Η ετήσια ανάβαση του ΕΟΣ Καλαμάτας στον Όλυμπο κάθε χρόνο. Το ορειβατικό ημερολόγιο του ΕΟΣ Καλαμάτας περιλαμβάνει ένα μεγάλο «ραντεβού» που όλοι οι ορειβάτες της Μεσσηνίας περιμένουν με ανυπομονησία. Την ετήσια ανάβαση στον Όλυμπο. Για τα μέλη του συλλόγου, η μετάβαση από το γνώριμο πεδίο του Ταϋγέτου στο ψηλότερο βουνό της χώρας δεν είναι απλώς μια εκδρομή, αλλά μια γιορτή της ορειβασίας, μια δοκιμασία αντοχής και μια ανανέωση των δεσμών της ομάδας.
Με αρχηγό αποστολής τον κ. Γιάννη Κουραμπά ξεκινήσαμε το ταξίδι με το λεωφορείο νωρίς το πρωί της Παρασκευής, με τα μέλη να κουβαλούν προσδοκίες και τον απαραίτητο εξοπλισμό. Φτάνοντας στους πρόποδες του Ολύμπου αργά το απόγευμα η ομάδα περιηγήθηκε στο Λιτόχωρο και μετά από έναν σύντομο περίπατο που συμπεριελάμβανε και το προσκύνημα στον Άγιο Νικόλαο, κατασκήνωσε στο καταφύγιο Μπουντόλα και απόλαυσε ένα μοναδικό συνδυασμό ενός υπέροχου ηλιοβασιλέματος, αλπικού τοπίου και του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου πελάγους .
Το επόμενο πρωί η ομάδα χωρίστηκε σε δύο τμήματα για να προσεγγίσει το Οροπέδιο των Μουσών, δίνοντας την ευκαιρία τόσο στους έμπειρους όσο και στους νεότερους ορειβάτες να ζήσουν την εμπειρία στο έπακρο.
Η πρώτη ομάδα με αρχηγό τον Γιάννη Κουραμπά , ακολούθησε τη κλασική διαδρομή και μέσω του πανέμορφου, ανηφορικού μονοπατιού της Γκορτσιάς, πέρασε από την Πετρόστρουγκα και τον εντυπωσιακό Λαιμό, απολαμβάνοντας την υποαλπική ομορφιά του.
Η δεύτερη ομάδα με αρχηγό τον Γιάννη Κουτσικέα επέλεξε τη «Via Ferrata» της Καλάγιας μέσω Γομαρόσταλου. Μια διαδρομή με αμείλικτη κλίση και τεχνικά περάσματα με σχοινιά, που απαίτησε όλη τη συγκέντρωση και τη δύναμη των μελών της.
Οι δύο ομάδες έγιναν πάλι μία στο οροπέδιο των Μουσών υπό το δέος του Στεφανιού νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου . Με τα κράνη επί της κεφαλής και την αδρεναλίνη στα ύψη, οι ορειβάτες αντιμετώπισαν το περιβόητο Λούκι του Μύτικα αργά το απόγευμα. Η ανάβαση χωρίς σχοινιά απαίτησε απόλυτη πειθαρχία, σταθερά πατήματα βήμα-βήμα και το ομαδικό πνεύμα που διδάσκει ο σύλλογος. Η ανταμοιβή; Η υπογραφή στο βιβλίο της κορυφής στα 2.918μέτρα, με τη σημαία του ΕΟΣ Καλαμάτας να κυματίζει περήφανα στη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας.
Επιπλέον για μένα προσωπικά η κατάκτηση της κορυφής είχε και έναν ακόμη συμβολισμό , έκλεισα μισό αιώνα ζωής και ακριβώς την ώρα της γέννησης μου βρισκόμουν στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας όπου τα μέλη μου επεφύλαξαν μια έκπληξη. Έσβησα λοιπόν το κεράκι των πεντηκοστών γενεθλίων μου στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας με ασφάλεια, σωστή καθοδήγηση και στήριξη από τους φίλους μου του ορειβατικού Συλλόγου.
Ακολούθησε η κατάβαση και το καθιερωμένο προσκύνημα στον Προφήτη Ηλία. Διανυκτέρευση στο καταφύγιο Γιώσος Αποστολίδης και η επόμενη ημέρα περιλάμβανε μια εξίσου απαιτητική κατάβαση από το μονοπάτι του Κοφτού. Τα καταπονημένα γόνατα δοκιμάστηκαν στις απότομες σάρες και τις κλίσεις, αλλά η σωστή καθοδήγηση των αρχηγών της αποστολής εξασφάλισε την ασφαλή επιστροφή όλων στη θέση Πριόνια.
Η ετήσια ανάβαση του ΕΟΣ Καλαμάτας στον Όλυμπο στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία αφού όλοι επιστρέψαμε στα σπίτια μας σώοι και αβλαβείς. Για άλλη μια χρονιά, ο σύλλογος απέδειξε ότι η αγάπη για το βουνό, η σωστή προετοιμασία και η συντροφικότητα μπορούν να νικήσουν κάθε υψομετρική διαφορά. Επιστρέφοντας στη βάση μας, με τις τσάντες γεμάτες αναμνήσεις η σκέψη όλων βρίσκεται ήδη στην επόμενη κορυφή. Και αν ποτέ σε ρωτήσουν επίμονα κατά που πας να απαντάς με θάρρος κατά από εκεί στην ψηλότερη κορυφή! Και όντας έτοιμος, κατάλληλα εξοπλισμένος και με την σωστή καθοδήγηση να είσαι βέβαιος πως θα την κατακτήσεις την κορυφή, αλλά να θυμάσαι πάντα πως η αποστολή δεν τελειώνει εκεί, υπάρχει και η κατάβαση και η επιστροφή στο σπίτι. Μόνο όταν επιστρέψεις στη βάση σου σώος και αβλαβής η αποστολή θεωρείται επιτυχής!
Μαρία Ψιλολύχνου