνθήκες. Τους άλλους συνορειβάτες με τους οποίους συγκροτείται η ομάδα με την οποία θα επιχειρήσουν, όλοι μαζί, με συνοχή, πειθαρχία και αλληλεγγύη την ανάβαση. Και η ομάδα αυτή θα ήταν η ομάδα από τον ΕΟΣ Καλαμάτας που με δέχτηκε στην παρέα της για να μοιραστούμε όλοι μαζί την δύσκολη αυτή ανάβαση.

Φτάσαμε στο χιονοδρομικό κέντρο, στο οροπέδιο της Ζήριας, στα 1.500 μ. υψόμετρο περίπου, μαζί με τους πρώτους επισκέπτες της πίστας του σκι. Οικογένειες με παιδιά αποβιβάζονταν από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα και κατευθύνονταν προς την πίστα. Οι νεανίες και νεάνιδες, θα φτάσουν αρκετά αργότερα· τα ζεστά παπλώματα τούς απαλύνουν από τη διασκέδαση του σαββατόβραδου…

Έχοντας αρματωθεί με το χειμερινό ορειβατικό εξοπλισμό μας, αρχίζουμε να διασχίζουμε το χιονισμένο πεδίο του οροπεδίου μέχρι την είσοδο της χούνης που βρίσκεται το ορειβατικό καταφύγιο. Το ομαλό αυτό κομμάτι είναι ό,τι πρέπει για προθέρμανση… Μια μικρή στάση για ανασύνταξη στο καταφύγιο και μετά όλη η ομάδα στοιχηδόν αρχίζουμε την ανάβαση μέσα στη χούνη. Πριν την έξοδο από τη χούνη, άλλη μια μικρή στάση για ενίσχυση του ιματισμού, καθώς μας περιμένει ο παγωμένος αέρας όταν θα βγούμε από το απάγκιο.

Και όντως, με το βγαίνουμε από τη χούνη, μας «υποδέχεται» ένα αέρινο κύμα πολικής θερμοκρασίας. Συνεχίζουμε την ανάβαση προς την βάση της κορφής μέσα σε πυκνό πέπλο ομίχλης. Μας βοηθούν τα ίχνη στο χιόνι από τη χθεσινοβραδινή ανάβαση των μελών του ΕΟΣ Κορίνθου. Μια τελευταία σύντομη στάση πριν την τελική «έφοδο» προς την κορφή. Όλη η ομάδα με σταθερό ρυθμό ανεβαίνει τα σκαλοπάτια που σχηματίζονται από τις μπότες στο σφιχτό χιόνι.

Βγαίνουμε στη ράχη και καβαλώντας την, κόντρα στον παγωμένο αέρα, παίρνουμε πορεία νότια και ελαφρά ανηφορική προς τα 2.376 μ. Το πάχος του χιονιού εδώ είναι πολύ μικρό, καθώς οι συνεχείς αγέρηδες δεν του επιτρέπουν να συσσωρευτεί. Είναι όμως αρκετά παγωμένο, όχι τόσο όμως ώστε να κάνει τη χρήση κραμπόν αναγκαστική, γιατί δεν υπάρχει μεγάλη κλίση. Την κατάσταση επιδεινώνουν ριπές από μικρές παγωμένες νιφάδες που μας δέρνουν με μανία…

Όμως, το κολονάκι της κορφής, στολισμένο με ένα έργο τέχνης από πάγο, σμιλεμένο από τον «γλύπτη» άνεμο, μας υποδέχεται μέσα σε ομίχλη… Η θέα είναι φανταστική…κυριολεκτικά, αφού μόνο με τη φαντασία μας μπορούμε την φανταστούμε… Δεν βλέπουμε τίποτα σε απόσταση 5-6 μέτρων. Συγκεντρωνόμαστε όλοι στο απάγκιο κάτω από την κορφή και με ένα μαζικό ντου παίρνουμε γρήγορα θέσεις γύρω από το κολονάκι για την καθιερωμένη φωτογραφία της κορφής.

Xαιρετώντας την κορφή της Κυλλήνης (η ελληνική ονομασία οφείλεται στον γιο του Ελάτου και εγγονό του Αρκάδα, Κυλλήνα και κατά τους αρχαίους Έλληνες αυτή ήταν η ψηλότερη κορφή της Πελοποννήσου και όχι ο Ταΰγετος), εκεί που στην αρχαιότητα υπήρχε ιερό του θεού Ερμή, αρχίζουμε την κατάβαση, γρήγορα και προσεκτικά, για να φύγουμε από το εκτεθειμένο στον παγωμένο αέρα μέρος και να συνεχίσουμε την κατάβαση με παιχνίδια κωλο-σκι μέσα σε χούνη με σφιχτό χιόνι και με την γνωστή απόκοσμη γαλήνη και ησυχία, μακριά από τα δαιμονισμένα σφυρίγματα του αγέρα.   

Τελευταία βήματα στο ομαλό πεδίο του οροπεδίου και επιστρέφουμε στα οχήματα μετά από 6 ώρες πορείας (4 ώρες ανάβαση και 2 ώρες κατάβαση). Ξαλαφρωνόμαστε από τις βαριές μπότες και τα φορτωμένα σακίδια και καταλήγουμε για έναν ζεστό καφέ στα Άνω Τρίκαλα, γεμάτοι από τις εικόνες του ολόλευκου προσώπου της Ζήρειας.

Σε μια στροφή του δρόμου κατεβαίνοντας προς Ξυλόκαστρο, το μάτι μου «πιάνει» την Μικρή Ζήρεια… Πότε άραγε; 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη παρέα του ΕΟΣ Καλαμάτας που με «φιλοξένησε» στην ορειβατική της ομάδα στην ανάβαση της Ζήρειας. Θερμές ευχαριστίες στον αρχηγό Γιάννη Κουραμπά και στον Κώστα Κακλίδη.

Δημητρός Ζ.

Το βουνό τελευταία έχει γίνει για μένα δουλειά. Ήρθε η ώρα για βόλτα. Και χιόνι!

Σάββατο μεσημέρι αναχώρηση για την χειμερινή ανάβαση στον Ταΰγετο με τον ΕΟΣ Καλαμάτας, 23 άτομα συνολικά, 4 γυναίκες εξ αυτών. Έξτρα ενισχυμένος χειμερινός εξοπλισμός και ανάβαση από τις πηγές του Μαγγανιάρη για το καταφύγιο του ΕΟΣ Σπάρτης στα 1.550 μ. σε μία διαδρομή φωτισμένη αποκλειστικά από τους φακούς κεφαλής μας. Χιόνι φρέσκο, αφράτο, παχύ και απάτητο. Η νυχτερινή ανάβαση κάτω από τα πευκοέλατα βαίνει καλώς, άπνοια και ησυχία στο δάσος. Κάθε ένας μας συγκεντρωμένος πατάει ακριβώς όπου πάτησε ο προπορευόμενος. Κάθε βήμα που βαθαίνει στο χιόνι, αφήνει μια σκέψη του νου : άδειασμα.

Μετά, περίπου 2,30 ώρες πορείας, η ομάδα συγκεντρώνεται αποσπασματικά στο καταφύγιο και μετά τις σχετικές διαδικασίες τακτοποίησης, ξεκινούν οι ετοιμασίες του δείπνου. Ευτυχής συνάντηση με την ολιγομελή ομάδα της σχολής ορειβασίας.

Η υγρασία περισσή στο δωμάτιο, τα κρεβάτια λειψά, η σόμπα υπολειτουργεί και ο ύπνος έρχεται μέσα από τα τραγούδια, ελαφρύς. Καμία δυσανασχέτηση, κανένα παράπονο, το πρόγραμμα τηρείται κανονικά, το βουνό σου δίνει την ενέργεια που χρειάζεσαι. Συλλογικό δυναμωτικό πρωινό και 8:00 αναχώρηση.

Έχουν ήδη γίνει συζητήσεις, αλλά και πρωινές εκτιμήσεις για το εάν και κατά πόσο θα επιτρέψει η ποσότητα και ποιότητα του χιονιού και οι συνθήκες του καιρού να πραγματοποιηθεί ασφαλής ανάβαση στην κορυφή, στα 2.407μ.

Ως αρχάρια, έχω άγνοια κινδύνου και μικρές προσδοκίες, ωστόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στην εμπειρία των μελών της ομάδας. Ο πρωινός ήλιος δίνει πορτοκαλί γλυκό χρώμα στις πλαγιές. Τα πρώτα ίχνη από ζώο στο χιόνι, λαγός. Η διαδρομή γνώριμη, αλλά γίνεται τόσο διαφορετική καλυμμένη στο χιόνι.  Η ομάδα αποφασισμένη φτάνει στο σημείο «Γούβες» για ανασύνταξη. Κάποιοι ήδη έχουν επιστρέψει, πάντα ανά δυάδες. Ο αέρας έχει δυναμώσει και κάπου εδώ σκέφτομαι ότι ήρθε και για μένα η ώρα να γυρίσω. Η δύναμη της ομάδας, εξαλείφει τους ενδοιασμούς μου και συνεχίζω. Το χιόνι είναι πολύ και η κλίση ανάβασης πια μεγάλη. Η θέα προς όλες τις πλευρές σε αποζημιώνει για κάθε βαρύ βήμα μέσα στο χιόνι. Ο αέρας κάνει ένα φανταστικό παιχνίδισμα καθώς κατεβαίνει απ΄ τις πλαγιές, ανασηκώνοντας μια μικρή επιφανειακή στρώση χιονιού, δημιουργεί σχήματα στον αέρα, στις κορυφές δημιουργούνται στροβιλισμοί που μοιάζουν με σιντριβάνια χιονιού. Σηκώνοντας το βλέμμα από τα βήματα του μπροστινού, οι πλαγιές ξαφνικά γέμισαν εδώ και εκεί λευκοασημί λάμψεις. Πίσω τα λευκά σύννεφα έχουν κυκλώσει το τοπίο και ο ήλιος πια ψηλά δημιουργεί τις σκιές μας στο επίπεδο, πόσοι μικροί είμαστε μέσα σε αυτό το απέραντο λευκό;

Παρατηρώ ότι η μορφή του χιονιού έχει αλλάξει. Οι κόκκοι του είναι πιο χοντροί, η υφή του πιο εύθρυπτη και πια τα βήματα του μπροστινού διαλύονται και καταρρέουν. Οι πρώτοι, που «ανοίγουν» βήματα και βέβαια συναποφασίζουν για την πορεία που θα ακολουθήσουμε, αρχίζουν να συζητούν εντόνως για το φαινόμενο αυτό. Χαρακτηρίζουν το εν λόγω χιόνι «ρουλεμάν» και οι περισσότεροι στην ομάδα έχοντας μεγάλη εμπειρία στο χειμερινό βουνό, αλλά έχοντας επίσης παρακολουθήσει μαθήματα σχετικά, αποφασίζουν την επιστροφή της ομάδας. Η ένδειξη ύπαρξης αυτής της μορφής χιονιού, επιφανειακά και σε βαθύτερο υπόστρωμα, συνεπικουρικά με πληθώρα άλλων παραγόντων, μπορεί να πυροδοτήσουν την έναρξη χιονοστιβάδας, όπως έμαθα αργότερα.

Η ανάκληση της ανάβασης δεν πτόησε καθόλου την ομάδα. Το χιόνι στις πλαγιές σε προκαλούσε για παιχνίδι και φωτογράφηση. Το νέο μου προσωπικό χειμερινό ρεκόρ επιμηκύνθηκε στα 1.955 μ. Δύο μέλη της ομάδας αποφασίζουν πάραυτα να συνεχίσουν για την κορυφή, όπου και έφτασαν λίγες ώρες μετά.

Στην κατάβαση συναντάμε την ομάδα που εκπαιδεύεται στις συνθήκες χειμερινού βουνού και κάποιοι κάνουμε μία μικρή στάση να «κλέψουμε» πληροφορίες. Ακούγοντας τη θεματική του μαθήματος, συνειδητοποιώ τη σημαντικότητα της γνώσης αυτής για όποιον θέλει να περπατάει με ασφάλεια στα χιονισμένα βουνά.

Επιστροφή στο καταφύγιο και πορεία προς τις πηγές του Μαγγανιάρη, ο χρόνος κατάβασης μειώνεται στη 1 ώρα και 30 λεπτά.

Στο αυτοκίνητο έχουν ήδη ξεκινήσει τα σχέδια για την επόμενη χειμερινή εξόρμηση.

Κρατώ τη γλυκιά εξάντληση και την υψηλή δόση ενέργειας που σε γεμίζει το βουνό, τη δροσιά στο δέρμα από τις σταγόνες λιωμένου χιονιού κάτω από τα έλατα, την αίσθηση ότι όλα είναι λίγο πιο μικρά όταν τα κοιτάς από ψηλά και την ηρεμία απλά να είσαι μέρος  της φύσης, απλά να βρίσκεσαι και να παρατηρείς.

Φλερτάρω ήδη με την ιδέα της επόμενης χειμερινής ανάβασης μεγαλύτερης πρόκλησης.

Πόσο τυχεροί είμαστε που είμαστε σε τόσο κοντινή απόσταση από αυτό το μαγικό βουνό!

Υψηλάντη Ελένη

Πάρνηθα (09/12/18)

Την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου στις 06:00 ξεκίνησα μαζί με δυο φίλες και φυσικά τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας για την κυριακάτικη εξόρμηση μας στο όμορφο βουνό της Πάρνηθας. Μιας και το προηγούμενο βράδυ τα φυσικά φαινόμενα ήταν έντονα είχαμε εφοδιαστεί με πολλά ρούχα. Καθώς φτάναμε στην Αθήνα και ξημέρωνε όλα έδειχναν πως η μέρα που ακολουθούσε θα ήταν ηλιόλουστη και έτσι και έγινε. Στις 08:30 περίπου φτάσαμε στην Φυλή συναντώντας εκεί και τα υπόλοιπα μελή του συλλόγου που διανυκτέρευσαν από το προηγούμενο βράδυ για να ξεκινήσει λίγο αργότερα η πεζοπορία μας. Με αφετηρία το μονοπάτι πάνω από την μονή Κλειστών με πολλή ανηφόρα και ζεστή ξεκινήσαμε. Έχουμε συμμετάσχει πάλι σε εξόρμηση με τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας αλλά αυτή την φορά δέσαμε περισσότερο με την ομάδα αφού απαρτίζεται από φιλικούς, ευγενικούς και πάνω από όλα "ανθρώπους". Με πολύ γέλιο, πειράγματα, στάσεις, κούραση, ζέστη, αναρρίχηση και φωτογραφίες φτάσαμε κάπου στα μισά της διαδρομής στο εντυπωσιακό σπηλαίο του Πάνος, τον λατρευτικό χώρο του θεού Πάνα, σε υψόμετρο 700 μ.

Όλη η διαδρομή ήταν σηματοδοτημένη κάτι που επιτρέπει σε κάποιον που δεν συμμετέχει σε σύλλογο και επιθυμεί, να την κάνει μονός του. Λίγο αργότερα η θέα που συναντήσαμε ήταν μαγευτική φτάνοντας μέχρι τα νησιά του Σαρωνικού. Έχοντας φτάσει πλέον απόγευμα και ολοκληρώνοντας την διαδρομή μας με μια ανηφόρα 200 μέτρων επισκεφτήκαμε την ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειστών Φυλής, ένα όμορφο και πολύ προσεγμένο μοναστήρι 3 χιλιόμετρα από την Χασιά. Ο δρόμος προς την επιστροφή ξεκίνησε κατά τις 6 το απόγευμα. Έχοντας συμπληρώσει 12 ώρες μιας υπεροχής εμπειρίας συστήνω ανεπιφύλακτα σε οποίον δεν έχει πάρει μέρος σε μια τέτοια είδους δραστηριότητα να πάρει την καλύτερη του παρέα και την καλή του διάθεση και να το τολμήσει.

Ευχαριστώ τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας και φυσικά τις φίλες μου για την όμορφη Κυριακή που πέρασα και για τις επόμενες που έρχονται!!

Ευαγγελία Σαρρή