Κυριακή 9 Αυγούστου, μέλη και φίλοι του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας ετοιμάζονται για ακόμη μία εξόρμηση, έτοιμοι να εξερευνήσουν τα «Καλντερίμια του Μπίλιοβου» και το «Φαράγγι του Ριντόμου».
Γνωρίζοντας ότι οι υψηλές θερμοκρασίες πρόκειται να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, δεν υπάρχει καμία ανησυχία, παρά μόνο ενθουσιασμός για τη νέα περιπέτεια.
Σημείο εκκίνησης το χωριό Σωτηριάνικα, σε υψόμετρο 300 μ. Το ρολόι γράφει 8:20 και η ανάβαση ξεκινά. Έπειτα από 3 χλμ. πεζοπορίας, το σκηνικό αλλάζει. Τα ελαιοπερίβολα μένουν πίσω και μπροστά μας απλώνεται πυκνή βλάστηση από πεύκα. Οι μυρωδιές από τα θυμάρια, τα φασκόμηλα και τις αγριορίγανες, σε συνδυασμό με την υπέροχη θέα προς τον Μεσσηνιακό κόλπο, κάνουν το σκηνικό ακόμη πιο μαγικό. Η ομάδα βρίσκεται πλέον στην καρδιά του λιθόστρωτου καλντεριμιού. Οι 83 περίτεχνες, ισοκλινείς στροφές, χτισμένες με ξερολιθιά, σε συνδυασμό με τη μεγάλη κλίση του βουνού, δημιουργούν δέος. Ένα πραγματικό μνημείο λαϊκής αρχιτεκτονικής, που αναδεικνύει, από τη μία, τη σημαντικότητα που είχε η διαδρομή εκείνη την εποχή για τη σύνδεση των δύο χωριών, Σωτηριάνικα και Αλτομιρά, και από την άλλη, τη μοναδική αρχιτεκτονική της περιοχής στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Περίπου τρεις ώρες μετά την εκκίνηση, φτάνουμε στο χωριό Αλτομιρά. Στάση στην πηγή του χωριού, κάτω από τα πλατάνια, και τα δώρα έρχονται από τους ντόπιους: Δροσερά, γευστικά καρπούζια για την απαραίτητη ενυδάτωση. Εκεί η ομάδα θα χωριστεί στα δύο. Οι μισοί θα επιστρέψουν στην αφετηρία, ενώ οι υπόλοιποι, δώδεκα στον αριθμό, ετοιμάζονται για την κατάβαση και τη διάσχιση του «Φαραγγιού του Ριντόμου».
Μια δύσκολη πορεία βρίσκεται μπροστά μας. Όσο η ομάδα κατεβαίνει σε υψόμετρο, η ζέστη εντείνεται, ενώ οι απόκρημνες πλαγιές και οι μεγάλες κλίσεις προκαλούν ολοένα και μεγαλύτερη κόπωση. Παρόλα αυτά, με τις απαραίτητες στάσεις για ξεκούραση, αλλά και με την ψυχολογία στα ύψη για όσα έχουμε ήδη συναντήσει και για όσα βρίσκονται ακόμη μπροστά μας, η ομάδα συνεχίζει ακάθεκτη. Στην καρδιά του φαραγγιού, λοιπόν, οι εικόνες είναι μαγικές. Ο καιρός γίνεται σύμμαχος, καθώς κατά διαστήματα κάνουν την εμφάνισή τους τα σύννεφα, κάνοντας τη ζέστη πιο υποφερτή. Η πορεία, όμως, συνεχίζεται. Τα πόδια γίνονται ολοένα και πιο βαριά, τα αποθέματα νερού λιγοστεύουν για κάποιους, όμως η αλληλεγγύη μεταξύ των πεζοπόρων και η προσφορά νερού δίνουν την απαραίτητη ώθηση σε όλη την ομάδα για να διανύσει και το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής. 7:15 μ.μ. και η ομάδα, επιτέλους, φτάνει στο «σημείο μηδέν» και στο καφενείο του χωριού.
Η κούραση φεύγει, οι συζητήσεις ξεκινούν και η κουβέντα, όπως πάντα, καταλήγει εκεί που πρέπει: στο ραντεβού για την επόμενη εξόρμηση. Και ίσως τελικά, αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι κάθε εξόρμησης. Η πεζοπορία και η επαφή με τη φύση και τα βουνά μάς βγάζουν από τη μοναχικότητα και την εσωστρέφεια, διώχνουν την καχυποψία και φέρνουν στη θέση τους την εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα. Μας μαθαίνουν να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μοιραζόμαστε τις δυσκολίες αλλά και τις χαρές και τελικά να γινόμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Γιατί στο βουνό, πέρα από τα μονοπάτια και τις κορυφές, ανακαλύπτουμε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: τον άνθρωπο δίπλα μας, αλλά και τον καλύτερο εαυτό μας.
Ένας φίλος του ΕΟΣ Καλαμάτας