Έχεις ακούσει το νερό να τρέχει; Έχεις ακούσει το νερό να βρυχάται; Έχεις ακούσει το νερό να τραγουδά; Φωνές νερού μυριάδες κι όλες τις ακούσαμε… άλλοτε σαν ψίθυρο, άλλοτε σαν γλυκιά φωνή άλλοτε σαν αφηνιασμένο αγρίμι! Η ποταμοδιάσχιση της Νέδας ήταν μια (ακόμη) υπέροχη εμπειρία με τον ΕΟΣ Καλαμάτας.
Ξεκινήσαμε λίγοι με το λεωφορείο από την Καλαμάτα μα ανταμώσαμε πολλούς στο γραφικό και όμορφο χωριό Αυλώνα. Αφήσαμε ό,τι μπορούσε να μας βαραίνει, φορέσαμε τις επετειακές μπλούζες που μας έδωσαν, κι έτσι, μια μεγάλη, ποικιλόχρωμη και χαρούμενη ομάδα ξεκινήσαμε, υπό την καθοδήγηση των οδηγών μας, μπήκαμε στα αγροτικά και στο λεωφορεία, για να φτάσουμε στο γεφύρι που θα άρχισε η πορεία μας. Εξαίρετοι οι οδηγοί μας! Γιώργος ο ένας Γιώργος και ο άλλος! Όπου Γιώργος και μάλαμα που λένε; Αυτό ακριβώς και στην δική τους περίπτωση! Η πορεία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Σωτήρη Λαμπρόπουλου, του πρωτεργάτη και οραματιστή να γίνει η Νέδα ένας πεζοπορικός προορισμός.
Ζητήσαμε την ευχή του Αγ. Θεοδώρου στο μικρό εκκλησάκι και ξεκινήσαμε. Το τοπίο μαγευτικό: καταπράσινο, δροσερό και φωτεινό! Θαρρείς και η ίδια η Νέδα, η νύμφη της αρχαιότητας, το φιλοτέχνησε, κρύφτηκε στις φυλλωσιές των πλατανιών και μας ακολούθησε. Κι άλλοτε προπορευόταν τρέχοντας και στροβιλίζοντας το νερό κι άλλοτε μας συντρόφευε αργά σιγοτραγουδώντας τον κελαρυστό σκοπό της. Άλλοτε βημάτιζε μαζί μας στις πέτρες και στην άμμο του ποταμού κι άλλοτε έλυνε τις πλεξούδες τις και μας παρέσυρε να κολυμπήσουμε μαζί της.
Οι βράχοι αλλού στένευαν και αλλού άνοιγαν, ενώ σε άλλα σημεία ενώνονταν με πρασινισμένους σταλακτίτες, δημιουργώντας ένα απόκοσμο φυσικό γλυπτό. Και το νερό έτρεχε, έτρεχε και μας οδηγούσε όλο και πιο μπροστά! Λίγο πριν το στόμιο και τον μεγάλο καταρράκτη δεχτήκαμε δροσιστικό και γευστικό κέρασμα από τους κατοίκους του χωριού Αυλώνα αλλά και φροντίδα από μέλη της πολιτικής προστασίας. Κι έτσι, αναπτερωμένοι ξεκινήσαμε να συναντήσουμε το εξίσου μαγευτικό τοπίο με τον μεγάλο καταρράκτη και βουτήξαμε στα κρυστάλλινα νερά του, αφού πρώτα κρυφοκοιτάξαμε στους θόλους του στομίου και σκαρφαλώσαμε πλάι στον θορυβώδη μικρότερο καταρράκτη! Τα μέλη της ομάδας διέφεραν σε ηλικία, εμπειρία ή ρυθμό. Όμως τίποτα δεν νιώσαμε να μας χαλάει την πεζοπορία.
Η ομάδα ανασυντάχθηκε και μετά από μικρή ξεκούραση στο πέτρινο γεφύρι, που όπως μάθαμε κάποτε ήταν χτισμένο ένα τούρκικο φυλάκιο, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, στο χωριό. Επιτρέψαμε στους εαυτούς μας, μετά από 6 ώρες πεζοπορίας, να επιστρέψουμε πάλι με τα οχήματα!
Στο χωριό μας περίμενε, πάλι μια ζεστή υποδοχή και λίγο μετά, αφού χαιρετίσαμε όσους έπρεπε να επιστέψουν, ακολούθησε στην πλατεία, ένα όμορφο γλέντι. Σίγουρα η φροντίδα των ανθρώπων έκανε το φαγητό και ο κρασί ακόμα πιο νόστιμα και γλυκά!
Θερμές ευχαριστίες! Και εις άλλα με υγεία!