Στο Σανταμέρι Αχαΐας θα βρεθούμε την επόμενη Κυριακή 4-5-14.
Το Σαντομέρι ή Σκόλλις είναι μικρού ύψους (965 μ) επιμήκης ορεινός όγκος της Αχαΐας, νοτιοδυτικά της Πάτρας και δυτικά του Ερύμανθου. Είναι ένα βουνό που πολλές φορές έχουμε συναντήσει στο δρόμο μας είτε σε κάποια ανάβαση του γειτονικού Ερύμανθου είτε οδεύοντας σε κάποια από τις εξορμήσεις μας προς τη δυτική Ελλάδα. Και κάθε φορά που το βλέπαμε, παρά το σχετικά μικρό ύψος του, πάντα μας εντυπωσίαζε λόγω του ιδιαίτερου σχήματός του: μια στενή απόκρημνη κορυφογραμμή που υψώνεται πάνω από την πεδιάδα και πάντα κρατάγαμε στην άκρη του μυαλού μας μια υπόσχεση ότι κάποια στιγμή θα το επισκεφτούμε.
Η στιγμή λοιπόν για το Σανταμέρι έφτασε και την ερχόμενη Κυριακή θα διασχίσουμε την όμορφη κορυφογραμμή.
Βαθμός δυσκολίας: 2+
Ώρες πορείας: κατά προσέγγιση 4-5
Η αναχώρηση από τα γραφεία μας θα γίνει το πρωί της Κυριακής στις 7:00. Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα γραφεία του Συλλόγου (κάθε βράδυ μετά τις 9:00, τηλ. 27210 97733) και στο τηλ.: 6930761266 (Δηλώσεις συμμετοχής το αργότερο μέχρι και το βράδυ της Παρασκευής 2 Μαΐου.)
Γενικές πληροφορίες για το βουνό και την περιοχή
Η Σκόλλις είναι μικρού ύψους (965 μέτρα) επιμήκης ορεινός όγκος της Αχαΐας, νοτιοδυτικά τηςΠάτρας και δυτικά του Ερύμανθου. Γνωστό και ως “Πορτοβούνι” και “Σανταμεριάνικο” εξαιτίας δύο μεγάλων χωριών που βρίσκονται στις πλαγιές του, τις Πόρτες και το Σανταμέρι αντίστοιχα. Στις παρυφές της Σκόλλιδος βρίσκεται επίσης το χωριό Χαραυγή.
Ο Όμηρος στην Ιλιάδα το αναφέρει ως “Ωλένια πέτρα”.
Γνωστό ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια για τα δύο αναρριχητικά πεδία του που είναι από τα σημαντικότερα αναρριχητικά πεδία της Πελοποννήσου. Το πρώτο πεδίο με όνομα Κάτω Χατζούρι έχει 50 μέτρα ύψος σε κάθετο βράχο και το δεύτερο είναι σε σπηλιά με 45 περίπου μοίρες αρνητική κλίση που αποκαλείται και «ο ναός της αναρρίχησης» στην Ελλάδα, στο πεδίο αυτό ανοίχτηκαν και ελευθερώθηκαν οι πρώτες διαδρομές μεγάλης δυσκολίας στην Ελλάδα από τον Γ. Τορέλλι και τον Α. Θανόπουλο. Και τα δύο αναρριχητικά πεδία βρίσκονται στα όρια του χωριού Χαραυγή, ενώ αναρρηχήσεις γίνονται τόσο στο χωριό Πόρτες όσο και στο χωριό Σανταμέρι. Στις Πόρτες βρίσκεται το ομώνυμο πεδίο που είναι σε μια απόκοσμη σπηλιά (σπηλαιοβάραθρο). Επίσης η Σκόλλιδα είναι αρκετά σημαντικός προορισμός για αλεξίπτωτο πλαγιάς.
ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ
Το Σανταμέρι είναι κάστρο χτισμένο στο ομώνυμο βουνό, Σανταμέρι ή Σκόλλις, και στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Είναι γνωστό και σαν Σαντομέρι,Κάστρο Σαιντ-Ομέρ ή Κάστρο των Παλαιολόγων. Ήταν από τα ισχυρότερα κάστρα, έλεγχε όλο τον Ηλειακό κάμπο και τα περάσματα για την Τριταία.
Χτίστηκε το 1311 από τον Γάλλο Νικόλαο Σαιντ-Ομέρ στον οποίο οφείλει και το όνομα του[1], σε ενετικούς καταλόγους αναφέρεται με το όνομα Εντρόλκαμο. Ο Σαιντ-Ομέρ ήταν βαρόνος της Θήβας και είχε χτίσει και το κάστρο της Πύλου. Γύρω από το κάστρο αναπτύχθηκε μεγάλη πόλη που στην περίοδο ακμής της είχε 1500 εστίες. Οι Βυζαντινοί είχαν προσπαθήσει πολλές φορές να εκπορθήσουν το κάστρο χωρίς να τα καταφέρουν. Σύμφωνα με το Αραγωνικό χρονικό σε μεγάλη μάχη στην πεδιάδα μπροστά στο Σανταμέρι, μεταξύ Βυζαντινών και Πριγκιπάτου της Αχαΐας , όπου ανήκε το κάστρο τότε, οι Βυζαντινοί είχαν απώλειες 1500 στρατιώτες αιχμάλωτους και νεκρούς και έχασαν και 500 άλογα. Το 1429 δόθηκε προίκα στον μετέπειτα αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο , μαζί με αυτό του Χλεμουτσίου που ήταν αντικριστά, όταν παντρεύτηκε την Θεοδώρα (Μαγδαληνή Καρολίνα) Τόκου , κόρης του Λεορνάδου Τόκου . Τον επόμενο χρόνο η Θεοδώρα πέθανε λόγω δυστοκίας και τάφηκε στο Σανταμέρι. Μετά από πολλά χρόνια τα οστά της μεταφέρθηκαν στον Μυστρά. Το 1460 παραδόθηκε στους Τούρκους οι οποίοι είχαν υποσχεθεί στους κατοίκους του να τους αφήσουν να φύγουν αν το παραδώσουν, δεν κράτησαν την συμφωνία και οι περισσότεροι κάτοικοι η σκοτώθηκαν η πουλήθηκαν σκλάβοι.
Η παράδοση λέει ότι κάποτε ήτανε δύο νεράιδες, όταν πέθανε ο πατέρας τους τους άφησε τα δύο κάστρα. Στην όμορφη άφησε το Χλεμούτσι και στην άσχημη το Σανταμέρι. Η όμορφη δεν είχε παιδιά ενώ η άσχημη είχε και παρηγορούνταν ότι είχε δώσει την ομορφιά της στα παιδιά της γι’αυτό ήταν άσχημη. Κάποτε η αδελφή της ζήτησε να της δώσει το ένα παιδί της, αυτή έδωσε το μικρότερο κορίτσι της. Αργότερα το μετάνιωσε και πήγε να το ζητήσει πίσω, αλλά η αδελφή της δεν της άνοιγε. Η μάνα ξαναπήγε πολλές φορές αλλά πάλι η αδελφή της δεν άνοιγε παρά τα κλάματα της και τους οδυρμούς. Τέλος αποφασίζει να γυρίσει πίσω στα άλλα παιδιά της αλλά στον δρόμο της είναι οργισμένη και παρασέρνει ότι βρει στον δρόμο της, και το κλάμα της ακούγεται μέχρι τον κάτω κόσμο.
2014-04-30 05:32:53